Een Kroon van Zwarden

Min haastte zich de paleisgangen door en negeerde de groet van een aantal bekende Speervrouwen. Ze draafde gewoon verder zonder iets terug te zeggen en stond er geen ogenblik bij stil dat ze onbeleefd was. Hollen was niet gemakkelijk in laarzen met hoge hakken. Wat voor dwaze dingen vrouwen al niet voor een man deden! Niet dat Rhand haar had gevraagd die laarzen te dragen, maar de eerste keer dat ze die had aangetrokken, had ze aan hem gedacht en hem zien glimlachen. Hij vond ze mooi. Licht, waar zat ze met haar gedachten! Bij laarzen? Ze had nooit naar Colavaeres vertrekken moeten gaan. Huiverend en de prikkende tranen weg knipperend, zette ze het op een hollen.

Zoals gewoonlijk zat een aantal Speervrouwen op hun hurken voor de grote deuren met de vergulde rijzende zonnen. De sjoefa’s hingen om hun schouders en de speren lagen dwars over de knie, maar er zat niets looms in hun houding. Het waren luipaarden die wachtten op een prooi. Gewoonlijk voelde Min zich bij Speervrouwen niet op haar gemak terwijl ze toch vriendelijk waren. Vandaag had het haar niet eens kunnen schelen als ze gesluierd waren geweest.

‘Hij heeft een slechte bui,’ waarschuwde Riallin, maar ze maakte geen aanstalten haar tegen te houden. Min was een van de weinigen die onaangekondigd bij Rhand werd toegelaten. Ze schoof haar jas goed en probeerde weer zeker van zichzelf te worden. Ze wist eigenlijk niet eens waarom ze hierheen was gegaan. Het idee dat Rhand haar een gevoel van veiligheid gaf! Bloedvuur! Nooit eerder had ze iemand nodig gehad om zich veilig te voelen.

Vlak achter de deur bleef ze ontzet staan. Als vanzelf duwde ze de deur achter zich dicht. De ruimte was één grote troep. Een paar glinsterende scherven staken nog in enkele spiegels, maar het meeste glas lag over de vloer verspreid. De verhoging stond op zijn kant en vergulde spaanders gaven aan waar de troon tegen de muur was gesmeten. Een staande lamp van verguld dik ijzer was tot een hoepel verbogen. Rhand zat in zijn hemdsmouwen in een van de kleinere stoelen met zijn armen slap omlaag en zijn hoofd achterover naar het plafond te staren. Starend in het niets. Beelden dansten om hem heen en gekleurde aura’s flikkerden en vlamden. Daarin was hij net een Aes Sedai. Ze had geen behoefte aan vuurfeesten, wanneer Rhand of een Aes Sedai in het zicht was. Hij bewoog zich niet toen ze verder de kamer in liep. Hij leek niet eens te beseffen dat ze er was. Scherven van de spiegels vergruizelden knarsend onder haar laarzen. Een slechte bui, ja ja.

Desondanks was ze niet bang. Niet voor hem. Ze kon zich in de verste verte niet voorstellen dat Rhand haar iets zou aandoen. Haar gevoel voor hem vervulde haar zo, dat de herinnering aan Colavaeres slaapkamer bijna uit haar hoofd werd gewist. Ze had er zich allang bij neergelegd dat ze hopeloos verliefd op hem was. Iets anders deed er niet meer toe. Niet dat hij een eenvoudige boerenjongen was en jonger dan zij, niet wie of wat hij was, niet dat hij gedoemd was tot waanzin en dood als hij niet eerst werd gedood. Het kan me zelfs niet schelen dat ik hem moet delen, dacht ze, wetend hoezeer ze in de knoop zat als ze tegen zichzelf loog. Ze had zich gedwongen dat te aanvaarden. Elayne had een deel van hem, een aanspraak op hem, evenals die Aviendha-vrouw die ze nog moest ontmoeten. Leer te leven met wat onherstelbaar is, zei haar tante Jan altijd. Vooral wanneer je je verstand kwijt bent. Licht, ze was er altijd trots op geweest dat ze zo kalm kon blijven.

Ze bleef staan naast een stoel; de Drakenstaf was er zo diep in gedrongen dat de punt er aan de andere kant bijna een hand ver uit kwam. Verliefd op een man die dat niet wist en die haar weg zou sturen, zodra hij er ooit achter zou komen. Een man die volgens haar ook zeker verliefd op haar was. En op Elayne en ook op die Aviendha, wat ze nu maar liever snel vergat. Leer te leven... Hij was verliefd op haar en weigerde dat toe te geven. Dacht hij dat hem hetzelfde noodlot wachtte als Lews Therin Telamon die in zijn waanzin de vrouw die hij liefhad, had gedood?