Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Ну, бедны небарака, – вымавіў амаль з спачуваньнем. – Куды ж ён, няшчасны, падзеўся?

– Недалёка, недалёка! – адгукнулася над галавою.

Сэм зірнуўугару й пабачыў цень вялікай Глыксавай галавы й вушэй на фоне вечаровых нябёсаў.

– Гэй, што ты задумаў? – Сэмава падазронасьць вярнулася адразу, як ён пабачыў Глыксаву постаць.

– Сьмеяголь галодны, – паведаміў Глыкс. – Неўзабаве вернецца.

– Зараз жа вярніся. Зараз жа! – выкрыкнуў Сэм. – Гэй, назад!

Аднак Глыкс зьнік. Фрода прачнуўся ад Сэмавага галашэньня й сеў, паціраючы вочы.

– Вітаньні! – вымавіў спрасонак. – Здарылася што? Колькі часу?

– Ня ведаю. Мабыць, надвячорак. I ён зьнік. Сказаў: галодны.

– Не хвалюйся, – суцешыў Фрода. – Тут ужо анічога ня зробіш. Але ён вернецца, пабачыш. Абяцанка яшчэ колькі часу пратрывае. Да таго ж ён не пакіне сваю каштоўнасьць, аніколі.

Фрода гэтаксама ня надта сур'ёзна ўспрыняў вестку пра тое, што яны абодва моцна праспалі дзевяць гадзінаў побач зь вельмі-вельмі галодным і свабодным Глыксам.

– Не давай сабе мянушак, – параіў ён. – Ты быў стомлены, ды, урэшце, усё сталася добра: мы абодва файна адпачылі. А перад намі ж цяжкі шлях, найгоршы з усіх.

– Я пра ежу хвалююся, – сказаў Сэм. – Колькі нам часу спатрэбіцца на нашую справу? А калі зробім, што далей? Гэты хлябец падарожны на нагах трымае найцудоўнейшым чынам, хоць у страўніку ўсё адно вецер сьвішча, як кажуць. Аніякай зьнявагі тым, хто рабіў іх, найфайнейшы выраб, вядома, але мне ён не зусім па нутрыне. Ну ды ладна, але ж справа ў тым, што хлябцоў гэных з кожным днём менее. Паводле майго разьліку, тут тыдні на тры ці каля таго, і тое калі пасы падцягнуць ды зубам цыкаць, так бы мовіць. Мы дагэтуль крыху вальнавата зь імі абыходзіліся, так вось.