Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito

Li rigardis la regionon kaj meditis, kiel propre plej kompreneble al ĉiuj klarigi, kion ili faru per la libro. Estis tio fakte plej severe konfidenca.

Intertempe la oficiroj meditis pri tio, ke la kolonelo Schröder definitive freneziĝis. Kvankam jam longe li estis frenezeta, tamen ne eblis atendi, ke tiel subite lin tio kaptos. Antaŭ forveturo de la trajno li igis alvoki ilin al la lasta konsiliĝo, ĉe kiu li al ili anoncis, ke al ĉiu apartenas libro “Pekoj de la patroj” de Ludoviko Ganghofer kaj ke la librojn li igis alporti en la regimentan kancelarion.

“Sinjoroj,” li diris kun terure mistera mieno, “neniam forgesu la paĝon 161!” Enprofundiĝintaj en la legadon de tiu ĉi paĝo, ili ne povis ion tie trovi. Sur tiu paĝo ia Marta alpaŝis al skribtablo, eltiris de tie scenaron kaj laŭte meditis, ke la publiko devas senti kompaton al heroo de la rolo. Poste sur la paĝo aperis Alberto, senĉese klopodanta ŝercparoli, kio, elŝirita el la antaŭiranta nekonata enhavo, ŝajnis esti tia idiotaĵo, ke la ĉefleŭtenanto Lukáš furioze mordrompis sian cigaredingon.

“Li freneziĝis, maljunulaĉo,” pensis ĉiuj, “jam venis lia fino. Nun oni translokos lin en la ministerion de milito.”

La kapitano Ságner turnis sin de la fenestro, kiam li ĉion tion bone kombinis en la kapo. Li ne havis troan pedagogian talenton, tial tiel longe daŭris, ol li kreis al si en la kapo la planon de prelego pri signifo de la paĝo 161.

Antaŭ ol li komencis ekspliki, li alparolis ilin: “Miaj sinjoroj”, kiel faris tion la maljunulaĉo-kolonelo, kvankam pli frue, antaŭ ol ili envagoniĝis, li alparolis ilin ĉiam “Kamaradoj”.

“Do, miaj sinjoroj…” Kaj li komencis prelegi, ke hieraŭ vespere li ricevis de la kolonelo instrukciojn, koncernantajn la paĝon 161 en “Pekoj de la patroj” de Ludoviko Ganghofer.

“Do, miaj sinjoroj,” li solene daŭirigis, “tute konfidencaj informoj, koncernantaj novan sistemon, kiel ĉifri depeŝojn en la fronto.” La kadeto Biegler eltiris notlibron kaj krajonon kaj diris per neordinare fervora voĉo: “Mi estas preparita, sinjoro kapitano.”

Ĉiuj ekrigardis tiun stultulon, kies fervoro en la lernejo por unujaraj volontuloj limis idiotecon. Li memvole soldatiĝis kaj jam ĉe la unua okazo, koniĝante kun hejmaj kondiĉoj de la lernantoj, rakontis al la komandanto de la lernejo por unujaraj volontuloj, ke liaj prauloj origine portis la nomon Bügleroj el Leuthold kaj ke en sia blazonŝildo ili havis cikonian flugilon kun fiŝvosto.

De tiu tempo oni alinomis lin laŭ lia blazonŝildo kaj la “Cikonia flugilo kun fiŝvosto” estis krude persekutata kaj tuj iĝis nesimpatia, ĉar tio neniel akordiĝis kun honesta komercado de lia patro per leporaj kaj kuniklaj feloj, kvankam tiu romantika entuziasmulo honeste klopodis engluti la tutan militan sciencon, elstaris per fervoro kaj scioj ne nur de ĉio, kion oni prezentis al li por lerni, sed eĉ li mem idiotigis sian kapon ju pli longe des pli multe per studado de verkoj pri militarto kaj historio de militado, pri kio li ĉiam ligis interparolon, dum oni lin ne silentigis kaj ne ruinigis. En oficiraj rondoj li rigardis sin mem kiel samvaloran kompare kun altrangaj suboficiroj.

“Vi, kadeto,” diris la kapitano Ságner, “dum mi ne permesos al vi paroli, silentu, ĉar neniu vin pri io demandis. Cetere, vi estas damninde ‘saĝa’ soldato. Nun mi prezentas al vi tute konfidencajn informojn, kaj vi skribas ilin en vian notlibron. Ĉe perdo de la notlibro atendas vin feldtribunalo.”

La kadeto Biegler havis al ĉio ankoraŭ tiun malbonan kutimon, ke ĉiam kaj ĉiun li klopodis konvinki per ekskuzo, ke li pensas tion bone.

“Obee mi raportas, sinjoro kapitano,” li respondis, “ke ankaŭ ĉe eventuala perdo de la notlibro neniu deĉifros, kion mi skribis, ĉar mi tion stenografas kaj miajn mallongigojn neniu kapablos legi. Mi uzas anglan sistemon de stenografado.”

Ĉiuj malestime lin ekrigardis, la kapitano Ságner eksvingis la manon kaj daŭrigis sian prelegon.

“Mi jam menciis la novan sistemon, kiel ĉifri depeŝojn en la fronto, kaj se eble estis al vi nekompreneble, kial el la noveloj de Ludoviko Ganghofer oni rekomendis al vi ĝuste la ‘Pekoj de la patroj’ paĝo 161, estas tio, sinjoroj, ŝlosilo al nova metodo de ĉifrado, valida surbaze de nova ordono, kiun eldonis la stabo de la armea korpuso, al kiu ni estas alkomanditaj. Kiel vi scias, ekzistas multe da metodoj, kiel ĉifri gravajn sciigojn en la fronto. La plej nova, kiun ni uzas, estas numera kompletiga metodo. Per tio ankaŭ senvalidiĝas ĉifroj kaj instrukcio kiel ilin deĉifri, senditaj al vi lastsemajne de la regimenta stabo.”

“Sistemo de la arkiduko Albreĥto,” murmuris por si la fervora kadeto Biegler, “8922 = R, transprenita el la metodo de Gronfeld.”

“La nova sistemo estas tre simpla,” sonis tra la vagono la voĉo de la kapitano, “mi ricevis duan parton de la libro kaj instrukciojn persone de sinjoro kolonelo.