De Grote Jacht

‘Ze wordt op een goeie dag nog een bard,’ zei Thom met een klank van trots in zijn stem toen ze weg was. ‘Ze hoeft een verhaal maar eenmaal te horen – maar eenmaal, hoor je! – en ze heeft het goed, niet alleen de woorden, maar iedere nuance, ieder ritme. Ze heeft een goede hand op de harp, en de eerste keer dat ze de fluit oppakte, speelde ze beter dan jij ooit zult kunnen.’ Hij zette het houten kistje boven op een van de grotere koffers en liet zich toen op de stoel vallen waarop Dena had gezeten. ‘Toen ik op weg hierheen door Caemlin kwam, vertelde Basel Gil me dat je samen met een Ogier was vertrokken. Samen met anderen.’ Hij maakte een buiging naar Loial en slaagde er zelfs in zwierig met zijn mantel te zwaaien hoewel hij erop zat. ‘Het verheugt mij u te ontmoeten, Loial, zoon van Arent, zoon van Halan.’

‘En mij om u te ontmoeten, Thom Merrilin.’ Loial stond op om op zijn beurt te buigen. Toen hij zich oprichtte, stootte hij haast zijn hoofd tegen het plafond en ging snel weer zitten. ‘De jonge vrouw zei dat ze speelman wilde worden.’

Thom schudde minachtend het hoofd. ‘Dat is geen leven voor een vrouw. Ook niet voor een man, overigens. Van stad naar stad zwerven en van dorp naar dorp zwerven en je voortdurend afvragen hoe ze je deze keer zullen bedriegen. De helft van de tijd vraag je je af waar je volgende maal zal worden opgediend. Nee, ik praat haar wel om. Dena zal ooit hofbard van een koning of koningin worden. Ach! Maar jullie zijn niet hier om over Dena te praten. Mijn instrumenten, jongen. Heb je ze bij je?’

Rhand schoof het pak over de tafel naar hem toe. Thom pakte het haastig uit – hij knipperde met zijn ogen toen hij zag dat het zijn oude mantel was, een en al veelkleurige lapjes, net als de mantel die hij droeg – en opende het fluitkistje van hard leer; hij knikte toen hij de zilvergouden fluit in het fluweel zag liggen.

‘Ik heb met die fluit heel wat slaapplaatsen en maaltijden verdiend sinds we elkaar kwijtraakten,’ zei Rhand.

‘Weet ik,’ antwoordde de speelman droogjes, ik heb in enkele herbergen van jou overnacht, maar ik moest het doen met wat jongleren en enkele eenvoudige verhaaltjes omdat jullie mijn... Je hebt niet aan de harp gezeten?’ Hij trok het andere kistje van donker leer naar zich toe en nam er de zilvergouden harp uit, die even rijkversierd was als de fluit en wiegde hem in zijn handen als een pasgeboren kind. ‘Die onhandige schaapherdervingers van jou waren nooit bedoeld voor een harp.’

‘Ik ben er niet aan geweest,’ verzekerde Rhand hem. Thom tokkelde aan twee snaren en kromp in elkaar. ‘Je had hem op z’n minst gestemd mogen houden,’ mopperde hij. Rhand boog zich over de tafel naar hem toe. ‘Thom, jij wilde toch naar Illian, je wilde toch zien hoe de Grote Jacht begon en een van de eersten zijn die er nieuwe verhalen over maakte? Maar je kon het niet. Wat zou je zeggen als ik je vertelde dat je er nog steeds deel van kunt uitmaken? Een belangrijk deel?’

Loial bewoog zich verontrust. ‘Rhand, weet je zeker...’ Rhand gebaarde hem te zwijgen en hield zijn ogen op Thom gericht. Thom wierp een blik op de Ogier en keek moeilijk. ‘Dat zou afhangen in welk deel, en hoe. Als jij reden hebt om aan te nemen dat een van de Jagers deze kant op komt... Ik veronderstel dat ze Illian al verlaten hebben, maar het kost een Jager weken als hij stevig doorrijdt en waarom zou zo’n man? Is het een van de kerels die nooit naar Illian zijn gegaan? Hij zal nooit in de verhalen voorkomen als hij de zegen niet heeft ontvangen, wat hij verder ook doet.’

‘Het maakt niet uit of de Jacht al uit Illian vertrokken is of niet.’ Rhand hoorde hoe Loial naar adem snakte. ‘Thom, wij hebben de Hoorn van Valere.’

Heel even bleef het doodstil. Toen barstte Thom uit in een enorme lachbui. ‘Jullie twee hebben de Hoorn? Een schaapherder en een baardeloze Ogier hebben de Hoorn van...’ Hij sloeg dubbel en trommelde op zijn knie. ‘De Hoorn van Valere!’

‘We hebben hem echt,’ zei Loial ernstig.

Thom haalde diep adem. Kleine opkomende lachbuien leken hem nog onverhoeds te overvallen. ‘Ik weet niet wat jullie hebben gevonden, maar ik kan je meenemen naar tien taveernes waar een vent je vertelt dat hij een man kent die de man kent die de Hoorn al gevonden heeft en hij zal je ook precies vertellen hoe die werd gevonden – zolang je zijn bier maar betaalt. Ik kan je naar drie mannen brengen die jou de Hoorn zullen verkopen en ze zullen bij het Licht en op hun hart zweren dat dit de enige en ware Hoorn is. Er is zelfs een heer in de stad die beweert dat hij de Hoorn bij hem thuis heeft. Hij zegt dat het een erfstuk is dat sinds het Breken in de familie is gebleven. Ik weet niet of de jagers de Hoorn ooit zullen vinden, maar ze zullen onderweg zeker tienduizenden leugens te pakken krijgen.’