Rozmowa w „Katedrze”

Były to smutne dni. Już przedtem sprawy nie wyglądały najlepiej, ale od tego momentu wszystko zaczęło iść coraz gorzej, tak potem myślała Amalia. Pani leżała w łóżku, blada, nieuczesana, i jadła tylko lekkie zupki. Na trzeci dzień panienka Queta odjechała. A może ja bym przyniosła mój materac do pani pokoju? Nie, Amalio, śpij u siebie, nie ma potrzeby. Ale Amalia usiadła na kanapie w salonie i owinęła się kocem. W ciemnościach czuła, jak twarz jej wilgotnieje. Nienawidziła Trinidada, Ambrosia, wszystkich. Głowa się jej kiwała i coraz to się budziła, było jej smutno, bała się i w pewnej chwili zobaczyła światło w korytarzyku. Wbiegła na górę, przyłożyła ucho do drzwi, nic nie słyszała i otworzyła. Pani, niczym nie przykryta, leżała na łóżku, oczy miała otwarte: czy pani mnie wołała? Podeszła bliżej, zobaczyła przewróconą szklankę, a pani miała oczy białkami do góry. Z krzykiem wybiegła na ulicę. Zabiła się, i nacisnęła dzwonek w sąsiednim domu, zabiła się, i waliła nogą w drzwi. Przyszedł jakiś mężczyzna w szlafroku, jakaś kobieta, policzkowali panią, uciskali jej żołądek, chcieli, żeby zwymiotowała, telefonowali. Karetka przyjechała już prawie za dnia.

Pani była tydzień w szpitalu im. biskupa Loayza. Kiedy Amalia poszła ją odwiedzić, zastała tam panienkę Quete, panienkę Lucy i panią Ivonne. Pani była blada i wychudzona, ale już spokojniejsza. O, jest moja wybawicielka, zażartowała. Jak jej powiem, że już nie mam nawet na jedzenie? myślała Amalia. Na szczęście pani sobie przypomniała: Quetita, daj jej trochę pieniędzy na życie. Tej niedzieli poszła po Ambrosia na przystanek i przyprowadziła go do domu. Już wiedział, że pani chciała się zabić, Amalio. A skąd wiedział? Bo don Fermín jej opłacił szpital. Don Fermín? Tak, dzwoniła do niego, a on, jaki szlachetny, jak się dowiedział, w jakim jest położeniu, bardzo jej współczuł i teraz jej pomaga. Położyli się w pokoju pani i Amalia dostała ataku niepohamowanego śmiechu. Więc na to były lustra, więc na to, ach, co za szelmowskie pomysły miała pani, i Ambrosio musiał ją potrząsać za ramiona, i gniewał się na nią, bardzo zły, że tak się śmieje. Już więcej nie mówił o tym, że będą mieli własny domek i że się pobiorą, ale dobrze ze sobą żyli i nigdy się nie sprzeczali. Spotkania były zawsze takie same: tramwaj, pokoik Ludovica, kino, czasem tańce. Którejś niedzieli Ambrosio wywołał awanturę w kreolskiej restauracji, w Barrios Altos, bo weszło kilku pijaków krzycząc: Niech żyje Apra! a on na to: Precz! Zbliżały się wybory i na placu San Martin były manifestacje. W śródmieściu nawywieszali pełno afiszów, jeździły wozy z głośnikami, głosuj na Prado, znasz go dobrze! mówiło radio, rozrzucano ulotki, śpiewano: Lavalle to człowiek, który kocha Peru! na melodię walca, wszędzie fotografie, a do Amalii przyczepiła się polka Naprzód, razem z Belaúnde! Apnsci wrócili, w pismach były zdjęcia Haya de la Torre, a jej się przypomniał Trinidad. Czy kochała Ambrosia? Tak, ale z nim nie było tak jak z tamtym, nie było tych cierpień ani tej radości, ani tej gorączki. Dlaczego chcesz, żeby wygrał Lavalle? pytała go, a on dlatego, że don Fermín jest za nim. Z Ambrosiem wszystko przebiegało spokojnie, jesteśmy parą przyjaciół, którzy do tego jeszcze ze sobą żyją, pomyślała kiedyś. Przez całe miesiące nie odwiedzała pani Rosario, przez całe miesiące nie widziała Gertrudis Lama ani swojej ciotki. W ciągu tygodnia skrzętnie zapamiętywała wszystko, co się zdarzało, a w niedzielę opowiadała Ambrosiowi, ale on był na to tak obojętny, że aż czasem się złościła. Co słychać u panienki Teté? A dobrze. A u pani Zoili? Dobrze. A panicz Santiago wrócił do domu? Nie. Bardzo za nim tęsknią? Tak, zwłaszcza don Fermín. No i co, i co jeszcze? A nic. Czasem, dla żartu, straszyła go: a to pójdę do pani Zoili, a to opowiem pani Hortensji o naszych sprawach. On się pienił: bo pożałujesz, bo się nigdy nie zobaczymy, jeżeli opowiesz. Po co tak ukradkiem, po co te tajemnice, czemu się tak wstydzi? Taki już z niego dziwak, taki wariat, ma swoje widzimisię. Gdyby Ambrosio umarł, tak samo byś go żałowała jak Trinidada? spytała ją kiedyś Gertrudis. Nie, płakałabym po nim, ale nie miałaby wrażenia, że świat się kończy, Gertrudis. To pewnie dlatego, że nie mieszkamy razem, myślała. Może byłoby inaczej, gdyby mu prała bieliznę, gotowała i pielęgnowała w chorobie.