Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Spojrzał w dół na rzędy poważnych twarzy jego pracowników, robotników stałych, Q i gdzieniegdzie hisa. Nikt się teraz nie poruszał. Nikt nic nie mówił. Słychać było tylko szelest wiatru w liściach nad ich głowami i szum rzeki dochodzący zza drzew.

— A więc niedługo tu będą — przemówił do ludzi Emilio starając się zapanować nad drżeniem głosu. — Wrócą tu, żeby zmusić nas do uprawiania dla nich pól, do pracy w młynie i w szybach; Kompania i Unia będą dalej prowadziły ze sobą wojnę, ale ta planeta nie należy już do Pell, do Pell znajdującej się w ich rękach, bo my nie chcemy, aby wszystko, co tu wyhodujemy, zapełniało ich ładownie. Kiedy nasza Flota przylatuje tutaj i zmusza nas do pracy pod lufami karabinów… to co będzie, kiedy po nich przyjdzie tu Unia? Co będzie, jeśli będą żądali od nas coraz większego wysiłku i nikt z nas nie będzie miał wpływu na to, co dzieje się na Podspodziu? Wracajcie, jeśli chcecie; pracujcie dla Pell, dopóki nie pojawi się tu Unia. Ale ja idę dalej.

— Dokąd, proszę pana? — To był ten chłopak, zapomniał jego nazwiska, ten sam, nad którym w dniu buntu znęcał się Hale. Ramionami otaczał swoją matkę. To nie była prowokacja, a zwykłe pytanie.

— Nie wiem — przyznał. — Do bezpiecznego miejsca, w które zaprowadzą nas hisa, jeśli w ogóle istnieje takie miejsce. Żeby tam żyć. Okopać się i żyć. Uprawiać ziemię dla siebie.

Przez tłum przeszedł pomruk. Strach… strach towarzyszył zawsze tym, którzy nie znali Podspodzia, strach przed lądem, przed miejscami, gdzie człowiek był w mniejszości. Ludzie, którzy nie zauważali hisa na stacji, zaczynali się ich bać na otwartej przestrzeni, gdzie hisa byli niezależni, a oni nie. Zgubiona maska, uszkodzenie… to na Podspodziu groziło im śmiercią. Cmentarz tam, przy bazie głównej, rozrastał się tak samo szybko, jak obóz.

— Żaden Dołowiec — powtórzył jeszcze raz — nigdy nie podniósł ręki na człowieka. I to pomimo krzywd, jakie im wyrządzaliśmy, pomimo tego, że jesteśmy tu obcy. — Zlazł z łazika wpadając w koleiny w rozjeżdżonej drodze i wyciągnął ręce, żeby pomóc Miliko. Jej przynajmniej był pewien. Zeskoczyła ze skrzyni i nie zadawała żadnych pytań. — Możemy was zostawić w obozie, który przed chwilą minęliśmy — powiedział. — Tyle możemy dla was zrobić, dla tych, którzy chcą zaryzykować z Poreyem. Uruchomimy wam kompresory.

— Panie Konstantin.

Podniósł głowę. To mówiła jedna z najstarszych kobiet jadąca na skrzyni łazika.

— Panie Konstantin, jestem za stara, żeby pracować tak, jak trzeba było tam, skąd odeszliśmy. Ja nie chcę zostać.

— Ruszajmy już — odezwał się męski głos.

— Czy ktoś wraca? — krzyknął jeden z brygadzistów z Q. Mamy wysłać z kimś z powrotem któryś z łazików?

Zaległa cisza. Ludzie potrząsali głowami. Emilio patrzył na tę masę czując zwykłe zmęczenie.

— Skoczku — powiedział spoglądając na przedstawiciela hisa, który czekał na skraju lasu. — Gdzie jest Skoczek? Potrzebny mi.

Spośród drzew porastających zbocze wzgórza wyłonił się Skoczek.

— Wy przyjść — zawołał z góry wskazując na szczyt wzgórza i drzewa. — Wy teraz przyjść wszystkie.

— Jesteśmy zmęczeni, Skoczku. I potrzebne nam rzeczy, które jadą na łazikach. Łaziki nie przejdą tą drogą, a niektórzy z nas nie mogą chodzić. Są wśród nas chorzy, Skoczku.

— My ponieść chorych, mnóstwo, mnóstwo hisa. My skraść dobre rzeczy na łazikach, my dobrze nauczeni, człowiek-Konstantin. My ukraść dla was. Wy przyjść.

Obejrzał się na innych i ujrzał pełne niedowierzania powątpiewające twarze.

Hisa otoczyli ich. Z lasów wychodziło ich coraz to więcej i więcej, niektórzy nawet z młodymi, które ludzie rzadko mieli okazję oglądać. To, że nie bali się podchodzić z nimi do ludzi, było przejawem zaufania. Chyba wyczuła to cała grupa, bo nikt nie protestował. Pomagali starym i niepełnosprawnym zsiadać z łazików. Silni, młodzi hisa splatali dla nich ręce w koszyczki; inni zwalali z bagażników zapasy i sprzęt.

— A co będzie, jeśli zaczną nas tropić skanerem? — mruknęła niespokojnie Miliko. — Musimy skryć się gdzieś głęboko i to szybko.

— Trzeba bardzo czułego skanera, żeby odróżnić ludzi od hisa. Może jednak zadecydują, że nie opłaca im się nas szukać.

Podszedł do nich Skoczek, wziął Emilia za rękę i zmarszczył nos, co u hisa było odpowiednikiem puszczania oka u ludzi. — Wy iść ze Skoczkiem.

Nie nadawali się do długiego marszu, chociaż strach wywołany ostatnimi wiadomościami dodał im nieco sił. Trochę wspinaczki pod górę, a potem schodzenie po stoku porośniętym drzewami i paprociami i wszyscy już z trudem łapali powietrze, a niektórych trzeba było nieść, chociaż z początku szli o własnych siłach. Jeszcze kawałek i nawet hisa zaczęli zwalniać kroku. Po jakimś czasie, kiedy liczba ludzi, których musieli nieść, wzrosła tak, że nie dawali już rady, ogłosili postój, a sami rozciągnęli się w paprociach i zasnęli.