Każde martwe marzenie

Gry­mas czwo­ro­rę­kiej ko­bie­ty po­głę­bił się, nie mia­ła już ust, tyl­ko szra­mę ciach­nię­tą no­żem.

— Trzy­dzie­ści Dło­ni to naj­sil­niej­sze ple­mię w tej czę­ści świa­ta. W pro­mie­niu wie­lu dni dro­gi nie ma sil­niej­sze­go. A prze­cież jest nas po­ło­wa z tego, co było sto lat temu, i ćwierć tego, co było, gdy bóg od­szedł spła­cić swój dług. Schwy­ta­no go w pu­łap­kę i nie mo­że­my już pić dusz z jego cia­ła, by dać je wszyst­kim na­szym dzie­ciom, aby ob­da­ro­wać je ro­zu­mem. Te­raz…

Dwa Pal­ce chrząk­nął.

— Va­na­he­ra…

Pierw­szy raz dziew­czyn­ka sły­sza­ła, jak ktoś tak na­zy­wa Usta Zie­mi. Nie brzmia­ło to jak imię czy prze­zwi­sko.

— Nie, nie… — Ol­brzym­ka po­krę­ci­ła gło­wą. — Nie za­bio­rę jej tam, nie po­ka­zu­jąc po co… Prze­mó­wi­ła na pla­cu sądu, ma czte­ry ręce. Niech wie.

— Wie­lu się to nie spodo­ba.

— Wie­lu nie chcia­ło nic zro­bić. Wie­lu mó­wi­ło: „Niech zo­sta­nie jak jest, może on sam się uwol­ni”. „Może pod­da­je pró­bie na­szą wia­rę”. „Może wszyst­ko bę­dzie jak kie­dyś”. — Ude­rzy­ła dłoń­mi o rę­ko­je­ści sza­bel. — Nie. Nie bę­dzie. I dla­te­go Pęki Snów, Pła­skie Twa­rze, Zła­ma­ne Włócz­nie i inni pój­dą z nami. Je­śli Tho­weth nie chce lub nie po­tra­fi się uwol­nić… Może my damy radę.

— Ja nie je­stem z tych, któ­rzy mó­wią nie — Dwa Pal­ce po­wie­dział to le­d­wo sły­szal­nym szep­tem. — Nie mu­sisz mnie prze­ko­ny­wać.

Key’la za­śmia­ła się, przy­cią­ga­jąc oba spoj­rze­nia, żół­te i zie­lo­no-zło­te.

— Ona nie mówi do cie­bie, Dwa Pal­ce. Ani do mnie. Mówi do sie­bie. To sie­bie chce prze­ko­nać, że robi do­brze, praw­da?

Wzrok Ust Zie­mi zmiękł.

— Mą­dra dziew­czyn­ka. Tak. Sie­bie. Dzi­wi cię to, dziec­ko?

— Nie, va­na­he­ra, nie dzi­wi.

— Wiesz, co to zna­czy? Va­na­he­ra?

— Nie. A mu­szę wie­dzieć?

— Nie da się tego prze­tłu­ma­czyć jed­nym sło­wem. Twój ję­zyk jest zbyt ubo­gi, za… lo­gicz­ny. Naj­bli­żej temu bę­dzie „ko­pią­ca głę­bo­ko, gdy inni sto­ją i kpią”.

Dwa Pal­ce żach­nął się wy­raź­nie.

— Nie mam ra­cji, wo­jow­ni­ku? — Usta Zie­mi zmru­ży­ła zie­lo­ną ja­ski­nię try­ska­ją­cą ogniem, w jaką na­gle zmie­ni­ło się jej praw­dzi­we oko. — Prze­cież ty też ośmie­lasz się mó­wić mi, co mogę, a cze­go nie mogę zro­bić. Wie­lu się to nie spodo­ba, mó­wisz? Od kie­dy je­steś gło­sem wie­lu?

Va­hir cof­nął się o pół kro­ku, uno­sząc ręce w obron­nym ge­ście, mimo iż Usta Zie­mi nie wy­ko­na­ła żad­ne­go ru­chu w jego stro­nę.

— Kona we­ihi bloss. Sau­ri-noi trew komn­re.

Tym ra­zem to Key’la prych­nę­ła, roz­złosz­czo­na.

— Może po­wiesz to w me­ekhu, co? Nie mów o mnie, je­śli nie ro­zu­miem, o co cho­dzi.

— Po­wie­dział, że wie­lu czę­sto się myli. A ty mo­żesz po­znać praw­dę. Chcesz tego, dziec­ko?

Praw­da. Zna­ła się już z nią. To ta gry­zą­ca w ser­ce, odzie­ra­ją­ca ze złu­dzeń, zło­śli­wa wiedź­ma.

Dla­cze­go nie?