Rozstaje zmierzchu

— To Głowy Dynastii, Aviendho. Nikt z ich Domów nie podziękuje mi, jeśli potraktuję ich nieodpowiednio. Wręcz przeciwnie... Ich ludzie będą walczyć za nich i w ich obronie... nie dla mnie będą walczyć, lecz dla Perivala, Branleta, Conaila i Catalyn! Bo to oni są Głowami, nie ja.

Aviendha zmarszczyła brwi i złożyła ręce, jakby usiłowała otoczyć się szalem, tym niemniej kiwnęła głową. Zrobiła to obcesowo i niechętnie, gdyż wśród Aielów nikt nie osiągał takiego znaczenia bez lat doświadczenia i aprobaty Mądrych... jednak kiwnęła.

— Birgitte jako Kapitan-Generał będziesz się musiała nimi zająć, gdyż są Głowami Dynastii. Białe włosy niekoniecznie dodałyby im mądrości, a już na pewno nie uczyniłyby ich łatwiejszymi we współpracy. Zawsze będą mieli własne opinie, a po latach, kiedy zyskają też doświadczenie, najprawdopodobniej staną się dziesięciokrotnie pewniejsi, że lepiej od ciebie wiedzą, co trzeba zrobić. Albo lepiej ode mnie. — Z całych sił starała się zachować spokojny ton i Birgitte bez wątpienia wyczuwała ten jej wysiłek. Przynajmniej strumień wściekłości płynący przez więź nagle osłabł. Gniew nie zniknął, został jedynie odepchnięty (Birgitte cieszyła się uwagą mężczyzn, w każdym razie wówczas, gdy chciała, aby na nią patrzyli, nie lubiła wszakże, kiedy ktoś jej wypominał, że próbuje przyciągnąć uwagę przedstawicieli płci przeciwnej), a przecież znała grożące im obu niebezpieczeństwo związane z uwolnieniem ich własnych, negatywnych emocji.

Dyelin zaczęła popijać wino, nadal z uwagą przypatrując się kobiecie Strażnik. Tylko nieliczni zdawali sobie sprawę z tego, że Birgitte rozpaczliwie pragnie ukryć swoją przeszłość. Dyelin wprawdzie do tych osób nie należała, lecz Kapitan-Generał zachowywała się tak nieostrożnie — przejęzyczenie tutaj, nieopatrzne stwierdzenie tam — że starsza kobieta nie mogła mieć wątpliwości, iż za tymi bystrymi, niebieskimi oczyma kryje się jakaś tajemnica.

Światłość jedna wie, co Dyelin sobie pomyśli, jeśli rozwiąże tę zagadkę. Ona i Birgitte były jak ogień i woda. Potrafiły się bez końca sprzeczać o wybraną drogę i o wszystko inne. Tym razem Dyelin wyraźnie sądziła, że wygrała w cuglach.

— Jakkolwiek by było, Dyelin — podjęła Elayne — bardziej by mi się podobało, gdybyś przywiodła ich tu wraz z doradcami. Co się stało, to się nie odstanie, jednak ci ludzie mnie niepokoją, szczególnie Branlet. Jeśli Dom Gilyard oskarży mnie o porwanie go, sytuacja obróci się na gorsze, nie na lepsze.

Dyelin zamachała ręką.

— Nie znasz zbyt dobrze Gilyardów, prawda? Stale się między sobą sprzeczają i mam wrażenie, że przed latem nie zauważą zniknięcia chłopca. A jeśli nawet zauważą, nikt nie będzie się rozwodził nad jego decyzją. Nikt z nich nie przyzna się, że tak bardzo się kłócili o stanowisko jego doradcy, aż zapomnieli go upilnować. I po drugie, nikt z nich nie ujawni głośno, że Branlet się z nim wcześniej nie skonsultował. Tak czy inaczej, Gilyardowie wybiorą Zaidę nad Dom Marne, a Arawnów czy Sarandów w ogóle nie lubią.