Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Siąść — podpowiedział im Skoczek.

Emilio zgiął się w ukłonie, to samo uczyniła Miliko i siedli ze skrzyżowanymi nogami przed czwórką starszych. Skoczek powiedział coś w świergotliwym języku hisa i najwątlejszy z tej czwórki udzielił mu odpowiedzi.

A potem ten sam Stary, podpierając się na jednej ręce wyciągnął drugą, żeby dotknąć najpierw Miliko, a potem Emilia, jak gdyby błogosławiąc ich.

— Dobrze wy przyjść tutaj — powiedział Skoczek chyba tłumacząc słowa Starego. — Ciepło wy przyjść tutaj.

— Podziękuj im, Skoczku. Przekaż im bardzo dużo podziękowań. Ale powiedz im też, że z Nadwyża zagraża im niebezpieczeństwo. Że oczy Nadwyża spoglądają z góry na to miejsce i że ludzie-z-karabinami mogą tu przybyć i czynić krzywdę.

Skoczek przekazał to. Cztery pary wiekowych oczu przyglądały się im z niezmąconym spokojem. Jeden z nich odpowiedział.

— Wysoko lecieć statek nad nasze głowy — tłumaczył Skoczek. — Przylecieć, zobaczyć, odlecieć.

— Grozi wam niebezpieczeństwo. Błagam cię, wytłumacz to im.

Skoczek przetłumaczył. Najstarszy uniósł rękę wskazując na wznoszące się nad nimi wizerunki i odpowiedział.

— Hisa miejsce. Noc przychodzić. My spać, my śnić, oni odejść, my wyśnić, oni sobie pójść.

Przemówił drugi ze starszych. W jego słowach pojawiło się nazwisko człowieka: Bennett; i inne: Lukas.

— Bennett — zawtórował mu stojący najbliżej. — Bennet. Bennett. Bennett.

Pomruk przekroczył granice kręgu, rozprzestrzeniał się jak wiatr po ogromnym zgromadzeniu.

— My kraść jedzenie — powiedział Skoczek z uśmiechem hisa. — My nauczyć się dobrze kraść. My ukraść was, zrobić was bezpiecznie.

— Karabiny — zaprotestowała Miliko. — Karabiny, Skoczku.

— Wy bezpieczni. — Skoczek urwał na chwilę, żeby wysłuchać, co mówi jeden ze Starych. — On dawać wam imiona: nazywać ciebie On-Przychodzi-Znowu; nazywać ciebie Ona-Wyciąga-Ręce. To-he-me; Mihan-tisar. Wasz duch dobry. Kochać was. Człowiek-Bennett, on nauczyć nas śnić ludzkie sny; teraz wy przychodzić my nauczyć was hisa sny. My kochać was, kochać, To-he-me, Mihan-tisar.

Nie znajdował słów; patrzył tylko w górę na ogromne wizerunki wpatrzone okrągłymi oczyma w niebiosa; powiódł wzrokiem po otaczającym go zgromadzeniu, które zdawało się rozciągać we wszystkie strony hen aż po horyzont i przez chwilę miał wrażenie, że wierzy, iż jest możliwe, że to przerażające miejsce może odstraszyć każdego nieprzyjaciela, który tu przyjdzie.

Starzy zaintonowali pieśń, którą podchwycili stojący najbliżej, a po nich coraz dalsze i dalsze kręgi hisa. Ciała zaczęły się kołysać w rytm psalmu.

— Bennett… — To nazwisko co chwila się w nim powtarzało. — On nauczyć nas śnić ludzkie sny… nazwać cię On-Przychodzi-Znowu.

Emilio zadrżał, wyciągnął ramię i otoczył nim Miliko wsłuchany w ten hipnotyzujący podszept, który był jak muśnięcie młota po brązie, jak westchnienie jakiegoś ogromnego instrumentu wypełniającego czaszę ciemniejących w zmierzchu niebios.

Słońce całkowicie schowało się za widnokręgiem. Zmrok przyniósł powiew chłodu i westchnienie zachwytu wydobywające się z niezliczonych gardeł, które przerwały pieśń. Pojawiające się w chwilę potem gwiazdy przywitał las rąk wskazujących w górę i rozległy się stłumione okrzyki podziwu.

— Nazywać ją Ona-Przychodzić-Pierwsza — wyjaśnił im Skoczek i zaczął wymieniać kolejno nazwy wszystkich gwiazd, w miarę jak bystre oczy hisa dostrzegały je na niebie i witały niczym powracających przyjaciół. — Iść-Razem; Przychodzić-na-Wiosnę; Ona-Zawsze-Tańczy…

Pieśń ożyła znowu, śpiewana teraz szeptem, w minorowej tonacji, i ciała zaczęły się kołysać.

Wyczerpanie dawało o sobie znać. Oczy Miliko stawały się coraz bardziej szklane; Emilio starał się ją podtrzymywać, walczyć sam z ogarniającą go sennością, ale hisa też głowy opadały już na piersi. Skoczek poklepał ich dając tym do zrozumienia, że reszta akceptuje ich zachowanie.

Emilio zasnął. Obudziwszy się po jakimś czasie, znalazł obok przygotowane dla nich jedzenie i picie. Na przemian zsuwał maskę, żeby odgryźć kęs i popić go i nasuwał ją, żeby odetchnąć. Kilka rozbudzonych postaci snuło się gdzieniegdzie między pogrążonymi we śnie masami i pomimo całego sennego spokoju tej godziny załatwiało potrzeby naturalne. On też ją poczuł i prześlizgnął się na same krańce tego ogromnego, nieprzebranego mrowia, tam gdzie spali inni ludzie i jeszcze dalej, gdzie hisa wykopali schludne rowy spełniające rolę sanitariatów. Stał tam jakiś czas, na obrzeżach obozu, wpatrując się w wizerunki, rozgwieżdżone niebo i śpiący tłum, dopóki nie przyszli inni i nie wróciło mu poczucie czasu.

Hisa odpowiedzieli. Swoją tutaj obecnością, siedzeniem tutaj pod kopułą niebieską, przemawianiem do nieba i swoich bogów… patrzcie na nas… Mamy nadzieję. Wiedział, że oszalał; i przestał obawiać się o siebie, nawet o Miliko. Wszyscy czekali na sen; i jeśli ludzie skierują swe karabiny na łagodne, śpiące istoty z Podspodzia, nie będzie już żadnej nadziei. Tak właśnie hisa rozbroili ich na samym początku… gołymi rękami.