Zaginiona Ewangelia

Wizualny zapis wykopalisk był fascynujący sam w sobie. Między innymi po raz pierwszy zobaczył, jak wygląda profesor Monti, niski, krępy mężczyzna koło sześćdziesiątki, o łagodnej, cherubinowej twarzy włoskiego kataryniarza. Zdjęcia ukazywały robotników pocących się w wykopach pod upalnym rzymskim słońcem. Było też kilka pozowanych zdjęć Angeli i jej starszej siostry Claretty, wyższej, szczuplejszej i nie tak pięknej, wraz z ojcem po jego triumfie. Były zdjęcia profesora prezentującego swoje znalezisko do obiektywu, lecz ze zbyt dużej odległości, żeby można było dostrzec aramejski tekst.

Było na tych fotografiach wszystko, z wyjątkiem tego, na czym najbardziej Randallowi zależało.

– Świetnie, Angelo – powiedział, odkładając ostatnią odbitkę. – Wiele z tych zdjęć możemy wykorzystać w kampanii. Przejrzeje w weekend jeszcze raz i najlepsze wybierzemy dla prasy.

– Nie słyszę w twoim głosie zbyt wielkiego entuzjazmu – zauważyła, patrząc na niego spod oka.

– Nie, nie, zdjęcia są świetne – odparł. – Miałem tylko nadzieję, że będą też jakieś zbliżenia papirusu.

– Było ich trochę, jeśli dobrze pamiętam. Ojciec wpatrywał się w niektóre całymi godzinami, jeszcze zanim potwierdzono autentyczność odkrycia i rząd włoski wypożyczył oryginały wydawcom. Podszkolił się nawet w aramejskim, żeby móc czytać tekst nie gorzej niż po angielsku czy niemiecku. Na dobrą sprawę nauczył się wszystkiego na pamięć, znał każde słowo, każdą literkę, taki był z nich dumny.

– Gdzie teraz są te zdjęcia?

– Nie wiem. Chciałam je przywieźć do Amsterdamu, nie mogłam ich jednak znaleźć. Pytałam ojca, ale on jest roztrzepany jak każdy naukowiec. Nie wiedział, co z nimi zrobił, chyba dlatego, że i tak miał już każdy arkusz w głowie. Prawdopodobnie przekazał zdjęcia ministerstwu, a ministerstwo profesorowi Deichhardtowi. – Spojrzała na niego z nadzieją. – Może zapytasz Deichhardta?

– Zapytam go z pewnością – odparł.

– Swoją drogą, myślałam, że dostałeś komplet odbitek od Edlunda – powiedziała Angela.

– Dostałem, ale… no, nieważne. Chciałem po prostu obejrzeć jeszcze jakieś inne.

Dostrzegał w jej oczach niewypowiedziane pytania i starał się unikać jej wzroku. Zajął się pilnie zbieraniem zdjęć z podłogi i układaniem ich w pudle.

Kiedy się z tym uporał, zorientował się, że Angela wciąż mu się przygląda.

– Steve – zapytała cicho – dlaczego mnie tak unikałeś?

– Ja ciebie unikałem?

– Tak. Coś się musiało stać. Kiedy znów będziesz mnie kochał? Randall czuł, jak sztywnieją mu mięśnie karku.

– Gdy znowu będę mógł wierzyć w ciebie, Angelo – odpowiedział.

– A teraz nie wierzysz we mnie?

– Nie – odparł głucho. – Nie wierzę.

Stało się, wreszcie to wykrztusił. Poczuł ulgę, poczuł, że jego gniew jest w pełni uprawniony. Spojrzał jej prosto w oczy, spodziewając się protestu. Angela jednak nie odezwała się, a jej piękna twarz pozostała nieruchoma.

– Dobrze – powiedział. – Skoro tego chcesz, skończmy już z tą sprawą.

Czekała w milczeniu.

– Nie wierzę w ciebie, ponieważ nie wierzę tobie – zaczął Randall. – Okłamałaś mnie po raz drugi. Poprzednio było to drobne kłamstwo, nic takiego. Tym razem sprawa jest o wiele poważniejsza.

Spodziewał się jakiejś reakcji, ale się nie doczekał. Widział w oczach dziewczyny raczej smutek niż zaniepokojenie.

– Kłamałaś, mówiąc o klasztorze na górze Athos – ciągnął Randall. – Powiedziałaś, że pojechałaś tam z ojcem na spotkanie z opatem Petropoulosem, że opat obejrzał papirus i potwierdził jego autentyczność. Pamiętasz, prawda? To było ordynarne kłamstwo, Angelo. Wiem to, bo sam się wybrałem na górę Athos i widziałem się z opatem. Byłem tam w zeszłym tygodniu.

– Wiem, że tam byłeś, Steve.

Nie zapytał ją, skąd wie, nie chciał odbiegać od tematu.

– Ale ty tam nie byłaś – odparł. – Od tysiąca lat nie wpuszczono na Athos żadnej kobiety. Nie wolno im przebywać w rejonie zarządzanym przez mnichów. Co więcej, twój ojciec także tam nie był, opat nigdy nie widział go na oczy, podobnie jak nie widział na oczy papirusu, aż do dzisiejszego ranka. Czy zaprzeczysz temu, Angelo?