Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Nikt z personelu Norwegii nie był w to zamieszany.

— Działała pani poza granicami swoich kompetencji. Troska o bezpieczeństwo wewnętrzne należy do kapitana Keu. Dlaczego nie powiadomiono go o tym nalocie?

— Bo w aferę zamieszani było żołnierze z Indii. — Spojrzała prosto w chmurzącą się twarz Keu, potem na twarz innych kapitanów i wreszcie z powrotem na Maziana. — Nie wyglądało to z początku na jakąś większą operację.

— A jednak pani żołnierze wymknęli się z sieci.

— Nie byli w to zamieszani, sir.

Przez chwilę panowało posępne milczenie.

— Jest pani raczej bezstronna, prawda?

Pochyliła się, położyła ręce na stole i spojrzała Mazianowi prosto w oczy.

— Nie zezwalam moim żołnierzom na włóczenie się po noclegowniach stacji i ściśle przestrzegam zasady spowiadania ich z tego, co robili na przepustce. Zawsze wiem, gdzie przebywali i mogę panu zapewnić, że nikt z personelu Norwegii nie jest zamieszany w czarny rynek. Skoro żąda się ode mnie wyjaśnień, chciałabym podkreślić, że od początku sprzeciwiałam się propozycji złagodzenia zasad udzielania przepustek i wolałabym, aby jeszcze raz rozpatrzono tę kwestię. Zdyscyplinowani żołnierze są z jednej strony przepracowani, a z drugiej pozostawia się im za dużo swobody — dawać im w kość, aż prawie padają na nosy z wyczerpania, a potem puszczać ich samopas, żeby zalewali się do nieprzytomości — oto obecna polityka, której nie pozwalam stosować w odniesieniu do moich podwładnych. Wachty są u mnie zmieniane o rozsądnych godzinach, a swoboda poruszania się przez ten krótki czas, kiedy w ogóle wypuszcza się ich na doki, ograniczona jest do wąskiego wycinka doku, który znajduje się pod bezpośrednią obserwacją moich oficerów. Stąd moja pewność, że personel Norwegii nie ma nic wspólnego z tą aferą.

Mazian wpatrywał się w nią nieruchomym wzrokiem. Obserwowała jego rozszerzone nozdrza.

— Daleko się cofnęliśmy, Mallory. Zawsze nazywano panią tyranem o krwawych rękach. Tak panią ochrzczono. Chyba wie pani o tym przydomku?

— To całkiem możliwe.

— Rozstrzelała pani własnych żołnierzy na Eridu. Kazała pani jednemu oddziałowi otworzyć ogień do innego.

— Norwegia kieruje się swoimi normami.

Mazian wciągnął powietrze przez zaciśnięte zęby.

— Tak samo czynią inne statki, kapitanie. Pani polityka sprawdza się może na Norwegii, ale nasze oddzielne dowództwa narzucają odmienne wymagania. Wyznajemy zasadę pracy niezależnej; stosujemy ją od dawna. Teraz spoczywa na mnie odpowiedzialność za ponowne scalenie Floty i przygotowanie jej do wspólnego działania. Miałem już przykład tego cholernego dążenia do niezależności, które kazało Tybetowi i Biegunowi Północnemu sterczeć tam w osamotnieniu; zamiast dołączyć do nas, jak powinien im podpowiedzieć rozsądek. Zginęły dwa statki, Mallory. Teraz pani uraczyła mnie sytuacją, w której jeden statek trzyma się z dala od innych, a następnie podejmuje na własną rękę walkę z surowo zabronionym procederem, w który zamieszane są załogi wszystkich pozostałych statków Floty. Czy wie pani, że krążą pogłoski o istnieniu drugiej stronicy tej listy? Że została ona zniszczona? To podważa morale. Zgadza się pani ze mną?