Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Wciąż jeszcze utykał, kiedy dwa dni później wchodził po schodach do swojego biura. Duży palec u prawej nogi zrobił się dwa razy większy niż zwykle i nabrał siwawożółtego koloru. Poprzedniego dnia jeden z gryzipiórków zapytał go, co się stało.

— Kopnąłem szafę w moim pokoju.

Wzruszył ramionami i pozostawił biurokratę w przekonaniu, że był to po prostu wypadek. Czasem szczera prawda była najlepszym kłamstwem.

Widząc, że trybun jest wyjątkowo roztargniony, jeden ze zdolniejszych skrybów próbował przemycić mu pod nosem drobne oszustwo. Marek od razu to spostrzegł, podniósł sprawdzaną księgę i z hukiem opuścił ją na biurko pechowego urzędnika.

— Ty szaraczku — powiedział pogardliwie do przerażonego biurokraty. — Zeszłej zimy Gou-deles Pikridos próbował tej samej sztuczki, żeby kupić sobie pierścień ze szmaragdem wielkim jak śliwka, a ty tu chciałbyś ukraść nędzne dwie sztuki złota. Powinieneś się wstydzić.

— Co… co ze mną zrobisz, szlachetny panie? — trząsł się gryzipiórek.

— Za dwie sztuki złota? Jeśli tak bardzo ich potrzebujesz, to je sobie zatrzymaj. Ale następnym razem, kiedy w twoich księgach zabraknie nawet miedziaka, to przekonasz się, czy spodoba ci się więzienie pod biurami rządu przy Ulicy Środkowej. — To ostatnie zdanie przeznaczone było dla wszystkich biurokratów, którzy udając zajętych pracą, z napięciem przysłuchiwali się rozmowie.

— Dziękuję ci, och dziękuję, litościwy i łaskawy panie — powtarzał bez końca niedoszły defraudant. Marek skinął tylko głową i powrócił do swojego biurka.

Przypomniał sobie o czymś, gdy przechodził obok biurka Iatzoulinosa.

— Czy załatwiłeś już sprawę wypłaty dla Rzymian stacjonujących w Garsavrze? — spytał.

— Musiałbym, ee… sprawdzić to w księgach, żeby się upewnić — odparł Iatzoulinos przezornie.

„Nie”, przetłumaczył Skaurus bez wysiłku i westchnął.

— Iatzoulinosie, jestem dla ciebie wyrozumiały. Ale jeśli rozzłościsz Gajusza Filipusa, to po nim się tego nie spodziewaj. Ja znam tego człowieka, ty nie. Przyjmij to jako ostrzeżenie od kogoś, kto dobrze ci życzy.

— Oczywiście, natychmiast się tym zajmę — powiedział Iatzoulinos.

— No, zobaczymy.

Trybun założył ręce i czekał. Kiedy Iatzoulinos zrozumiał, że nie zamierza się stamtąd ruszyć, odłożył na bok projekt, nad którym właśnie pracował, i odszukał księgę dotyczącą wydatków wojskowych w ziemiach zachodnich. Zamoczył pióro w atramencie i bez entuzjazmu zabrał się do wypisywania upoważnienia do wypłaty odpowiedniej sumy. Usatysfakcjonowany tym Marek wreszcie od niego odszedł.

Podskoczył, kiedy o szyby uderzył nagle grad. Dojmujący ból w prawej stopie powiedział mu, że nie powinien był tego robić. Lada dzień nadejdzie prawdziwa zima — pomyślał — burza, która przeszła wczoraj nad miastem, pokryła już trawniki kompleksu pałacowego dywanem śniegu. Trybun miał cichą nadzieję, że na razie pogoda się nie poprawi. Pomimo obietnic, które złożył Nevra-cie, nie czuł się gotów, by już jutro spotkać się z nią i Senpatem. Może śnieg zmusi ich do odłożenia tych planów na jakiś czas.

Zarówno w biurze jak i w jego pokoju panowało przyjemne i rozleniwiające ciepło. Marek cieszył się, że biurokraci tak intensywnie dogrzewają swoje skrzydło Wielkiego Sądu. Potem pomyślał o swoich przyjaciołach na stepie i zrozumiał, że jest mu naprawdę dobrze.