Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Dostrzegam problem; to godne ubolewania; zaprzeczam, jakoby istniała jakaś zniszczona stronica i odrzucam wszelkie insynuacje, jakoby moi żołnierze donieśli o tej sprawie powodowani zawiścią. Stawia ich to w świetle, którego nie mogę zaakceptować.

— Żołnierze Norwegii będą od tej pory przestrzegali tego samego regulaminu co reszta Floty.

Wyprostowała się w fotelu.

— Znajduję dowód na zgubne skutki obecnej polityki, a teraz każe mi się ją naśladować?

— Destrukcyjnym czynnikiem przy pracy w tym towarzystwie, Mallory, nie są drobne szwindle na czarnym rynku, których i tak nie da się ukrócić, które, prawdę mówiąc, kwitną zawsze, gdy żołnierze przebywają poza statkami, ale przekonanie jakiegoś pojedynczego oficera i pojedynczego statku, że wolno mu robić, co chce i rywalizować z innym statkiem. To najprostsza droga do siania niezgody. Nie możemy do tego dopuścić, Mallory, i nie będę tolerował takiego postępowania pod jakimkolwiek szyldem. Ta Flota ma jednego dowódcę… a może stawia się pani na czele partii opozycyjnej?

— Przyjmuję ten rozkaz — mruknęła.

— Duma Maziana, ta chorobliwa wrażliwa duma Maziana. Doszli do granicy, której nie wolno przekraczać, gdy jego oczy przybierają ten wyraz. Czuła ucisk w żołądku kipiąc nieprzepartą chęcią wyładowania się na czymś. Poprawiła się w fotelu.

— Problem morale nie istnieje — ciągnął Mazian już spokojniej i też poprawiając się w fotelu z jednym z tych swobodnych, teatralnych gestów, jakie stosował do rozprawiania się krótko z tematami, na które nie chciał dyskutować. — Nie jest w porządku obarczanie tym samej Norwegii. Proszę mi wybaczyć. Zdaję sobie sprawę, że ma pani sporo racji… ale wszyscy pracujemy w trudnych warunkach. Mamy na karku Unię. Wiemy o tym. Wie to Pell. Żołnierze też na pewno to wiedzą, ale nie znają tych wszystkich szczegółów, które są wiadome tylko nam i to zżera im nerwy. Korzystają z rozrywek, jak mogą. Widzą na stacji sytuację daleką od optymalnej: braki w zaopatrzeniu, kwitnący czarny rynek — a już szczególnie wrogość cywilów. Nie są na bieżąco z działaniami, jakie podejmujemy celem zaradzenia tym niekorzystnym zjawiskom. A nawet gdyby byli, to pozostaje jeszcze flota Unii czatująca tam, na zewnątrz, na sposobność do natarcia; wiadomo, że stacja jest obserwowana przez szpiegowską jednostkę Unii, czemu nie jesteśmy w stanie zaradzić. Nie możemy nawet przywrócić normalnego ruchu w dokach w tej stacji. Zaczynamy skakać sobie do gardeł… a czy Unia właśnie tego nie pragnie, czy nie przewiduje w swych planach, że trzymając nas tutaj w zamknięciu doprowadzi do powolnego rozkładu naszego morale? Nie chcą stawiać nam czoła w otwartej walce; to zbyt kosztowne, nawet jeśli nas stąd wyprą. Nie chcą też, żebyśmy się rozproszyli i podjęli znowu wojnę podjazdową… bo jest przecież Cyteen, prawda? Tam mieści się ich stolica, obiekt bezbronny, jeśli któreś z nas zdecyduje się staranować ją w samobójczym ataku. Dobrze wiedzą, co im grozi, jeśli pozwolą nam się stąd wymknąć. Tak więc czekają. Trzymają nas w niepewności. Spodziewają się, że zostaniemy tu w fałszywej nadziei, a oni zaoferują nam akurat tyle spokoju, żeby nie chciało nam się stąd ruszać. Grają; prawdopodobnie teraz, kiedy już wiedzą, gdzie jesteśmy, gromadzą siły. I mają rację, potrzeba nam odpoczynku i schronienia. Taka sytuacja jest najgorsza dla żołnierzy, ale co możemy na to poradzić? Mamy problem. I ja proponuję dać naszym błądzącym żołnierzom posmakować kłopotów, otworzyć im oczy i wyperswadować, że jeszcze będą potrzebni. Wyruszamy po artykuły zaopatrzeniowe, których brakuje w Pell. Holowniki krótkiego zasięgu tak skwapliwie schodzą nam z drogi… nie mogę uciekać ani daleko, ani szybko. A kopalnie mają inne zapasy magazynowe, które pozwalają im przetrwać. Zamierzamy wysłać na patrol drugi nosiciel.