Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito
- Автор: Гашек Ярослав
- Год: 2009
- Язык: эсперанто
- Переводчик: Vladimír Váňa
- Жанр: Юмористическая проза
Электронная книга - «Aventuroj de la brava soldato Švejk dum la mondmilito». Краткое содержание книги:
Jam neniu lin aŭskultis, ĉar Švejk kun Vaněk ludis mariaĝon, la kuiristo-okultisto el la oficira kuirejo plu skribis longan leteron al sia edzino, kiu dum lia foresto komencis eldonadi novan teozofian revuon, Baloun dormetis sur benko, kaj tiel al la telefonisto Chodounský restis nenio alia ol ripeti: “Jes, tion mi ne forgesos…”
Li leviĝis kaj iris kibici al mariaĝo.
“Vi povus almenaŭ ekbruligi al mi la pipon,” diris Švejk amike al Chodounský, “se vi jam venas kibici. Mariaĝo estas pli serioza afero ol la tuta milito kaj ol tiu via damninda aventuro ĉe la serba limo. — Tian idiotaĵon mi faris, mi min vangobatus. Kial mi ankoraŭ momenton ne retenis tiun reĝon, ĝuste nun venis al mi damo. Mi estas idioto.”
Intertempe la kuiristo-okultisto finis sian leteron kaj legis ĝin kun senduba kontento, kiel bele li skribis tion por superruzi la soldatan cenzuron.
“Kara edzino!
Kiam vi ricevos tiujn ĉi liniojn, mi estos jam kelke da tagoj en trajno, ĉar ni forveturas al la fronto. Tio min ne tro ĝojigas, en la trajno mi devas maldiligenti kaj ne povas esti utila, ĉar en nia oficira kuirejo oni ne kuiras kaj la manĝon oni ricevas en staciaj etapoj. Mi ĝojis, ke dumvoje tra Hungario mi kuiros al niaj sinjoroj oficiroj gulaŝon laŭ la Szegeda maniero, sed mia espero ne plenumiĝis. Eble kiam ni alveturos Galicion, mi havos la okazon kuiri veran galician soŭleton, anseron stufitan en grio aŭ rizo. Kredu al mi, kara Helenja, ke mi vere klopodas kiom eble plej multe agrabligi la zorgojn kaj penon de niaj sinjoroj oficiroj. De la regimento oni min translokis al marŝbataliono, kio estis mia la plej arda deziro, por ke mi povu, eĉ se per malriĉaj rimedoj, levi la oficiran militkuirejon en la fronto al la plej alta nivelo. Ĉu vi memoras, kara Helenja, ke vi deziris al mi ĉe mia rekrutiĝo al la regimento, ke mi ricevu bonanimajn superulojn? Via deziro plenumiĝis, kaj ne nur ke mi tute ne povas plendi, male, ĉiuj sinjoroj oficiroj estas niaj veraj amikoj, kaj precipe al mi ili kondutas kiel la patro. Kiom eble plej baldaŭ mi sciigos al vi la numeron de nia feldpoŝto…”
Tiu ĉi letero estis eldevigita de cirkonstancoj, kiam la kuiristo-okultisto definitive faris al si malbonan sangon ĉe la kolonelo Schröder, kiu ĝis nun tenis super li sian protektan manon, sed por kiu pro malfeliĉa hazardo ĉe adiaŭa vespermanĝo kun oficiroj de la marŝbataliono denove ne restis porcio da bovida renlumbaĵo, kaj la kolonelo Schröder sendis lin kun marŝko al la fronto, konfidinte la oficiran kuirejon de la regimento al kompatinda instruisto de la blindulinstituto en Klárov.
La kuiristo-okultisto ankoraŭfoje fluglegis, kion li skribis kaj kio ŝajnis al li esti tre diplomata por teni sin tamen nur iom pli malproksime de la batalkampo, ĉar, oni diru kion ajn, estas tio tamen nur eskapo ankaŭ en la fronto.
Aliflanke, kiam ankoraŭ en la civila vivo li estis redaktoro kaj posedanto de okulta revuo por postmortaj sciencoj, li skribis longan meditplenan artikolon pri tio, ke neniu timu la morton kaj pri metempsikozo.
Ankaŭ li alpaŝis al Švejk kaj Vaněk por fari kibicon. Inter ambaŭ ludantoj tiutempe vidiĝis neniu diferenco en la soldata rango. La mariaĝon ludis jam ne tiuj du, sed tri, kun Chodounský.
La kuriero Švejk vulgare insultis la ĉefserĝenton-kontiston Vaněk: “Mi miras al vi, ke vi povas ludi tiel idiote. Ja vi vidas, ke li ludas betlon[223]. Mi havas neniujn karoojn, kaj vi ne elmetis la okon, kiel la plej stulta bruto vi ĵetas la trefbubon kaj li, senspritulo, gajnis la ludon.”
“Tiom da kriego pro unu malgajnita betlo,” sonis deca respondo de la ĉefserĝento-kontisto, “vi mem ludas kiel idioto. Mi elsuĉu el la fingro la karoan okon, se ankaŭ mi havas neniujn karoojn, mi havis nur altrangajn pikojn kaj trefojn, vi, gastejaĉulo.”
“En tia okazo, sagaculo, vi povis ludi durĥon,” diris Švejk kun rideto, “tio estas same tiel kiel foje sube en ‘Ĉe Valŝa’, tie ankaŭ tia sentaŭgulo havis kartojn por durĥo, sed li ne ludis ĝin, la plej malaltrangajn kartojn li ĉiam formetis en talonon kaj ebligis al ĉiu ludi betlon. Sed kiajn kartojn li havis! De ĉiuj koloroj la plej altrangajn. Kiel nun mi havus nenion el tio, se vi ludus durĥon, ankaŭ tiam mi gajnus nenion kaj same ankaŭ neniu el ni; kiel tio rondirus, ni senĉese al li pagus. Fine mi diras: ‘Sinjoro Herold, estu tiel afabla, ludu durĥon kaj ne faru idiotaĵojn.’ Sed li malfermis al si la faŭkon, ke li povas ludi kion li volas, ni tenu la langon malantaŭ la dentoj, li laŭdire finstudis universitaton. Sed por tio li pagis kare. La gastejestro estis nia konato, la kelnerinon ni konis eĉ tro intime, tiel ni klarigis al patrolo, ke ĉio estas en ordo. Unue, ke estas de li arogantaĵo rompi la noktan silenton kaj voki patrolon, se li ie antaŭ gastejo falis sur glacikovrita vojo kaj glitis sur ĝi per la nazo, ĝis li ĝin al si rompvundis. Ke ni lin eĉ ne tuŝis, kiam li falsludis mariaĝon, kaj kiam tio malkaŝiĝis, li elkuris tiel rapide, ke li falegis. La gastejestro kaj la kelnerino konfirmis, ke ni kondutis al li eĉ tro ĝentlemane. Li meritis ankaŭ nenion alian. De la sepa horo vespere ĝis la noktomezo li sidis mendinte nur unu bieron kaj sodakvon kaj ŝajnigis sin dio scias kia sinjoro, ĉar li estis universitata profesoro, kaj mariaĝon li komprenis kiel bovo muzikon. Do, kiu nun havas la devon disdoni kartojn?”
“Ni ludu cvikon[224],” proponis la kuiristo-okultisto, “por unu kaj du dudekhelerojn:”
223
en la kartludo mariaĝo, betlo havas avantaĝon antaŭ normala ludo kaj durĥo havas avantaĝon antaŭ betlo. Se do iu anoncas intencon ludi durĥon, ne eblas, ke alia ludanto povu ludi betlon.
224
komence de la ludo ĉiu ludanto metas en la bankon interkonsentitan sumon (Jurajda proponas dudekheleran moneron) kaj ricevas kvar kartojn; kian ajn kvanton da ili li rajtas ŝanĝi por aliaj. Poste li povas aŭ rezigni la ludon, aŭ provi akiri iun prenon; sed se li ne havas eĉ unu prenon, li devas ĉe la sekvanta ludo pagi pli altan interkonsentitan sumon (Jurajda proponas du dudekhelerajn monerojn). Ĉiun el la kvar prenoj akiras tiu, kiu metis sur la tablon la plej altrangan karton de la elmetita koloro, aŭ, se li tian ne havas, karton en koloro de atuto. Pri koloro de atuto decidas karto, reversigita sur la tablo kiel la lasta post disdono de kartoj al ĉiuj ludantoj. Tiun karton povas la ludanto disdonanta kartojn preni (alproprigi al si); se temas pri sepo aŭ aso, li devas ĝin preni. Se li poste rezignas, li pagas duobligitan bazan sumon, aŭ la saman sumon, kiu estas en la banko, se li ne rezignis kaj ne akiris almenaŭ du prenojn.