Een Kroon van Zwarden

‘Ik ben blij dat je gekomen bent,’ zei hij, nog steeds naar het plafond starend, ‘Ik heb hier in m’n eentje gezeten. In m’n eentje.’ Hij lachte bitter en blaffend. ‘Herid Fel is dood.’

‘Nee,’ fluisterde ze. ‘Niet die lieve oude man.’ Haar ogen prikten.

‘Hij was in stukken gescheurd.’ Rhands stem klonk dodelijk moe. Volkomen leeg. ‘Idrien viel flauw toen ze hem vond. Ze heeft de halve nacht verdoofd gelegen en was volslagen over haar toeren toen ze eindelijk bijkwam. Een vrouw van de school heeft haar iets gegeven, zodat ze kon slapen. Ze schaamde zich er heel erg over. Toen ze hier was, begon ze opnieuw te huilen en... Het moet Schaduwgebroed zijn geweest. Wat anders kan een mens letterlijk in stukken scheuren?’ Hij hief het hoofd niet op, maar sloeg zo hard met zijn vuist op een leuning dat het hout kraakte. ‘Maar waarom? Waarom werd hij vermoord? Wat kon hij me vertellen?’

Min probeerde na te denken. Dat deed ze echt. Meester Fel was een wijsgeer. Hij en Rhand bespraken alles. Vanaf de betekenis van stukken uit De Voorspellingen van de Draak tot de aard van het gat in de kerker van de Duistere. Hij had haar boeken geleend, boeiende boeken, waarbij ze moest nadenken om te begrijpen wat er beweerd werd. Hij was een wijsgeer geweest en zou haar nooit meer een boek lenen. Zo’n lieve oude man, ondergedompeld in een wereld van gedachten en schrikachtig wanneer hij daarbuiten iets opmerkte. Ze koesterde een briefje dat hij aan Rhand had geschreven: dat ze knap was en hem afleidde. Nu was hij dood. Licht, ze had al veel te veel dood meegemaakt.

‘Ik had het je niet moeten vertellen. Niet op deze manier.’

Ze schrok. Ze had niet gehoord dat Rhand naar haar was toe gekomen. Zijn vingers streelden haar wang. Veegden tranen weg. Ze huilde. ‘Het spijt me, Min,’ zei hij zachtjes, ‘Ik ben niet meer zo aardig tegenwoordig. Door mij is een man gestorven en ik kan me slechts zorgen maken over de reden van zijn dood.’

Ze sloeg haar armen om hem heen en begroef haar gezicht in zijn borst. Ze kon haar tranen niet stuiten en haar beven niet stoppen, ‘Ik ben naar Colavaeres vertrekken gegaan.’ Er flitsten beelden door haar hoofd. De lege zitkamer, alle bedienden weg. Het slaapvertrek. Ze wilde er niet aan terugdenken, maar nu ze was begonnen, kon ze niet voorkomen dat het hele verhaal eruit kwam. ‘Nu je haar had verbannen dacht ik dat er misschien een mogelijkheid was om het beeld dat ik van haar had te voorkomen.’ Colavaere moest haar mooiste gewaad hebben aangetrokken. Donkere, glinsterende zijde, met vele lagen van ragfijn, oeroud Sovarra-kant. ‘Ik dacht dat er een kans was dat het niet hoefde uit te komen. Jij bent ta’veren. Jij kunt het Patroon veranderen.’ Colavaere had een ketting omgedaan, armbanden met smaragden en vuurdruppels en ringen met parels en robijnen; beslist haar mooiste sieraden. Door haar kapsel waren gele diamanten gevlochten in een fraaie nabootsing van de kroon van Cairhien. Haar gezicht...