Пракурорка [Журнальный вариант, be]

Яго агарнуў дзіўны неспакой, незразумелае адчуванне, што ён нешта ўпусціў, пра нешта забыўся, што спазніўся і трэба спяшацца…

Ён пацёр лоб і павольна павярнуўся.

Перад ім ляжаў нерухомы горад, які пульсаваў сваім штодзённым рытмам.

Друцкі ледзь не спатыкнуўся на худога падлетка, які тырчаў на краі платформы. Ён стаяў, засунуўшы рукі ў кішэні зацыраваных штаноў, з-пад насунутай на лоб кепкі чорныя вочы пазіралі на пуці, што раставалі ў тумане.

— Настальгія, — сумна ўсміхнуўся Друцкі. — Што, прыяцель, — спытаўся ён, — хацелася б у свет?

Хлопец акінуў яго рассеяным поглядам, падцягнуў порткі і далёка цыркнуў тонкім струменем сліны…

Друцкі засмяяўся. Ён адчуў неадольнае жаданне дапамагчы гэтаму падлетку з худымі загарэлымі шчокамі ў спраўджванні яго мар.

— Слухай, прыяцель, а калі б табе падфарціла з грашыма, куды б ты паехаў?

— Адчапіся, пан, што табе да гэтага?

— Дурань, братка, бяры!

Хлопец не адразу працягнуў руку па скрутак дробных банкнотаў, неахвотна прыгледзеўся да іх і абыякава сунуў у кішэнь.

Друцкі кіўнуў яму галавой і пачаў праціскацца скрозь натоўп, што запаўняў памяшканне вакзала.

Ён ужо садзіўся ў машыну, калі адчуў, што нехта яго лёгка пацягнуў за край пінжака. За ім стаяў той падлетак:

— Дзякуй вам! — ціха сказаў ён.

— Дурань, — кінуў яму Друцкі і са злосцю націснуў на стартар.

Ён паставіў машыну ў гараж, даручыў падрыхтаваць яе ў далёкую дарогу, потым патэлефанаваў Бруніцкаму.

— Я, Караль, еду на мора.

— Надоўга?

— Можа, на месяц, можа, на два. Але ў гэты перыяд я з’яўлюся ў Варшаве.

— А што будзе з паннай Лэнскай?

— Цяжка сказаць, мне трэба ехаць. Думаю, цяпер ты знойдзеш для яе больш часу.

— Ты, па меншай меры, пішы ёй, — прасіў прафесар.

— Добра. А як там… усе здаровыя?

— У поўным парадку. Значыць, да пабачэння.

— Да пабачэння, Караль.

Яшчэ да вечара ён быў у Залкінда. Паведаміў яму пра свой ад’езд і пра тое, што кіраўніцтва «Аргенцінай» ён даверыў на гэты час касіру Юстэку і бармену Грабоўскаму. Калі яны не справяцца, то напішуць на Хель. У надзвычайных выпадках ён даручыў Юстэку звяртацца да Залкінда.

Друцкі забег яшчэ на гадзінку ў «Аргенціну», каб даць апошнія распараджэнні і вярнуўся дадому. Вартавы, адчыняючы вароты, пачаў яму дзякаваць за ашчадную кніжачку для Зоські, але Друцкі перарваў яго:

— Гэта дробязь. Глядзіце, каб тут усё было ў парадку. Я на досвітку ад’язджаю.

Было яшчэ цемнавата, калі Друцкага абудзіў гук клаксона пад вокнамі. Прыкладна ў той жа час прыйшла Зоська і жвава прынялася гатаваць сняданак.

Шафёр, які прыгнаў машыну з гаража, забраў чамаданы, каб пакласці іх у багажнік.

— Ну, Зоська, бывай здарова, — сказаў Друцкі, хаваючы ў кішэнь карту трасы.

— Вяртайцеся здаровым, — адказала яна сваім сакавітым голасам. Ён пагладзіў яе па шчочцы і паляпаў па плячы.

Праз пятнаццаць хвілін ён быў ужо далёка за гарадской мяжой.