Een Kroon van Zwarden

19

Diamanten en sterren

Merana volgde Cadsuane zo dicht op de hielen als ze maar durfde. Honderden vragen brandden haar op de tong, maar Cadsuane was niet iemand die je zomaar aan de mouw trok. Deze vrouw bepaalde zelf wie ze aansprak en wanneer. Annoura zweeg eveneens en ze volgden de vrouw door lange paleisgangen en over lange trappen, waarbij het glimmende marmer van de hogere verdiepingen overging in sterk en eenvoudig steenwerk. Merana keek zo nu en dan naar de Grijze zuster en voelde een steek van medelijden. Ze kende de vrouw eigenlijk niet, maar Annoura had die verstokte blik van een meisje dat op weg is naar de Meesteres der Novices en vastbesloten is dapper te blijven. Ze waren geen novices. Ze waren geen kinderen. Ze wilde wat zeggen en... deed haar mond weer dicht, diep onder de indruk van de grijze haarknot die voor hen uit deinde met de erin vervlochten sieraden van manen, sterren, vogels en vissen. Cadsuane was... Cadsuane.

Merana had haar eenmaal eerder ontmoet, of liever, had als novice naar haar geluisterd en was toegesproken. Van elke Ajah kwamen zusters met deze vrouw spreken, vervuld van een ontzag dat ze niet konden verbergen. Ooit was Cadsuane Melaidhrin de maatstaf geweest waaraan iedere nieuweling in de noviceboeken werd afgemeten. Vóór Elayne Trakand was er in Merana’s tijd niemand naar de Toren gekomen die haar benaderde, laat staan overtrof. Op velerlei gebied was iemand als zij al zo’n duizend jaar niet meer bij de Aes Sedai voorgekomen. Het afslaan van een uitverkiezing als Gezetene was ongehoord, maar men zei dat zij het had gedaan, tweemaal zelfs. Men zei ook dat zij geweigerd had overste van de Groene Ajah te worden. Men zei dat ze eens tien jaar lang uit de Toren was verdwenen, omdat de Zaal van plan was haar tot Amyrlin te verheffen. Niet dat ze ooit een dag langer in Tar Valon doorbracht dan nodig was. Berichten over Cadsuane bereikten de Toren, verhalen die de zusters met open mond aanhoorden, avonturen waarvan vrouwen die over de stola droomden, huiverden. Ze zou als een legende onder de Aes Sedai eindigen, als ze al geen legende was.

Merana’s schouders hadden de stola al ruim vijfentwintig jaar gedragen, toen Cadsuane aankondigde dat ze zich uit de wereld terugtrok. Haar haren waren toen al volkomen grijs en bij het uitbreken van de Aiel-oorlog, vijfentwintig jaar later, had iedereen aangenomen dat ze allang dood was. Maar voor de strijd drie maanden had geduurd, verscheen ze weer, vergezeld door twee zwaardhanden, mannen van gevorderde leeftijd maar nog zo sterk als staal. Men zei dat Cadsuane in de loop der jaren meer zwaardhanden had versleten dan een andere zuster schoeisel. Nadat de Aiel weer naar de Woestenij waren teruggekeerd, trok ze zich wederom van alles terug, maar sommigen zeiden, niet eens bij wijze van grap, dat Cadsuane nooit zou sterven, zolang er ergens ter wereld een vonkje avontuur sprankelde.

Net het soort onzin dat novices bij de thee uitkramen, bedacht Merana ferm. Zelfs wij sterven uiteindelijk. Niettemin: Cadsuane bleef Cadsuane. En als zij niet een van de zusters was die na Altors ontvoering waren verschenen, zou de zon die avond niet ondergaan. Merana bewoog haar armen om de stola te verschikken en besefte dat die nog aan een haak in haar kamer hing. Belachelijk. Ze had geen behoefte eraan herinnerd te worden wie ze was. Was het maar iemand anders dan Cadsuane geweest...

Een paar Wijzen stonden in een zijgang en keken toe toen ze langs kwamen. Kille lichte ogen in rotsharde gezichten onder donkere hoofddoeken. Edarra en Leyn. Beiden konden geleiden en waren heel sterk. Ze zouden een heel hoge positie hebben gekregen, wanneer ze als meisje naar de Toren waren gekomen. Cadsuane liep voorbij, blijkbaar zonder de afkeurende blikken van de wilders op te merken. Annoura zag ze wel en mopperde hoofdschuddend, wat haar smalle vlechtjes heen en weer deed zwieren. Merana hield haar ogen op de vloertegels gericht.

Ongetwijfeld kwam het nu op haar neer om Cadsuane de... schikking uit te leggen die de vorige avond met de Wijzen was overeengekomen, voordat zij en de anderen naar het paleis waren gebracht. Annoura wist er niets van – ze was er niet bij geweest – en Merana had maar weinig hoop dat Rafela of Verin of iemand anders zou opduiken, op wie ze deze taak op de een of andere manier kon afschuiven. Het was in zekere zin een minnelijke schikking, misschien wel de beste die gezien de omstandigheden te verwachten was, maar ze betwijfelde zeer of Cadsuane dat ook zo zou opvatten. Ze was veel liever niet degene geweest die deze zuster daarvan moest overtuigen. Dan schonk ze die vervloekte mannen nog liever een maand lang thee in. Was ze maar niet zo loslippig geweest tegen die jonge Altor. De wetenschap waarom hij haar thee had laten inschenken, praatte niet goed dat ze daarmee elk voordeel had verloren dat ze had kunnen winnen. Ze koesterde veel liever het idee in zo’n ta’veren werveling van het Patroon te zijn gesleurd, dan aan te nemen dat de ogen van een jongeman, glinsterende blauwgrijze edelstenen, haar uit pure angst aan het praten hadden gekregen. Hoe dan ook, ze had hem elk voordeeltje op een dienblad aangeboden. Had ik maar...