Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Niech wiedzą kim jestem, kiedy ich będę zabijał — powiedział. Miał teraz czterech na koncie, o jednego więcej niż Gal.

Żyli jak banici — była to jedna z tych katastrofalnych i dziwnych odmian, jakie przyniosła ze sobą wojna z Varateshem. Teraz wódz bandytów i jego zbrodniarze niepodzielnie panowali na stepie, wygniatając niegdysiejszych przywódców niczym robactwo. Ale jak sam to niegdyś Vara-tesh udowadniał, nie tak łatwo było wyplenić ich do cna. Tu koza, tam strażnik, gdzie indziej skradzione dwa konie — nieustannie sypiący śnieg pokrywał zaraz ślady. Varatesh na pewno nie miał aż tak ciężkiego życia, ale oni się nie skarżyli.

Odziane w grube rękawice dłonie z trudem radziły sobie z rozbijaniem namiotu, gdy zapadł już wieczór. Pomimo specjalnej zasłony od śniegu, którą rozstawili przed namiotem, ostry północny wiatr wciskał się do środka. Owinięci w koce, przykucnęli obok ogniska, przysmażając nad nim kawałki baraniny. W zimie nie ma żadnego problemu z przechowaniem mięsa — pomyślał Virido-viks — za to niełatwo go potem rozmrozić.

Wytarł tłuszcz z brody i wylizał palce do czysta. Niech sobie Rzymianie spróbują żyć w tym zimnie o swoim suchym prowiancie i owsiance — pomyślał. Tylko czerwone mięso mogło tu utrzymać człowieka przy siłach.

Zamiast go wytrzeć, Batbaian rozsmarował barani tłuszcz na policzkach, nosie i czole.

— Chroni przed odmrożeniem — powiedział. Rzadko się teraz odzywał, a jeśli już, to zawsze mówił o konkretach.

— Następnym razem, chłopie — pokiwał głową Viridoviks. Wyciągnął swój miecz i przyjrzał się ostrzu, sprawdzając czy nie rdzewieje. Przy tak zimnej i wilgotnej pogodzie trzeba było szczególnie się o to troszczyć. Zdrapał paznokciem maleńką czerwoną plamkę rdzy albo zakrzepłej krwi. — Nie zaszkodziłoby i jego trochę posmarować.

Gdzieś w oddali zawył wilk. Był to odgłos ponury i zimny jak ta noc. Jeden z koni zarżał nerwowo.

— Jutro znowu na północ? — zapytał Viridoviks.

— O tak. — Usta Batbaiana rozchyliły się w ponurym uśmiechu: — A gdzie lepiej niż przy samym gardle łajdaków? Lepsze łowy — więcej stad. Więcej ludzi.

Jedno oko zabłysło w migotliwym świetle ogniska. W miejscu drugiego widniała tylko ciemna plama.

Gal znowu przytaknął, tłumiąc w sobie poczucie beznadziejności ich wysiłków. Nawet gdyby zabił setki wrogów, nie odzyska tego, co utracił.

— Czy to w ogóle ma sens? — wykrzyknął. — Kręcimy się i udajemy, że robimy nie wiadomo, co wycinając pojedynczych skurwysynów, ale przysięgam na bogów, że to tylko łapówka dla naszej dumy. Nie zrobimy im większej krzywdy, niż para szczurów co wygryza farmerom zboże z worka.

— Wiec co chcesz zrobić? Założyć ręce i umrzeć? — Szorstka pogarda dla tego porównania i dla rozpaczy przepełniała głos Batbaiana. — Nie jesteśmy jedynymi ludźmi na Pardraji, którzy z chęcią związaliby Varatesha jego własnymi flakami.

— Czyżby? Coś mi się zdaje, że to tylko my tu zostaliśmy. Ci, co spróbowali podskoczyć, gryzą teraz piach. A co do reszty, to mniej w nich ochoty do walki niż w twoich baranach; zrobią wszystko, co im mocniejszy każe. Tych, co naprawdę mają jaja i nie pójdą za nim jak bydło, już chyba dawno nie ma.

— Więc odejdź, jeśli tego chcesz, pojadę sam — powiedział Batbaian. — Przynajmniej umrę jak mężczyzna, robiąc to co do mnie należy. I jeszcze raz powtórzę: nawet bez ciebie, nie będę sam na zawsze. Pardraja to wielka ziemia.

— Nie dość wielka — odparł Viridoviks, dotknięty słowami nomady i szukając równie dotkliwej riposty. Potem zawahał się. — Nie dość wielka — powtórzy! cicho. Jego oczy zrobiły się nagle szerokie. — Powiedz mi tu zaraz, Khamorthcie, kochanie, czy zostawiłbyś teraz Varatesha… och, no i Avshara… żeby potem wrócić po większą zemstę i to może taką, dla której nie będziesz musiał dać się zarżnąć?

Batbaian wytrzeszczył swe jedyne oko, jakby chciał siłą woli wyciągnąć z Gala rozwiązanie tej zagadki.

— A co to za różnica, kiedy umrę? Ale jeśli uwierzę w twoją większą zemstę, porzucę nawet Pardraję.

— To dobrze, bo będziesz musiał to zrobić.