Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Вы не смейцеся. Упервае ў вас зенкі, бо кахае вас, а гэта ж нешта іншае.

— Чаму табе, мая малышка, прыйшло ў галаву, што гэта жанчына мяне кахае?

— А што я, дурніца? Я ж бачу. Яшчэ б яна вас не кахала!

Зоська наліла свежай вады ў вазу і сказала:

— Вы ўсіх прыцягваеце. З усяго дома. Кожны выпытвае і гэта, і тое. А я кажу: спытайцеся ў яго самога. І ўсё.

Друцкі вырашыў перад ад’ездам зрабіць Зосьцы які-небудзь падарунак. Паколькі яна ўпіралася, не брала ў яго на чай, а ён хацеў ёй аддзячыць, то, дыктуючы панне Тэці тэлеграму ў пансіянат «Гадзіва», ён спытаўся:

— Што б гэта ўручыць падлетку, дачцэ вартаўніка, якая ў мяне на гаспадарцы?

Друцкі ў некалькіх фразах апісаў, што яна з сябе ўяўляе, і Тэця параіла, каб у адной з ашчадных кас ён палажыў грошы, а малой даў ашчадную кніжачку.

Друцкі прыслухаўся да яе парады і ўжо назаўтра зранку прамовіў:

— Слухай, Зоська, ты збіраешся замуж?

— А чаму вы пытаецеся?

— Ну, бо хацеў бы даведацца, ці маеш пасаг.

— Маю, — засмяялася дзяўчына, выцягваючы перад сабой рукі, — вось мой пасаг!

— Ну, дык я табе да яго яшчэ нешта дадам. Вазьмі гэтую кніжачку, а калі ў цябе будуць зберажэнні, занясі туды і пакладзі.

Зоська недаверліва ўзяла кніжачку, агледзела яе і, не ведаючы, што гэта, сказала:

— Дзякуй!

У той дзень у Друцкага было шмат работы. Найперш ён купіў чыгуначныя білеты для Аліцыі і Юлькі, потым ён павінен быў заехаць па пані Лэнску і забраць яе на абяцаную прагулку.

Да бедалажкі ўсё не вяртаўся голас, але настрой яе значна палепшыўся. З вясёлым тварам яна слухала пацешныя жарты Друцкага. Ён якраз быў вымушаны прыпыніць аўто на скрыжаванні Брацкай з Алеямі Іерусалімскімі. Друцкі расказваў пра новыя пасяленні ў Бразіліі, дзе, нягледзячы на неразвіты рух транспарту, паставілі паліцэйскіх, каб яго кантраляваць, як на тратуары ўбачыў Аліцыю, якая праходзіла міма.

Яна не магла іх не заўважыць, аднак зрабіла выгляд, што не бачыць яго. Так яму, па меншай меры, падалося.

І ён не памыліўся. Калі гадзінай пазней ён прыехаў на Тапалёвую, то заспеў Аліцыю за пакаваннем чамаданаў. Юлькі не было, яна пайшла развітвацца з сяброўкамі. Друцкі павітаўся і прапанаваў сваю дапамогу. Аліцыя ветліва падзякавала яму, але з непрыхаваным холадам. Праз момант, калі ён у маўчанні курыў, яна загаварыла:

— Што ты сёння рабіў?

— Я? Ну, купіў для вас білеты, уладзіў некалькі спраў, крыху праехаўся на аўто — і вось я тут.

Ён наўмысна не ўспамінаў пра іх сустрэчу. Хацеў ведаць, ці спытаецца яна ў яго пра гэта і як.

— Цалкам прыстойная жанчына, — пачала Аліцыя праз хвіліну.

— Што за жанчына?

— Ну, ты ж, мабыць, лепей за мяне ведаеш, што за яна.

— Магчыма, Аль, не ведаю толькі, пра каго ты гаворыш.

— Пра жанчыну, якая… дапамагала табе ўладзіць некалькі спраў і разнастаіць паездку.