Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Mruganie lampek, szum wentylatorów, czasami bełkot komunikatora przekazującego informacje z innych statków — wszystko to było dziwnie znajome, jakby Pell nigdy nie istniała, jak gdyby była to znowu Estelle, a otaczający ją ludzie mogli się za chwilę odwrócić i pokazać znajome twarze zapamiętane z dzieciństwa. Elena przecisnęła się przez kipiące aktywnością centrum dowodzenia Końca Skończoności i wcisnęła się w kąt podwieszonej konsoli, żeby spojrzeć na ekran skanera. Zmysły miała wciąż przytępione od leków. Przycisnęła rękę do brzucha czując ogarniające ją nudności, do których nie była przyzwyczajona. Skok nie zaszkodził dziecku… nie mógł zaszkodzić. Nie po raz pierwszy i nie ostatni udało się — kobiety kupców miały silne organizmy i dobrze znosiły przeciążenia, do których przywykły znosząc je przez całe swe życie; to w dziewięciu dziesiątych nerwy, a środki farmakologiczne nie były znowu takie silne. Nie straciła go, nawet o tym nie pomyślała. Po chwili tętno, które podskoczyło po krótkim spacerze z kabiny głównej, uspokoiło się i fale mdłości ustąpiły. Obserwowała, jak na ekranie skanera pojawia się kolejny mrugający punkcik. Kupcy docierali do punktu przejściowego dryfując, tak jak podczas opuszczania Pell, i pośpiesznie nabierali maksymalnej szybkości, na jaką mogli sobie pozwolić przy wchodzeniu w przestrzeń realną, żeby zejść z drogi dalszym statkom napływającym falami. Wystarczyło, żeby kogoś wyniosło poza minimum, żeby jakiś niecierpliwy dureń wszedł w przestrzeń realną zbyt blisko tego punktu, a przestaliby istnieć razem z kimś takim w racjonalnym sensie, rozpyleni po okolicy. Zawsze uważała coś takiego za szczególnie nieprzyjemny wypadek. Jeszcze przez następne kilka minut będą żyć na tym brzegu całkiem realnej możliwości.

Ale przybywali teraz w coraz większej liczbie, odnajdując drogę do azylu w rozsądnym porządku. Może stracili jakieś statki podczas przechodzenia przez pole bitwy; trudno było jeszcze stwierdzić.

Mdłości powróciły. Występowały falami. Przełknęła kilka razy ślinę zdecydowana nie zwracać na nie uwagi i spojrzała z zawiścią na Neiharta, który przekazał stery synowi i podszedł do niej.

— Mam pewną propozycję — powiedziała pomiędzy jednym a drugim przełknięciem napływającej do ust śliny. — Udostępnisz mi jeszcze raz komunikator. Nie ma już odwrotu. Spójrz, co depcze nam po piętach, kapitanie. Większość to kupcy, którzy zrobili przynajmniej jeden kurs z ładunkiem dla stacji Kompanii. Dużo nas, prawda? I jeśli zechcemy, możemy dotrzeć jeszcze dalej.

— Co pani chce przez to powiedzieć?

— Że stajemy i zabezpieczamy swoje interesy. Że zanim się stąd rozproszymy, musimy zadać sobie parę trudnych pytań. Straciliśmy stacje, którym służyliśmy. Czy więc damy się połknąć Unii, narzucić sobie jej wolę… bo staliśmy się przestarzali w porównaniu z ich czyściutkimi, nowiutkimi, luksusowymi statkami? A taki pomysł może zaświtać im w głowie, jeśli przyjdziemy do nich błagać o licencje na obsługę ich stacji. Ale dopóki klamka nie zapadła, mamy jeszcze coś do powiedzenia, a założę się, że niektórzy z tych tak zwanych kupców Unii widzą, co się święci, tak samo dobrze, jak my. Możemy przerwać handel, ze wszystkimi światami, ze wszystkimi stacjami, możemy ich odciąć od źródeł zaopatrzenia. Pół wieku uganiania się tam i z powrotem, Neihart, pół wieku służenia za cel pierwszemu lepszemu statkowi wojennemu, który nie jest akurat w nastroju, aby uszanować twoją neutralność. I co z tego mamy, kiedy wszędzie jest wojsko? Udostępnisz mi ten komunikator?