Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— To twoje nazwisko, tam? — zapytał cichutko. Z przestrachem popatrzył na miecz Skaurusa — nie przywykł do widoku prawdziwej broni w kancelarii, gdzie z wrogami radzono sobie za pomocą pióra i atramentu.

— Ano właśnie. — Trybun zdołał się w końcu opanować. — Jeśli poszukasz dobrze w aktach tej sprawy, znajdziesz tam także reskrypt Imperatora, który aprobuje tę prośbę. Obywatele miasta Garsavra wielce przysłużyli się Imperium, oddając do naszej dyspozycji własne fundusze, bez których nie moglibyśmy wykupić namdalajskich jeńców. Sprawiedliwość i zwykła przyzwoitość wymagają, by zwrócić im te pieniądze.

— Oczywiście, oczywiście. Dołożę wszelkich starań, by zwrot owych kosztów przebiegał bez najmniejszych zakłóceń — bełkotał przerażony i skonfundowany Iatzoulinos. — Szlachetny panie, mam nadzieję, że rozumiesz, iż nie zamierzałem w żaden sposób ci ubliżyć, choć moje uwagi mogły zdawać się nieco lekceważące.

— Nie przejmuj się tym.

Skaurus podniósł się z krzesła i poklepał pechowego biurokratę po ramieniu. Nie był nawet w stanie wytłumaczyć, jak dalece był mu wdzięczny — nawet przy Senpacie i Nevracie nie uśmiał się tak serdecznie.

— Natychmiast wypiszę odpowiednie dokumenty, dzięki którym sprawa ta zostanie załatwiona w przyspieszonym trybie — powiedział Iatzoulinos zadowolony, że znalazł wymówkę pozwalającą mu się oddalić od Rzymianina.

— Tak, zrób to — zawołał za nim Marek. — Gajusz Filipus, który zarządza teraz garnizonem Garsavra, nie jest tak wyrozumiały jak ja.

Iatzoulinos ruszył truchtem do swojego biurka.

Kręcąc głową, trybun z powrotem usiadł do pracy. Nawet ulga, którą przyniósł mu śmiech, pomieszana była z żalem. Wolałby teraz być w Garsavrze, ze swoimi rodakami, niż samotnie spędzać smutne dni w stolicy. A wspomnienie tego, jak przejął jeńców z Księstwa, przywodziło ze sobą następne, o których nie chciał pamiętać.

Kilka dni później komnata aż wrzała od wesołych rozmów, kiedy stanął w drzwiach. Doszły do niego fragmenty kiepskich dowcipów, którymi przerzucali się biurokraci: „…wie tylko, po której stronie bułki jest masło”. „Powinien się nazywać Bułka Maślana”. „Nie, durniu, to ona…”.

Gdy tylko dostrzeżono jego obecność, w biurze zrobiło się zupełnie cicho. Po klęsce Iatzoulinosa, nie dzielili się już z nim swoją radością. Przeszedł obok urzędników, którzy unikali jego wzroku, rozmawiając między sobą wyłącznie o sprawach zawodowych.

Nieprzyjemnie zaskoczony, usiadł przy biurku, otworzył księgę i zaczął sumować długą kolumnę liczb. Tym razem żałował, że nie musi poświęcać całej uwagi pracy z liczydłem. Pomogłoby mu to zapomnieć o bólu, który nieoczekiwanie sprawił mu ten incydent.