Een Kroon van Zwarden

Meira lachte, een droog geluid dat al even mager was als haar gezicht. ‘Volgens mij ga je nog geloven dat zij Desaine hebben gedood.’

‘Let op je tong!’ snauwde Rhiale.

‘Ja,’ mompelde Someryn bevreesd. ‘Zorgeloze woorden kunnen door de verkeerde oren worden opgevangen.’

Tions lach was kort en onplezierig. ‘Jullie hebben allemaal nog minder moed dan een natlander.’ Waarop Someryn natuurlijk terugschold, net als Modarra, en Meira woorden uitte die een uitdaging hadden ontlokt als ze geen Wijzen waren geweest, en Alarys sprak nog hardere woorden, en Belinde...

Hun geruzie verveelde Sevanna, hoewel het ervoor zorgde dat ze niet tegen haar zouden samenspannen. Maar dat was niet de reden dat ze haar hand hief voor stilte. Rhiale keek haar dreigend aan en wilde wat zeggen, en op dat moment hoorden zij wat Sevanna hoorde. In de dode bladeren tussen de bomen ritselde iets. Geen enkele Aiel maakte zoveel lawaai, zelfs niet als hij de Wijzen ongevraagd benaderde, en geen dier zou zo dicht bij mensen komen. Deze keer stond ze samen met de anderen op.

Er verschenen twee gestalten, een man en een vrouw, die genoeg takken onder hun voeten braken om een steen te wekken. Vlak bij de open ruimte bleven ze staan en de man boog iets naar de vrouw toe om tegen haar te spreken. Het was Caddar, in een bijna zwarte jas met kant bij hals en polsen. Hij droeg gelukkig geen zwaard. Ze leken ruzie te hebben. Sevanna had iets van hun woorden moeten opvangen, maar het bleef doodstil. Caddar was bijna een hand groter dan Modarra, groot voor een natlander, en zelfs voor een Aiel. Het hoofd van de vrouw reikte slechts tot zijn borst. Haar haren en huid waren even donker als de zijne, en ze was zo knap dat zelfs Sevanna verstijfde. Ze droeg felrode zijde en toonde nog meer van haar boezem dan Someryn.

Blijkbaar dacht Someryn dat ze haar geroepen had, en ze kwam naast Sevanna staan. ‘Die vrouw heeft de gave,’ fluisterde ze, zonder haar ogen van het stel af te nemen. ‘Ze weeft een afgrenzing.’ Ze kneep haar lippen opeen en voegde er met tegenzin aan toe: ‘Ze is sterk. Heel sterk.’ Deze woorden, uit haar mond, betekenden nogal wat. Sevanna had nooit kunnen begrijpen waarom sterkte in de Kracht onder de Wijzen niet telde – waar ze omwille van zichzelf dankbaar voor was -maar Someryn beroemde zich erop dat ze nog nooit een vrouw had ontmoet die zelfs maar bij benadering zo sterk was als zij. Aan haar stem te horen, vermoedde Sevanna dat deze vrouw sterker was.

Maar nu maalde ze er niet om of de vrouw bergen kon verplaatsen of een kaarsje kon aansteken. Het moest een Aes Sedai zijn. Ze had dat gezicht nog niet, maar enkele andere vrouwen die Sevanna had gezien, hadden dat ook niet. Daardoor kon Caddar zijn hand op een ter’angreaal leggen. Daardoor kon hij hen vinden en naar hen toe komen. Zo spoedig, zo snel. Er ontvouwden zich mogelijkheden en haar hoop groeide. Maar, tussen hem en haar, wie overheerste wie?

‘Hou op daarin te geleiden,’ beval ze. Hij zou nog steeds in staat kunnen zijn hen af te luisteren.

Rhiale wierp haar een blik toe die verder ging dan medelijden. ‘Someryn is al gestopt, Sevanna.’

Niets kon haar stemming bederven. Ze glimlachte en zei: ‘Goed. Onthoud wat ik gezegd heb. Laat mij het woord doen.’ De meeste anderen knikten; Rhiale snoof. Sevanna bleef glimlachen. Een Wijze kon geen gai’shain worden, maar er waren al zoveel tot de draad versleten gewoonten opzij gezet dat er nog wel meer konden volgen.

Caddar en de vrouw kwamen naar voren, en Someryn fluisterde weer: ‘Ze houdt de Kracht nog steeds vast.’

‘Ga naast me zitten,’ zei Sevanna haastig. ‘Raak mijn been aan als ze geleidt.’ O, dat stak. Maar ze moest het weten.

Ze ging zitten en kruiste haar benen onder zich. De anderen voegden zich bij haar en lieten een ruimte open voor Caddar en de vrouw. Someryn zat zo dicht naast haar dat hun knieën elkaar raakten. Sevanna had graag een stoel gehad.

‘Ik zie u, Caddar,’ zei ze vormelijk, ondanks zijn belediging. ‘Zet u neder, u en uw vrouw.’

Ze wilde zien hoe de Aes Sedai zou reageren, maar ze trok slechts een wenkbrauw op en glimlachte loom. Haar ogen waren zo zwart als de zijne, zo zwart als die van een raaf. De andere Wijzen toonden iets van kilte. Als de Aes Sedai Rhand Altor bij de bronnen niet hadden laten ontsnappen, zouden zij beslist elk van hen gedood of gevangen hebben. Dat moest deze Aes Sedai weten, aangezien Caddar overduidelijk wist wat er gebeurd was, maar ze zag er allesbehalve bevreesd uit.

‘Dit is Maisia,’ zei Caddar, die zich op de grond liet zakken, iets verder weg dan de ruimte die voor hem was vrijgehouden. Om de een of andere reden hield hij er niet van om binnen iemands bereik te komen. Misschien was hij bang voor messen, ‘Ik heb je gezegd om één Wijze te gebruiken, Sevanna, niet zes. Sommige mannen zouden er achterdochtig van worden.’ Hij leek ergens vermaakt om te zijn.

De vrouw, Maisia, hield op met haar rok onder zich te stoppen toen hij haar voorstelde. Ze keek hem woest aan, alsof ze hem wilde villen. Misschien had ze gehoopt haar naam geheim te kunnen houden. Maar ze zei niets. Toen zat ze naast hem en haar glimlach kwam zo plotseling terug dat het leek alsof die nooit was weggeweest. Sevanna was er, niet voor het eerst, dankbaar voor dat de gezichten van natlander s hun gevoelens zo openlijk weerspiegelden.

‘U heeft het ding meegebracht waarmee Rhand Altor beheerst kan worden?’ Ze keek niet eenmaal naar de waterkan. Als hij zo grof was, waarom zou zij dan de beleefdheden handhaven? Ze herinnerde zich dit niet van hun eerste ontmoeting. Misschien gaf de Aes Sedai hem meer durf.