Een Kroon van Zwarden

‘Ik ben alleen hier als raadsvrouwe van Berelain, maar feitelijk heeft ze mijn raad genegeerd want ze is toch hierheen gekomen.’ De Taraboonse hield haar hoofd hoog en klonk vol vertrouwen. Maar ondanks haar ervaring wreef ze met haar duimen langs de andere vingers. Ze zou het aan een onderhandelingstafel niet goed doen als ze zo doorzichtig was. ‘Verder,’ zei ze zorgvuldig, ‘heb ik nog geen besluit genomen.’

‘Kijk, dat is een wijze beslissing,’ mompelde Cadsuane met een felle blik op Merana. ‘Blijkbaar hebben de laatste paar jaar veel te veel zusters vergeten dat ze over hersens of een eigen oordeel beschikken. Er is een tijd geweest dat een Aes Sedai haar beslissing bereikte na kalm beraad, waarbij steeds het welzijn van de Toren voorop stond. Bedenk maar eens wat die Sanche-vrouw heeft gewonnen door dat gerommel met Altor, Annoura. Als je vlak bij een smidsvuur staat, kun je je lelijk verbranden.’

Merana hief haar kin en bewoog haar hoofd om de strakke nekspieren te ontspannen. Opeens besefte ze wat ze aan het doen was en dwong zich ermee op te houden. Zo ver stond die vrouw niet boven haar. Niet echt. Enkel wat hoger dan iedere andere zuster. ‘Als ik je zou mogen vragen’ – te bedeesd, maar stoppen en opnieuw beginnen was erger – ‘wat zijn je bedoelingen, Cadsuane?’ Met moeite wist ze haar waardigheid te behouden. ‘Klaarblijkelijk heb je je tot vandaag... ver van alles... gehouden... Waarom heb je besloten... Altor... juist in deze tijd te... benaderen? Je was behoorlijk... vrijmoedig tegen hem.’

‘Je had hem net zo goed een klap in z’n gezicht kunnen geven,’ bracht Annoura naar voren en Merana kreeg een kleur. Van hun tweeën zou Annoura het hier bij Cadsuane verreweg het moeilijkst moeten hebben, maar zij struikelde helemaal niet over haar woorden.

Cadsuane schudde bijna medelijdend het hoofd. ‘Als je wilt weten met wat voor man je te maken hebt, moet je hem vanuit een onverwachte hoek aanporren. Er zit een stevig metaal in die jongen, denk ik, maar hij zal moeilijk zijn.’ Ze zette haar vingertoppen tegen elkaar en keek de twee vrouwen bij de muur strak aan, terwijl ze peinzend mompelde: ‘Er steekt een woede in hem waarmee hij de wereld in vuur en vlam kan zetten en hij houdt het nog net met zijn nagels in bedwang. Als je hem al te veel uit zijn evenwicht brengt... Poeh! Altor is nog niet zo hard als Logain Ablar of Mazrim Taim, maar ik vrees dat hij wel honderdmaal zo moeilijk is.’ Merana’s tong plakte aan haar gehemelte bij het horen van deze drie namen achter elkaar.

‘Heb je én Logain én Taim gezien?’ zei Annoura met grote ogen. ‘Ik heb gehoord dat Taim Altor volgt.’ Merana wist een opgeluchte zucht binnen te houden. De verhalen van Dumais Bron hadden zich nog niet wijd en zijd verbreid. Al zou dat wel gebeuren.

‘Ik heb oren, Annoura, en ik kan horen,’ zei Cadsuane bits. ‘Hoewel ik dat liever niet zou kunnen, na wat ik van die twee heb gehoord. Al mijn werk verknoeid, ik kan weer opnieuw beginnen. Ook het werk van anderen, maar ik heb mijn aandeel geleverd. En dan hebben we nog die zwartjassen, die Asha’man.’ Ze nam het kopje van Daigian aan, glimlachte warm en bedankte mompelend. De Witte zuster met haar appelwangetjes leek op het punt te staan een knix te maken, maar trok zich slechts terug in een hoekje, waar ze haar handen vouwde. Ze was langer novice en Aanvaarde geweest dan alle anderen die men zich kon herinneren. Het was haar nog net gegund in de Toren te blijven, ze had de ring op het nippertje verworven en de stola met een wimperhaartje. Daigian maakte zich bij andere zusters altijd onzichtbaar. Na de damp van haar kopje te hebben geblazen sprak Cadsuane onverwachts verder alsof het een gezellig gesprek was. ‘Door Logain, die praktisch op mijn stoep woonde, ben ik van mijn rozen gelokt. Poeh! Een vechtpartij op een schapenmarkt had me van die Lichtvervloekte planten kunnen lokken. Als je de Kracht gebruikt om ze te kweken, schenkt het geen voldoening en als je dat nalaat, krijg je tienduizend doorns voor elke... Poeh! Ik zou nog overwogen hebben de eed als Jager naar de Hoorn af te leggen, als de Raad van Negen zoiets zou toestaan. Nou ja, ik had een paar leuke maanden tijdens de jacht op Logain, maar na zijn gevangenneming had ik evenveel zin om hem naar Tar Valon te brengen als rozen te kweken. Ik heb wat rondgezworven om te zien wat ik tegenkwam. Misschien een nieuwe zwaardhand, maar ik neem aan dat zoiets nu een tikkeltje te laat is, als ik zo’n man redelijk wil behandelen. Toen hoorde ik van Taim en reed zo snel mogelijk naar Saldea. Er is niets zo opwindend als een man die kan geleiden.’ Opeens werden haar stem en ogen harder. ‘Was een van jullie betrokken bij die... vuiligheid... vlak na de Aiel-oorlog?’