Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Rozumiem cię — powiedziała chrapliwie.

Emilio wstał. Miliko też się podniosła, przytuliła do niego i pocałowała. Trwało to tak długo, że teraz trudniej mu było odejść niż jeszcze przed chwilą. Ale wreszcie go puściła. Wyjął z kieszeni pistolet i oddał go jej. Znowu usłyszał ryk głośnika. Wołano ich, powtarzano komunikat.

— Ludzie! — wrzasnął głośno do zebranych. — Przekażcie dalej. Potrzebuję ochotników.

Krzyk ścichł w oddali. Nadchodzili przeciskając się przez tłum z najdalszych szeregów zgromadzenia; byli z komend różnych baz, w tym z bazy głównej. Trochę to trwało. Żołnierze, którzy tymczasem podeszli z drugiej strony na odległość głosu, czekali, na pewno widzieli poruszenie, a czas i siła były po ich stronie.

Kazał członkom swojego personelu odwrócić się plecami w tym kierunku i stłoczyć w ciasną grupkę, podejrzewając, że tamci mogli wycelować w nich aparaturę podsłuchową. Otaczający ich okrągłoocy hisa patrzyli na ludzi z zainteresowaniem zadzierając w górę głowy.

— Potrzeba im siły roboczej — powiedział cicho. — Chcą, żebyśmy doprowadzili do stanu używalności sprzęt, który uszkodziliśmy. Tylko po to tu przylecieli. Po silne karki. Mają w zanadrzu listę dostaw, które trzeba zrealizować. Pewnie interesuje ich tylko baza główna, bo z innych nie mogą korzystać. Nie sądzę, abyśmy mogli namawiać Q do powrotu, do wprzęgnięcia się znowu w ten kierat, w jakim chodzili pod Poreyem, zanim nie odeszliśmy. To kwestia czasu, wytrzymałości, dysponowania wystarczającą liczbą ludzi, przy pomocy których można będzie powstrzymać jakiś ruch przeciwko Podspodziu… albo może po prostu kwestia życia lub śmierci. Rozumiecie mnie. Jeśli o mnie chodzi, to przypuszczam, że chcą zaopatrzyć swoje statki i zapewnić dostawy dla stacji; a kiedy będą to mieli, i nam się coś uszczknie. Czekamy, aż sytuacja na stacji unormuje się, a w międzyczasie gromadzimy, co się da. Potrzebni mi najsilniejsi ludzie z każdej bazy, najlepiej zbudowani, tacy, którzy potrafią pracować na najwyższych obrotach, znieść wszystko i trzymać nerwy na wodzy… praca w polu, trudno przewidzieć co jeszcze. Może przymusowe wcielenie do Floty. Nie wiemy. Oceniam, że potrzeba im po około sześćdziesięciu ludzi z każdej bazy i prawie wszystkiego, co mogą ze sobą zabrać.

— Pan idzie?

Skinął głową. Nie wykazując szczególnego entuzjazmu, kiwali kolejno głowami Jones i inni członkowie stałego personelu. — I ja pójdę — zaoEarowała się Ito; na ochotnika zgłosili się już oficerowie wszystkich baz.

Emilio potrząsnął głową.

— Nie teraz — powiedział. — Wszystkie kobiety zostają tutaj pod dowództwem Miliko. Wszystkie. Bez wyjątków. Rozejść się i przekazać to innym. Około sześćdziesięciu ochotników z każdej bazy. Pośpieszcie się. Nie będą tam czekać w nieskończoność.

Rozbiegli się do swoich.

— Konstantin — zagrzmiał znowu metaliczny głos. Spojrzał w stronę, z której dochodził, i dostrzegł opancerzone figurki daleko, po drugiej stronie siedzącego zgromadzenia. Zorientował się, że jednak ich obserwowali i widzieli go jak na dłoni. Nasza cierpliwość jest na wyczerpaniu.

Pocałował jeszcze raz Miliko słysząc, jak stojący w pobliżu Skoczek bez ustanku tłumaczy wszystko Starym. Ruszył przez obóz w kierunku żołnierzy. Inni też zaczęli iść, klucząc między siedzącymi hisa, żeby do niego dołączyć.

A byli wśród nich nie tylko członkowie personelu i stali robotnicy. Szli również ludzie z Q; było ich tyle samo, co stałych pracowników Podspodzia. Dotarł do zewnętrznego kręgu zgromadzenia i stwierdził, że Skoczek postępuje za nim krok w krok, prowadząc z sobą liczną grupę większych samców hisa.

— Wy nie musicie iść — zwrócił się do niego Emilio.

— Przyjaciel — powiedział Skoczek.

Ludzie z Q milczeli, ale nie zdradzali ochoty do zawrócenia.

— Dzięki — powiedział Emilio.

Znajdowali się teraz na obrzeżu zgromadzenia i dobrze widzieli żołnierzy. Tak, to byli żołnierze z Afryki; mógł nawet odczytać litery na ich naszywkach.

— Konstantin — krzyknął przez megafon oficer. — Kto dokonał sabotażu w bazie?

— To z mojego rozkazu — odkrzyknął. — Skąd mogłem wiedzieć, że nie wyląduje tu Unia? Wszystko można naprawić. Mamy części. Wnoszę z tego, że chcecie, abyśmy wrócili.

— Co tutaj się dzieje, Konstantin?

— To święte miejsce. Sanktuarium. Na mapach zaznaczono, że wstęp ludzi na te tereny jest zabroniony. Jest tu ze mną cała załoga wszystkich baz. Jesteśmy gotowi do powrotu i zajęcia się naprawą maszyn. Naszych chorych zostawimy z hisa. Na razie, dopóki tam na górze nie odwołają definitywnie pogotowia bojowego, otworzymy tylko bazę główną. Pozostałe bazy są eksperymentalne, zajmują się rolnictwem i nie produkują niczego, co by się wam przydało. Ta załoga wystarczy do obsługi bazy głównej.