Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Ale wszystkie rejony związane z utrzymaniem stacji w ruchu są bezpieczne?

— Środki zabezpieczenia centrali Pell są warte śmiechu. Poleciłam przeprowadzenie tam pewnych prac budowlanych.

Mazian skinął głową.

— Przystąpimy do nich, kiedy robotnicy zakończą usuwanie szkód. A bezpieczeństwo personelu?

— Wyjątkiem zasługującym na odnotowanie jest obecność Dołowców w odciętym rejonie niebieskiego jeden cztery. Przebywa tam wdowa po Konstantinie, siostra Lukasa. Jest inwalidką przykutą do łóżka, a Dołowcy są chętni do współdziałania we wszystkim, co zapewnia jej wygodę.

— To luka w systemie — powiedział Mazian.

— Mam z nią łączność za pośrednictwem komunikatora. Współpracuje ze mną całkowicie, jeśli chodzi o przemieszczanie Dołowców do wyznaczonych rejonów. W tej chwili jest w pewnym stopniu przydatna, tak samo jak jej brat.

— Na razie przydają się nam oboje — powiedział Mazian. W równym stopniu.

Przystąpiono do omawiania szczegółów, danych statystycznych, nudnych spraw, które można było dać do przetrawienia komputerowi. Signy znosiła wszystko z ponurą miną notując, skrupulatnie, darzucając własne uwagi i walcząc z bólem głowy i ciśnieniem krwi, które rozdymało jej żyły w dłoniach.

Żywność, woda, części maszyn… każdy statek zabierał pełny ładunek, żeby być gotowym do ponownej ucieczki, jeśli już do tego dojdzie. Po naprawieniu poważniejszych uszkodzeń przejdzie się do usuwania drobniejszych usterek odkładanych od dawna na lepsze czasy. Remont generalny przy zachowaniu możliwie dużej mobilności Floty.

Najwięcej trudności nastręczało zaopatrzenie. Z tygodnia na tydzień malała nadzieja, że odważniejsze holowniki dalekiego zasięgu zaryzykują i powrócą. Dysponowali siedmiona nosicielami do obrony stacji i planety, ale zaopatrywały ich tylko holowniki krótkodystansowe, a jedynym źródłem niektórych części zamiennych były zapasy, które te holowniki zgromadziły na swych pokładach do własnego użytku.

Byli stłoczeni, oblężeni, pozbawieni pomocy kupców, holowników dalekiego zasięgu, które mogły swobodnie przylatywać i wydostawać się ze stacji w ogniu najcięższych walk. Nie mogli teraz snuć planów dotarcia do stacji przy Gwiazdach Tylnych… z których niewiele pozostało, które zalatywały naftaliną, były ogołocone z wyposażenia i niektóre, od dawna nie doglądane, prawdopodobnie utraciły stabilność. Statki wojenne nie mogły same wykonać skoku połączonego z holowaniem za sobą większych elementów konstrukcyjnych. Bez kupców z holowników dalekiego zasięgu, z działających stacji, nie licząc samego Sol, pozostała im tylko Pell.

Gdy tak siedziała, pojawiły się niewesołe myśli, nawiedzające ją regularnie do czasu, gdy sytuacja na Pell zaczęła przybierać niekorzystny obrót. Spoglądała od czasu do czasu to na Maziana, to na szczupłą zaaferowaną twarz Toma Edgera. Australia Edgera chodziła w parze z Europą częściej niż którykolwiek z innych statków… stary, stary zespół. Edger był drugi pod względem starszeństwa… ona trzecia; ale między drugą i trzecią osobistością we Flocie istniała ogromna przepaść. Edger nigdy nie zabierał głosu w radzie. Nigdy nie miał nic do powiedzenia. Edger rozmąwiał z Mazianem prywatnie udzielając mu rad, był szarą eminencją; dawno to podejrzewała. Jeśli w tym pomieszczeniu znajdował się człowiek, który naprawdę znał myśli Maziana, był nim z pewnością Edger.

Jedyna stacja nie licząc Sol.

A więc było ich troje, którzy to wiedzieli, uświadamiała sobie ponuro i nie puszczała o tym pary z ust. Przebyli długą drogę… od Floty Kompanii do bieżącej sytuacji. To będzie ogromne zaskoczenie dla tych sukinsynów Kompanii z Ziemi i Stacji Sol, kiedy wojna zawita do ich drzwi… kiedy Ziemia zostanie zajęta, jak teraz Pell. A siedem nosicieli stając przeciwko światu, który zrezygnował z lotów gwiezdnych, który tak jak Pell miał pod swoimi rozkazami tylko holowniki krótkiego zasięgu i kilka frachtowców wewnątrzukładowych, może tego dokonać… i tylko patrzeć Unii, która będzie nam deptać po piętach. Ziemia była domem ze szkła. Nie mogła walczyć… ani zwyciężać.

Ta świadomość nie spędzała jej snu z powiek. Nie zamierzała się nią zadręczać. Była coraz bardziej przekonana, że cała operacja na Pell jest tylko kamuflażem, że Mazian robi dokładnie to, co cały czas mu doradzała, nie dając chwili wytchnienia żołnierzom, nie dając chwili wytchnienia swoim załogom i kapitanom, kiedy prawdziwym celem ich pobytu tutaj była operacja na Podspodziu i to, co proponował w sprawie holowników krótkiego zasięgu i kopalń — gromadzenie zapasów, naprawy, przegląd personelu stacji, celem przeprowadzenia identyfikacji i ujęcia ewentualnych sabotażystów, którzy mogli ułatwić Unii przejęcie stacji tanim kosztem. To zaś była jej robota.

Tylko że brakowało tu kupców, których można zmusić do służby w transporcie, a żaden z nosicieli nie zamierzał przyjmować na siebie roli statku do przewozu uchodźców. Nie mógł. Nie miał na to miejsca. Nic dziwnego, że Mazian milczał, nie chciał rozmawiać o ewentualnych planach, które, pod rozmaitymi pretekstami, wprowadzano już po cichu w życie. Pomału wyłaniał się scenariusz: wylatuje w powietrze komputer stacji, bo znają wszystkie nowe kody komputerowe; baza na Podspodziu pogrąża się w chaosie skutkiem wyeliminowania pewnego człowieka, który nią kieruje, i przeprowadzana jest egzekucja wszystkich zgromadzonych tam mas ludzi i Dołowców po to, aby Dołowcy nigdy już nie podjęli pracy dla ludzi; sama stacja wprowadzana jest na opadającą ku planecie orbitę; a oni wycofują się pośpiesznie do punktu wejścia w skok pod osłoną holowników krótkodystansowych, które mogą służyć tylko jako punkty nawigacyjne. Skok do Gwiazd Tylnych, a zaraz potem do samej Sol…