Rozmowa w „Katedrze”

III

Czy pani kochała pana Cayo? Nie za bardzo. Płakała nie za nim, tylko dlatego, że wyjechał i zostawił ją bez grosza: nędznik, pies. To twoja wina, mówiła panienka Queta, ona jej to tyle razy powtarzała, niech ci chociaż kupi samochód, niechbyś chociaż miała ten domek na własność. Ale przez pierwsze tygodnie wszystko było w San Miguel prawie bez zmian; spiżarnia i lodówka jak zwykle pełne zapasów, Simula po staremu dawała pani rachunki, pod koniec miesiąca dostały pensję, caluteńką, nie okrojoną. W tamtą niedzielę, jak tylko się spotkali na Berteloto, zaraz zaczęli mówić o pani. Co ona teraz zrobi, mówiła Amalia, kto jej pomoże. A on: to cwana babka, zanim się obejrzysz, już sobie znajdzie następnego nadzianego faceta. Nie mów tak o niej, powiedziała Amalia, nie lubię, kiedy tak mówisz. Poszli do kina na argentyński film, a po filmie, jak wychodzili, Ambrosio mówił „che” i inne argentyńskie słowa i tak wymawiał jak Argentyńczyk; ty wariacie, śmiała się Amalia, i nagle zobaczyła twarz Trinidada. Byli w pokoiku na ulicy Chiclayo i już się rozbierali, kiedy przyszła jakaś może czterdziestoletnia kobieta ze sztucznymi rzęsami i dalej rozpytywać o Ludovica. Mina jej się wydłużyła, kiedy Ambrosio powiedział wyjechał do Arequipy i jeszcze nie wrócił. Kobieta wyszła, a Amalia zaczęła się podśmiewać z jej sztucznych rzęs, i Ambrosio mówił ona szuka okazji, żeby sobie łyknąć. Aha, właśnie, a co się stało z Ludovikiem? Oby nic się nie stało, biedaczysko tak nie chciał jechać. Zjedli obiad w śródmieściu i spacerowali aż do zmroku. Potem usiedli na ławce w alei República, rozmawiali i patrzyli na przejeżdżające samochody. Powiał wietrzyk, Amalia przytuliła się do Ambrosia, a on ją objął ramieniem: chciałabyś mieć własny domek i żebym ja był twoim mężem, Amalio? Popatrzyła na niego zdziwiona. Już niedługo będą mogli się pobrać i mieć dzieci, Amalio, on na to odkłada pieniądze. Naprawdę? Będą mieli dom i dzieci? Wydawało się to tak odległe, tak trudne do osiągnięcia, i Amalia, leżąc na plecach na jego łóżku, usiłowała sobie wyobrazić, że mieszka razem z nim, gotuje mu obiady i pierze bieliznę. Nie mogła. Ale dlaczego, głupia? Przecież tyle ludzi co dzień się żeni, więc i wy też możecie się pobrać.

Minął może miesiąc od wyjazdu pana, kiedy pewnego dnia pani wpadła do domu jak burza: załatwione, Quetita, od przyszłego tygodnia u tego grubasa, od dziś zaczynam próby. Musi zadbać o linię, więc gimnastyka, turecka łaźnia. Naprawdę? Pani będzie występowała w lokalu? Jasne, tak jak kiedyś. Kiedyś była sławna, Amalio, tylko rzuciłam karierę dla tego niewdzięcznika, a teraz zacznie na nowo. Chodź, to ci pokażę, wzięła ją za ramię, pobiegły obie na górę i pani wyjęła z biurka album z wycinkami, nareszcie to, co tak chciałaś zobaczyć, pomyślała Amalia, o popatrz, popatrz. Pokazywała jej z dumą: w długiej sukni, w płaszczu kąpielowym, z rozpuszczonymi długimi włosami, na estradzie, jako Królowa, rozdająca pocałunki. I posłuchaj, Amalio, co pisały gazety: była piękna, miała piękny głos, odnosiła sukcesy. W domu wszystko wywróciło się do góry nogami, pani o niczym nie mówiła, tylko o swoich próbach, i musiała przestrzegać diety, w południe grejpfrutowy sok i befsztyk z rusztu, wieczorem sałata bez przyprawy, konam z głodu, ale trudno, pozamykajcie okna i drzwi, jak się zaziębię przed pierwszym występem, to koniec, miała rzucić palenie, dla artystki papieros to trucizna. Któregoś dnia Amalia usłyszała, jak pani się skarży panience: nie wziął mnie nawet na ryczałt, ten grubas to skąpiec. A zresztą, Quetita, najważniejsze, że ma okazję występować, jak znów pozyska publiczność, będzie stawiać warunki.

Wychodziła do grubasa o dziewiątej, w spodniach i zawoju na głowie, z walizeczką, a wracała o świcie, mocno wymalowana. Teraz najbardziej jej chodziło o to, żeby schudnąć, to było nawet ważniejsze niż czystość w domu. Rzucała się na gazety, popatrz, Amalio, co o mnie piszą! A jak mówili dobrze o innej, wpadała w złość: ta im na pewno zapłaciła, ta ich przekupiła.

Wkrótce znowu zaczęły się przyjęcia. Czasem Amalia widywała na nich tych samych eleganckich starszych panów, co przychodzili jeszcze za pana Cayo, ale przeważnie było to zupełnie inne towarzystwo: młodsi, nie tak dobrze ubrani, bez samochodów, za to jacy weseli, i jakie kolory, jakie krawaty, to artyści, brzęczała jej nad uchem Carlota. Pani bawiła się do ostatniego tchu, dzisiaj kreolski bal, Amalio! Kazała Simuli przyrządzać kurę w papryce albo kaczkę z ryżem, na przystawkę rybną sałatkę i zamawiała w sklepiku piwo. Już nie zamykała drzwi spiżarni, nie kazała im iść spać. Amalia widziała, jak stara się bawić i szaleć, pani przechodziła z objęć jednego gościa do drugiego podobnie jak jej przyjaciółki, pozwalała się całować i piła więcej niż inne. Ale mimo to, kiedy Amalia zobaczyła, że rano po przyjęciu z łazienki wychodzi jakiś pan, zrobiło jej się wstyd i była trochę zła. Cwana babka, Ambrosio miał rację. Nie minął miesiąc, a już złapała następnego. Cwaniara, tak, ale dla niej zawsze taka dobra, i kiedy podczas wychodnego Ambrosio pytał no co tam u pani, ona mu kłamała pani bardzo smutna, odkąd pan wyjechał, wszystko po to, żeby Ambrosio nie myślał źle o pani.