Trzej muszkieterowie

Rozdział XIV

O POŻYTKU RURY OD PIECA

Nie ulegało wątpliwości, że nasi trzej przyjaciele, nie wiedząc zresztą o tym i powodowani jedynie rycerskim i awanturniczym duchem, oddali usługę komuś, kogo kardynał zaszczycał szczególną opieką.

Ale któż to taki? To pytanie zadali sobie od razu; widząc jednak, że żadna z odpowiedzi, na jaką mogliby się zdobyć, nie jest zadowalająca, Portos wezwał oberżystę i zażądał kości do gry.

Portos i Aramis usiedli przy stole i zabrali się do gry. Atos przechadzał się rozmyślając.

Chodząc tam i z powrotem po sali, mijał na wpół złamaną rurę od pieca, która łączyła się z pokojem położonym na piętrze; za każdym razem dobiegał go szept, który w końcu przyciągnął jego uwagę. Atos podszedł bliżej i usłyszał kilka słów, które wydały mu się tak ważkie, że dał znak towarzyszom, by zamilkli, sam zaś pochylił się nad otworem i nadstawił ucha.

— Proszę posłuchać, Milady — mówił kardynał — sprawa jest ważna. Usiądźmy i porozmawiajmy.

— Milady — szepnął Atos.

— Słucham Waszą Eminencję z największą uwagą — odparł głos kobiecy, który przyprawił Atosa o drżenie.

— Mały statek z załogą angielską, którego kapitan jest oddanym mi człowiekiem, czeka na panią u ujścia Charente[*], przy forcie La Pointe[*]; jutro rano rozwinie żagle.

— Mam się tam udać jeszcze tej nocy?

— Jak najszybciej, natychmiast po otrzymaniu ode mnie instrukcji. Dwaj ludzie, którzy czekają przy drzwiach, będą pani eskortą. Ja wyjdę pierwszy, pani w pół godziny po mnie.

— Tak jest, Wasza Dostojność. Teraz powróćmy do zadania, które chcesz mi zlecić, a ponieważ zależy mi na tym, by nie utracić zaufania Waszej Eminencji, proszę mi wyłożyć rzecz jasno i dokładnie, bym nie popełniła żadnego błędu.

Zapadła chwila głębokiej ciszy. Było rzeczą jasną, że kardynał waży słowa, które ma powiedzieć, a Milady wysila całą swą inteligencję, by zrozumieć to, co zostanie powiedziane i wyryć w pamięci.

Atos skorzystał z tej chwili, powiedział swym towarzyszom, by zamknęli drzwi od wewnątrz, i dał im znak, by słuchali wraz z nim.

Dwaj muszkieterowie, którzy lubili wygodę, przynieśli krzesła dla siebie, a także dla Atosa. Wszyscy trzej usiedli i nachylili głowy, pilnie nasłuchując.

— Pojedzie pani do Londynu — ciągnął kardynał. — Zaraz po przybyciu udasz się do Buckinghama.

— Zwracam uwagę Waszej Eminencji — rzekła Milady — że po tej historii z diamentowymi spinkami, o którą książę mnie zawsze podejrzewał, Jego Wysokość ma się przede mną na baczności.

— Tym razem — rzekł kardynał — nie chodzi o to, by zmylić jego czujność, lecz by ułożyć się z nim szczerze i lojalnie.

— Szczerze i lojalnie — powtórzyła Milady tonem wielce dwuznacznym.

— Tak, szczerze i lojalnie — podjął kardynał tym samym tonem. — To otwarta gra.

— Będę postępować ściśle wedle wskazówek Waszej Eminencji. Czekam na nie.

— Uda się pani do Buckinghama w moim imieniu i powie mu pani, że wiem o wszystkich jego przygotowaniach, ale niewiele o nie dbam zważywszy, że przy pierwszym jego kroku zgubię królową.

— Czy uwierzy, że Wasza Eminencja może to zrobić?

— Tak, mam bowiem dowody.

— Muszę przedstawić te dowody księciu.

— Oczywiście; powie mu pani, że ogłoszę raport Bois-Roberta[*] i markiza de Beautru[*] o spotkaniu księcia z królową u pani marszałkowej owego wieczora, kiedy pani marszałkowa wydawała bal maskowy, dla zupełnej pewności dodasz, że książę zjawił się w stroju Wielkiego Mogoła, który miał nosić kawaler de Guise i który Buckingham kupił od niego za trzy tysiące pistoli.

— Dobrze, Wasza Dostojność.

— Podasz wszystkie szczegóły jego wejścia i wyjścia owej nocy, gdy wkradł się do pałacu w stroju włoskiego wróżbiarza; aby nie wątpił w prawdziwość mych informacji, powiesz mu, że miał pod płaszczem wspaniałą białą suknię usianą czarnymi łzami, trupimi głowami i skrzyżowanymi kośćmi: gdyby go zaskoczono, miał przebrany w tę suknię wystąpić jako widmo Białej Damy, które jak wiadomo, ukazuje się Luwrze za każdym razem, kiedy ma się zdarzyć coś ważnego.

— Czy to wszystko, Wasza Dostojność?

— Powie mu pani, że znam ponadto wszystkie szczegóły przygody w Amiens, że z tych szczegółów każę ułożyć mały, ale pospieszny romans uzupełniając go planem ogrodu i portretami głównych aktorów tej nocnej sceny.

— Powiem mu to.

— Powiesz mu również, że pochwyciłem Montaigu, że Montaigu jest w Bastylii, że nie znaleziono przy nim żadnego listu, ale tortury mogą go zmusić do powiedzenia wszystkiego, co wie, a nawet tego, czego nie wie.