Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Łaziki brnęły z mozołem przez otwartą przestrzeń; opuszczone, oklapnięte kopuły, puste plantacje, a nade wszystko milczenie kompresorów świadczyły dobitnie; że nikogo tu nie ma. Baza jeden. Pierwszy z obozów za bazą główną. Nie zabezpieczone włazy śluz chwiały się swobodnie na zawiasach, trzaskając od czasu do czasu pod wpływem lekkich podmuchów wiatru. Umęczona kolumna rozproszyła się teraz po opustoszałym terenie; rozglądano się ciekawie wokół. Emilio patrzył ze ściśniętym sercem; pomagał przecież budować ten obóz. Ani żywej duszy. Ciekaw był, ile już uszli i jak im się szło.

— Hisa też tu podglądała? — spytał Skoczka, który chyba jako jedyny z hisa nadal pozostał w kolumnie, trzymając się blisko niego i Miliko.

— Nasze oczy widzieć — odparł Skoczek, co powiedziało mu mniej, niż się chciał dowiedzieć.

— Panie Konstantin. — Dogonił go jakiś człowiek i zrównał z nim krok. To był jeden z robotników Q. — Panie Konstantin, musimy odpocząć.

— Za obozem — obiecał. — Nie możemy przebywać na otwartej przestrzeni dłużej niż to konieczne, rozumiecie? Za obozem.

Mężczyzna zatrzymał się czekając na swoją grupę, która szła z tyłu posuwającej się kolumny. Emilio ze znużeniem klepnął Miliko w ramię i przyśpieszył kroku, żeby dogonić dwa łaziki pełznące na czele kolumny; minął pierwszy jeszcze na polanie, a drugi, kiedy dotarli już do następnego odcinka drogi. Zwrócił na siebie uwagę kierowcy i dał mu znak, żeby zatrzymał się po przejechaniu pół kilometra. Potem stanął i patrzył na przesuwającą się kolumnę, dopóki nie doszła do niego Miliko. Zauważył, że starsi robotnicy i dzieci wloką się już resztkami sił. Po tylu godzinach marszu w maskach bez odpoczynku znajdowali się u kresu wytrzymałości. Zatrzymywali się wciąż, żeby choć trochę odsapnąć i prośby o zarządzenie postoju powtarzały się coraz częściej.

Niektórzy zostawali coraz bardziej z tyłu i kolumna zaczynała rozciągać się na coraz większej przestrzeni. Odciągnął Miliko na bok i obserwował przechodzących ludzi.

— Jeszcze trochę i odpoczynek — informował każdą z mijających go grup. — Idźcie, dopóki nie dobijecie do czoła.

Po pewnym czasie ujrzeli koniec kolumny, rząd wlokących się noga za nogą piechurów. Byli tu ludzie starsi, cierpliwi i wytrwali, a pochód zamykało dwoje ludzi ze stałego personelu.

— Został ktoś? — spytał.

Potrząsnęli głowami.

I w tym momencie dostrzegł swojego pracownika, który nadbiegał od czoła kolumny wijącą się drogą. Człowiek zbliżał się ciężkim kłusem, wpadając co chwila na innych piechurów zastępujących mu drogę, żeby zapytać, co się stało. Emilio rzucił mu się pędem na spotkanie, a Miliko pośpieszyła za nim.