Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Zapadła noc i maszerowali teraz posuwając się gęsiego przez gąszcz drzew, odpoczywając, kieuy musieli, ale hisa prowadzili ich tak, że nikt nie mógł się odłączyć, i przytulali się do nich, kiedy się zatrzymywali, żeby ziąb nie był tak dokuczliwy.

Wtem w niebiosach rozległ się grzmot, który nie miał nic wspólnego z deszczem.

— Coś ląduje — przekazywano sobie z ust do ust to przypuszczenie.

Hisa o nic nie pytali. Ich wprawne uszy wychwyciły pewnie ten dźwięk dawno temu.

Wracał Porey. To był prawdopodobnie Porey. Przez jakiś czas będą przeszukiwać opuszczoną bazę i słać do Maziana pełne złości komunikaty. Będą im potrzebne informacje ze skanera, będą się musieli zastanowić nad dalszym postępowaniem i uzyskać decyzję Maziana w tej sprawie… czas pracował na ich korzyść.

Odpoczynek i marsz, odpoczynek i marsz, i gdzie się kto zachwiał, zaraz wyrastali przy nim opiekuńczy Dołowcy, żeby dotknąć, żeby zachęcić do wysiłku, żeby pocieszyć. Gdy się zatrzymywali, ziąb i wilgoć dawały się bardziej we znaki, chociaż deszcz wcale nie padał; i ucieszyli się, gdy nastał ranek, gdy przez korony drzew przesączyły się pierwsze promienie światła, które Dołowcy przywitali świergotem, swoją paplaniną i odrodzonym entuzjazmem.

Nagle skończyły się drzewa i wyszli na stok wzgórza opadający ku ogromnej równinie, a brzask rozpraszał już wyraźnie mroki nocy. Gdy weszli na szczyt niewielkiego wzniesienia, roztoczył się przed nimi sięgający hen, aż po horyzont krajobraz, a hisa szli dalej, wychodzili spomiędzy drzew w rozległą dolinę… do owego sanktuarium, uświadomił sobie z nagłym zaniepokojeniem Emilio, na teren, o którego pozostawienie im hisa zawsze prosili, na który ludzie mieli wstęp wzbroniony, na ogromną przestrzeń pozostającą na zawsze tylko ich, hisa, wyłączną własnością.

— Nie — zaprotestował Emilio rozglądając się za Skoczkiem. Machnął przywołująco ręką na Dołowca, który sunął w pobliżu tanecznym krokiem. — Nie. Skoczku, nie wolno nam wychodzić na otwartą przestrzeń. Nie wolno. Nie możemy, słyszysz? Ludzie-z-karabinami przylecieli na statkach; ich oczy nas dojrzą.

— Starzy mówić iść — oznajmił Skoczek nie gubiąc nawet rytmu swoich pląsów, jak gdyby stawiało to sprawę poza wszelką dyskusją.

Zaczynał się już stok. Całe plemię wypadło spomiędzy drzew niczym brązowa fala, niosąc ludzi i ich bagaż, a za nimi zaczęły się wyłaniać z lasu coraz to nowe szeregi ludzi idących o własnych siłach; kierowali się ku kuszącej bladości skąpanej w słońcu równiny.

— Skoczku! — Emilio zatrzymał się, a Miliko stanęła przy nim. — Ludzie-z-karabinami znajdą nas tutaj. Rozumiesz, co mówię, Skoczku?

— Ja rozumieć. My widzieć cała hisa, ludzi. Ich też my widzieć.

— Nie możemy zejść tam na dół. Zabiją nas, słyszysz? — Oni mówić iść.

Starzy. Skoczek odwrócił się do niego plecami i ruszył dalej w dół stoku. Po chwili obejrzał się i nie przystając machnął zapraszająco na niego i Miliko.

Emilio zrobił krok, potem drugi, wiedząc, że to szaleństwo, wiedząc, że mentalność hisa jest inna niż ludzi. Hisa nigdy nie podnieśli ręki na najeźdźców swego świata; siedzieli, obserwowali i teraz też to robili. Ludzie poprosili hisa o pomoc i hisa robili to na swój sposób.

— Porozmawiam z nimi — powiedział do Miliko. — Porozmawiam z ich Starymi, wyjaśnię im w czym rzecz. Nie możemy ich urazić, ale wysłuchać mnie chyba mogą… Skoczku, Skoczku, zaczekaj.

Ale Skoczek kroczył dalej na czele pochodu. Hisa nie zatrzymywali się spływając wciąż ogromnym trawiastym zboczem ku równinie. Po jej środku, gdzie chyba przepływał strumień, wznosiło się coś, co przypominało uniesioną ku górze kamienną pięść. Obiekt otoczony był wydeptanym kołem, cieniem, który rozpoznał w końcu jako krąg żywych ciał zebranych wokół tego tworu.

— Tam muszą być wszyscy hisa znad rzeki — odezwała się Miliko. — To jakieś miejsce zgromadzeń. Rodzaj świątyni.

— Mazian tego nie uszanuje; Unia prawdopodobnie też nie. — Przewidywał masakrę, rzeź, widział już oczyma wyobraźni atak na siedzących biernie hisa. i o Dołowcy, pomyślał, to łagodne obyczaje samych Dołowców uczyniły Pell tym czym jest. W dawnych czasach ludzi na Ziemi ogarnęło przerażenie na wieść o znalezieniu obcego życia. Była wtedy nawet mowa o zrezygnowaniu z zakładania kolonii ze strachu przed nowymi odkryciami… ale na Podspodziu nie istniał strach, nigdy nie było go tu, gdzie hisa wyszli na spotkanie ludzi z pustymi rękami i przyjęli ich z ufnością.

— Musimy ich przekonać, żeby stąd odeszli — powiedział Emilio.

— Idę z tobą — oświadczyła Miliko.

— Pomóc ciebie? — zapytał hisa dotykając ręki Miliko, bo ta straciła równowagę opierając się na ramieniu Emilia.