Rozstaje zmierzchu

— Wydaje się, że członkowie wskazanych przeze mnie Dynastii — podjął — pożyczyli pieniądze na bazie tych samych dochodów dwa razy, a może nawet trzy. Bankierzy, ma się rozumieć, nie zdają sobie z tego sprawy... przynajmniej... jak dotąd.

Birgitte zamierzała zakląć, ale się powstrzymała. Dyelin łypała na wino w swoim pucharze tak gniewnie, że trunek z łatwością mógłby skwaśnieć. Aviendha na chwilę ścisnęła rękę Elayne, po czym równie szybko ją puściła. Palone drwa zatrzeszczały, w komin wzniósł się snop iskier, z których kilka wyskoczyło z kominka i o mało nie zajęło dywanu.

— Tak czy inaczej trzeba obserwować oddziały najemników. — Elayne podniosła rękę, aby uprzedzić komentarze Birgitte. Kobieta Strażnik wprawdzie nie otworzyła ust, lecz jej chęć wypowiedzi dotarła do Dziedziczki Tronu poprzez więź. — Będziecie musiały znaleźć gdzieś ludzi do tego. — O Światłości, od tej pory będą zatem miały tyleż samo potencjalnych wrogów wewnątrz miasta, jak poza murami! — Birgitte, nie musicie ich pilnować na każdym kroku — dodała — chcę po prostu otrzymać informację, w razie gdyby zaczęli postępować dziwacznie albo zagadkowo. Takie ich zachowanie powinno nam wystarczyć za ostrzeżenie.

— Zastanawiałam się, co robić, jeśli jeden z oddziałów się sprzeda — powiedziała Birgitte z lekką drwiną w głosie. — Powiadomienie czy ostrzeżenie nie wystarczy, póki nie będę miała ludzi na obsadzenie miejskiej bramy, przy której dojdzie do zdrady. A połowa żołnierzy w Caemlyn to najemnicy. Spośród reszty zaś połowa to starcy, którzy jeszcze kilka miesięcy temu żyli z emerytury. Sądzę, że zacznę przesuwać najemników co jakiś czas, najlepiej w nieregularnych odstępach czasu, z jednego stanowiska na inne. Będzie im trudniej zdradzić bez pewności, przy której bramie wyznaczę im dyżur następnego dnia. Jednakże nawet w takiej sytuacji zdrada nie stanie się zupełnie niemożliwa... — Birgitte była wszak generałem, a poza tym przeżyła więcej bitew i oblężeń niż dziesięciu innych żyjących dowódców do kupy, toteż świetnie wiedziała, jak sobie radzić z rozwojem wydarzeń.

Dziedziczka Tronu niemalże żałowała, że nie ma w swojej filiżance wina. Niemalże.

— Istnieje jakaś szansa, że bankierzy odkryją posiadane przez pana informacje, panie Norry? Zanim udzielą tych pożyczek? — Gdyby dowiedzieli się prawdy już po ich udzieleniu, któryś mógłby dojść do wniosku, że woli widzieć na tronie Arymillę, ponieważ dla spłaty pożyczki mogłaby wtedy wziąć pieniądze ze skarbców kraju. Z pewnością ta kobieta była do tego zdolna. Kupców mało interesowała polityka, chyba że mogli na niej skorzystać. Wówczas wybierali najlepszą dla siebie drogę. A bankierzy znani byli z tego, że usiłują wpływać na wydarzenia.

— W mojej opinii coś takiego nie jest prawdopodobne, moja pani. Musieliby... hmm... zadać właściwe pytania właściwym ludziom, bankierzy jednakże są zwykle... hmm... małomówni... wobec siebie i innych. Tak, myślę, że to jest nieprawdopodobne. Na razie.

Wobec powyższego nie mogły nic w tej sprawie poradzić. Najwyżej ostrzec Birgitte, że może się spotkać z nowymi motywami morderstw i porwań. Zresztą, po nagłej srogości w więzi i twardej minie kobiety Strażnik, Elayne wiedziała, że Birgitte także uświadomiła sobie możliwość tego nowego źródła. Trudno było obecnie ochronić setkę kobiet. Nie tylko zapewne obecnie...

— Dziękujemy, panie Norry — zakończyła Dziedziczka Tronu. — Dobrze pan sobie radzi, jak zawsze zresztą. Proszę dać mi znać natychmiast, jeśli zauważy pan, iż bankierzy zadali te właściwe pytania.

— Oczywiście, moja pani — mruknął, pochylając głowę niczym biała czapla rzucająca się za rybą. — Pani jest bardzo uprzejma dla mnie, Lady Elayne.

Kiedy Pierwsza Pokojówka i Pierwszy Urzędnik wyszli z pomieszczenia — pan Norry przytrzymał drzwi dla pani Harfor i wykonał ukłon charakteryzujący się nieco większą gracją niż dotychczasowe, pani Harfor zaś lekko skinęła mu głową, gdy prześlizgiwała się obok niego na korytarz — Aviendha nie opuściła zabezpieczeń przed podsłuchem. Odczekała, aż za parą z głośnym trzaskiem zamkną się drzwi, po czym oświadczyła:

— Ktoś usiłował nas podsłuchać.

Elayne potrząsnęła głową. Nie istniał sposób odkrycia niedoszłego szpiega. Któż to mógł być? Czarna siostra? Ciekawska Kuzynka? Na szczęście dzięki kobiecie Aiel szpiegowanie się nie udało. Nie istniała wprawdzie zbyt duża szansa, że ktoś zdoła się przebić przez utkany przez Aviendhę pas zabezpieczeń, gdyż nawet Przeklęci zapewne by tego nie potrafili, jednak w przypadku zagrożenia kobieta Aiel bez wątpienia ostrzegłaby je bezzwłocznie po wykryciu próby „włamania”.