Een Kroon van Zwarden

21

Swovansnacht

De nacht viel traag in Ebo Dar; de glans van de witte gebouwen weerstond de duisternis. Onder een heldere, wassende maan hosten groepen van Swovansnachtvierders met dennentakjes in hun haar door de straten. Slechts enkelen hadden lantaarns bij zich, terwijl ze rondhuppelden op de muziek van fluiten en trommen die opklonk vanuit herbergen en paleizen. Ze dansten van het ene feest naar het andere, maar verder waren de straten verlaten. Ergens in de verte blafte een hond en dichterbij gaf een ander heftig antwoord, tot hij plotseling piepte en ophield.

Mart hield zich op zijn tenen in evenwicht en luisterde, terwijl zijn ogen de maanschaduwen afzochten. Er bewoog alleen een kat, die steels door de straat schoof. Het geluid van wegrennende blote voeten vervaagde. De eigenaar van één paar voeten zou nu ergens rondwankelen, en die van een ander paar zou bloeden. Toen hij zich bukte, schopte zijn voet tegen een knuppel op het plaveisel, die zo lang was als zijn arm; in het maanlicht glinsterde dik koperbeslag. Die zou beslist zijn schedel gebroken hebben. Hij schudde zijn hoofd en veegde zijn mes af aan de vodden van de man aan zijn voeten. Uit een gerimpeld, smerig gezicht staarden lege ogen naar de nachthemel. Een bedelaar zo te zien, en te ruiken. Mart had nog niet gehoord dat bedelaars mensen aanvielen, maar misschien waren de tijden slechter dan hij gedacht had. Naast een uitgestrekte hand lag een grote juten zak. Die kerels hadden kennelijk verwacht heel wat in Marts jaszakken te vinden. De zak had hem van hoofd tot knieën kunnen bedekken.

Plotseling lichtte de lucht in het noorden boven de stad met een holle dreun op: een glinsterende groene streep barstte uiteen tot een bol, gevolgd door een andere knal die rode sterren door het groen deed regenen, toen een blauwe en een gele. Het waren de nachtbloemen van de vuurwerkers. Misschien zou dit alles in een maanloze, bewolkte nacht nog grootser zijn geweest, maar toch benam het hem de adem. Hij kon naar vuurwerk kijken tot hij zowat omviel van de honger. Nalesean had het over een vuurwerker gehad – Licht, was dat niet vanochtend geweest? – maar er kwamen geen nachtbloemen meer. Als vuurwerkers de hemel lieten bloeien, was het verhaal, plantten ze meer dan vier bloemen. Kennelijk had iemand met geld wat voor Swovansnacht gekocht. Hij wou dat hij wist wie. Een vuurwerker die nachtbloemen verkocht, zou ook meer dan dat verkopen.

Hij stak zijn mes terug in zijn mouw, raapte zijn hoed op van het plaveisel en liep haastig weg. Het geluid van zijn laarzen weerkaatste hol en leeg, even leeg als de straat. De meeste luiken voor de vensters hier lieten geen enkel spleetje licht zien. In de hele stad was waarschijnlijk geen betere plaats te vinden om iemand om zeep te helpen. Het treffen met de drie bedelaars had maar eventjes geduurd, en niemand was er getuige van geweest. In deze stad kon je op één enkele dag in drie of vier gevechten belanden als je niet uitkeek, maar het toeval van twee stel rovers op één dag leek minstens even groot als een stadswacht die niet omgekocht kon worden. Wat was er aan de hand met zijn geluk? Hielden die rottige dobbelstenen in zijn hoofd maar eens op met rollen. Hij zette het niet op een lopen, maar treuzelde evenmin. Hij hield een hand op een heft onder zijn jas en beide ogen goed open voor alles wat in de schaduwen bewoog. Maar hij zag niets anders dan wat slierten mensen die door de straat dansten.

De gelagkamer van De Zwerfster was leeggeruimd, op enkele tafels bij de muur na. De fluitspelers en de trommelaar maakten schrille muziek voor vier rijen lachende mensen die iets deden wat halfeen groepsdans en half een hop leek. Hij keek toe en deed een pas na. Buitenlandse kooplieden in fijne wol huppelden tussen inwoners die met gouddraad geborduurde zijden vesten droegen, of van die nutteloze jassen die ze over hun schouders sloegen. Twee koopvrouwen vielen hem op door hun manier van bewegen. De een was slank en de ander niet, maar beiden dansten licht en sierlijk. Hij keek ook waarderend naar de vrouwen uit de stad. Ze hadden hun beste kleren aan, de diepe halslijn afgezet met kant of borduurwerk, maar geen van hen droeg zijde. Uiteraard zou hij nooit weigeren om te dansen met een vrouw in zijde – hij had nog nooit een dans met een vrouw afgeslagen, wat haar leeftijd of stand ook was – maar vannacht waren de rijken in hun paleizen, of in de huizen van de welgestelde kooplui en geldleners. Vele klanten die tegen de muur geleund op adem kwamen voor de volgende dans, hadden hun gezicht in een kroes begraven, of gristen nieuwe drank van de bladen die de heen en weer schietende diensters hun voorhielden. Vrouw Anan zou vannacht waarschijnlijk evenveel wijn verkopen als anders in een hele week. En dat smerige bier; dit volk wist niet wat lekker was.