Trzej muszkieterowie

— Jaka kompania?

— Kompania pana de Tréville.

— Zbliżcie się w ordynku i zameldujcie, co robicie tu o tej porze.

Trzej przyjaciele ruszyli, zbici nieco z tropu, wszyscy trzej bowiem byli przekonani, że mają do czynienia z kimś lepszym od siebie; wyjaśnienia pozostawili zresztą Atosowi.

Ten z jeźdźców, który przemówił drugi, znajdował się w odległości dziesięciu kroków przed swoim towarzyszem; Atos dał znak Portosowi i Aramisowi, by pozostali z tyłu, i podjechał sam.

— Przepraszam, panie oficerze — rzekł Atos — ale nie wiemy, z kim mamy do czynienia; widzisz wszakże, że dobrze pełnimy straż.

— Pańskie nazwisko — rzekł oficer, który część twarzy miał zasłoniętą płaszczem.

— Prosiłbym jednak pana — rzekł Atos, którego zaczęło już drażnić to wypytywanie — prosiłbym o dowód, że masz prawo mnie indagować.

— Pańskie nazwisko? — powtórzył znowu jeździec i odsłonił twarz okrytą połą płaszcza.

— Pan kardynał! — zawołał muszkieter zdumiony.

— Pańskie nazwisko? — powiedział po raz trzeci Jego Eminencja.

— Atos — rzekł muszkieter.

Kardynał dał znak giermkowi, który się zbliżył.

— Ci trzej muszkieterowie będą nam towarzyszyć — rzekł cicho. — Nie chcę, by wiedziano, że wyjechałem z obozu, a skoro będą z nami, nie powiedzą o tym nikomu.

— Jesteśmy szlachtą, Wasza Dostojność — rzekł Atos. — Zażądaj od nas słowa, to dosyć. Dzięki Bogu, potrafimy zachować tajemnicę.

Kardynał utkwił przenikliwe spojrzenie w śmiałym rozmówcy.

— Masz dobre ucho, mości Atosie — rzekł — ale posłuchaj, co ci powiem: bynajmniej nie z braku zaufania, ale dla mego bezpieczeństwa proszę was, byście mi towarzyszyli; twoi dwaj towarzysze to zapewne panowie Portos i Aramis?

— Tak, Wasza Eminencjo — powiedział Atos, podczas gdy dwaj muszkieterowie zbliżali się z kapeluszami w rękach.

— Znam was, panowie — rzekł kardynał — znam was, wiem, że nie jesteście bynajmniej moimi przyjaciółmi, i przykro mi z tego powodu, ale wiem też, że jesteście dzielną i uczciwą szlachtą, i że można wam zaufać. Panie Atosie, zechciej mi uczynić zaszczyt towarzysząc mi wraz z przyjaciółmi; będę miał eskortę, której pozazdrościłby mi Jego Królewska Mość, gdyby nas spotkał.

Trzej muszkieterowie skłonili się aż do końskich szyj.

— Na honor — rzekł Atos — Wasza Eminencja ma słuszność zabierając nas ze sobą; spotkaliśmy na drodze jakieś odrażające figury i z czterema z nich doszło nawet do utarczki “Pod Czerwonym Gołębnikiem”.

— Do utarczki? A to dlaczego, panowie? — rzekł kardynał. — Nie lubię utarczek, jak wiecie.

— Właśnie dlatego mam honor uprzedzić Waszą Eminencję o tym, co się stało; dowiedziawszy się od kogo innego, pan kardynał mógłby uwierzyć, że postąpiliśmy niesłusznie.

— I jakież są skutki tej utarczki? — zapytał kardynał, marszcząc brew.

— Mój przyjaciel Aramis otrzymał lekkie zadraśnięcie szpadą w ramię, co nie przeszkodzi mu, jak Wasza Eminencja zobaczy, pójść jutro do szturmu na rozkaz Waszej Eminencji.

— Ależ wy nie jesteście ludźmi, których można zadrasnąć bezkarnie — powiedział kardynał. — Nuże, szczerze, panowie, przecież za niejeden cios potrafiliście zapłacić z nawiązką. Wyspowiadajcie się, wiecie, że mam prawo udzielić rozgrzeszenia.

— Ja, Wasza Dostojność — rzekł Atos — nie wziąłem nawet szpady do ręki, ale chwyciłem mego chwata wpół i wyrzuciłem przez okno; zdaje się, że rozbił sobie udo padając — ciągnął Atos z pewnym wahaniem.

— Ho, ho — rzekł kardynał. — A ty, mości Portosie?

— Ja, Wasza Dostojność, wiem, że pojedynki są zabronione. Chwyciłem więc za ławę i zadałem jednemu z tych zbójów cios, który strzaskał mu chyba ramię.

— Dobrze — rzekł kardynał. — A ty, mości Aramisie?

— Ja, Wasza Dostojność, jako że jestem bardzo łagodnego usposobienia i, co więcej (o czym Wasza Dostojność być może nie wie), mam wkrótce wstąpić do zakonu, chciałem rozdzielić walczących, kiedy jeden z tych nędzników zdradziecko drasnął mnie szpadą w lewe ramię. Wówczas zabrakło mi cierpliwości, wyciągnąłem szpadę i kiedy atakował mnie, zdało mi się, że się na nią nadział; ale upadł tylko i wyniesiono go wraz z dwoma innymi.

— Do licha, panowie — rzekł kardynał — oto trzech ludzi niezdolnych do walki z powodu kłótni w szynkowni. Widzę, że nie szczędziliście razów; ale jaka była przyczyna tej utarczki?

— Ci nędznicy byli pijani — odparł Atos. — Wiedzieli, że do oberży przybyła wieczorem kobieta, i chcieli wyważyć drzwi.

— Wyważyć drzwi! — rzekł kardynał. — Ale po co?

— Zapewne po to, by zadać jej gwałt — rzekł Atos. — Miałem honor powiedzieć Waszej Eminencji, że nędznicy byli pijani.

— Ta kobieta była młoda i ładna? — zapytał kardynał z pewnym niepokojem.