Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Deszcz zamienił się w mokry śnieg. Ociekający wodą posłaniec przyniósł wiadomość do biura trybuna.

— Trochę tu ładniej niż w Garsavrze — powiedział, wręczając Skaurusowi pergamin.

— Hmm? Och, tak.

Marek nie zauważył, że był to ten sam człowiek, który przywiózł mu od Thorisina rozkaz powrotu do stolicy.

Złamał pieczęć, czując jednocześnie dotkliwą samotność i radość, gdy jego oczom ukazały się kanciaste łacińskie litery, a nie wężowate pismo Videssańczyków. Jak zawsze, wiadomości od Gaju-sza Filipusa były samą esencją rzeczy — pisanie było dla niego zbyt dużym wysiłkiem, by marnować wiele słów: „Miejscowi spłaceni, mało nie umarli ze zdziwienia. Gdzie nasze pieniądze?”.

Trybun zapisał to w widocznym miejscu, by zaraz nie zapomnieć. Kiedy podniósł wzrok, kurier wciąż tam stał.

— Tak?

Mężczyzna drobił w zakłopotaniu nogami. W butach chlupotała mu woda.

— Ostatnim razem, kiedy się widzieliśmy, poczęstowałeś mnie gorącym winem.

— O przepraszam.

Marek się zaczerwienił. Zajął się teraz jeźdźcem, jeszcze raz przepraszając go za tę nieuprzej-mość. Wcale nie zrobił tego ze względu na jakąś niechęć do tego człowieka, który wysłał go w tę katastrofalną podróż. Po prostu nie pomyślał, co w pewnym sensie było jeszcze gorsze.

Udobruchany kurier pozdrowił go, jeszcze zanim ruszył w dalszą drogę. Skaurus, którego wciąż dręczyły lekkie wyrzuty sumienia, wykorzystał inną szansę, by wykazać się dobrymi manierami.

— Dowiedziałem się właśnie, że wysłałeś Garsvranom pieniądze, które był im winien skarb — powiedział do Iatzoulinosa. — Chciałbym ci podziękować, że tak szybko to załatwiłeś.

— Kiedy tylko zaznaczyłeś, jak pilna jest to sprawa, uczyniłem wszystko co w mojej mocy, by zadośćuczynić twojej prośbie, panie — powiedział biurokrata.

„A co miałem robić, kiedy stałeś mi nad głową?”, mówiły jego oczy z lekką pogardą. Marek ściągnął usta, rozzłoszczony tym, że jego uprzejmość została wzięta za oznakę słabości. Głos trybuna stwardniał.

— Mam nadzieję, że będziesz równie skrupulatny w dopilnowaniu tego, by pieniądze dla garnizonu w Garsavrze, garnizonu moich rodaków, zostały wypłacone w porę.

— Dokumenty związane z wydatkami na wojsko znajdują się w zupełnie innym dziale — ostrzegł go Iatzoulinos. — W wyniku polityki prowadzonej przez obecny rząd, dokonano tak wielu transferów funduszy, że nie mogę do końca zapewnić, czy ta prośba zostanie zrealizowana równie szybko jak poprzednia.

Inspekcje, które trybun przeprowadzał w kancelarii, szczególnie ta obecna, pozwoliły mu zrozumieć, jak dla urzędników spędzających tu niemal całe swoje życie, księgi stawały się bardziej realne od ludzi, których czyny i potrzeby w tychże spisywali. Gajusz Filipus miałby na ten temat inne zdanie — pomyślał. Głośno zaś powiedział:

— Garsavra jest bardzo ważnym punktem, ze względu na zagrożenie atakiem Yezda. Imperator nie byłby zadowolony, słysząc o jakimś poruszeniu wśród tamtejszych żołnierzy. Jak ci już mówiłem, jestem jednym z nich i znam ich bardzo dobrze. Obecny dowódca tego garnizonu to człowiek, z którym nie warto zadzierać.

— Zastosuję wszelkie dostępne mi środki — powiedział Iatzoulinos posępnie.

— Cieszę się. Jeśli będziesz pracował nad tym z takim zapałem, jak w sprawie Garsavran, to jestem pewien, że Rzymianie wkrótce otrzymają swoje pieniądze.

Marek pożegnał biurokratę przyjacielskim skinieniem głowy i powrócił do swojego biurka. Lekki uśmiech przemknął po szczupłej twarzy Iatzoulinosa, co pozwoliło trybunowi wierzyć, że jego ostrzeżenie dotarło gdzie trzeba, nie wywołując jednocześnie niepotrzebnych urazów.

Pomimo przygnębienia, nagle sam się uśmiechnął. Iatzoulinos może uważać go za upierdliwego natręta, ale przy pierwszym spotkaniu z Gajuszem Filipusem uciekłby z krzykiem.