De Grote Jacht

‘Laat ze maar denken wat ze willen. Kom mee, Loial.’ ik weet niet...’ zuchtte de Ogier. ‘Ik blijf liever hier.’ Hij hief een boek omhoog met een dikke vinger tussen de bladzijden waar hij was gebleven. ‘Ik kan die Thom Merrilin wel een andere keer ontmoeten.’

‘Loial, je kunt je niet eeuwig hier opsluiten. We weten niet eens hoelang we hier moeten blijven. We hebben nog geen enkele Ogier gezien. En als dat wel gebeurt, zullen ze toch niet op je gaan jagen, neem ik aan?’

‘Nou nee, niet precies opjagen, maar... Rhand, misschien ben ik wat te haastig geweest door zo uit stedding Shangtai weg te gaan. Als ik echt naar huis terugga, kan ik weleens heel veel problemen krijgen.’ Zijn oren zakten omlaag. ‘Zelfs als ik wacht tot ik even oud ben als Ouder Haman. Misschien zou ik een verlaten stedding kunnen vinden om daar zolang te wachten.’

‘Als Ouder Haman jou niet wil laten terugkomen, dan kun je in Emondsveld wonen. Het is er mooi.’ Het is er prachtig. ‘Daar twijfel ik niet aan, Rhand, maar dat zou niet goed gaan. Zie je...’

‘Als het zover komt, Loial, praten we er verder over. Maar nu ga je mee naar Thom.’

De Ogier was anderhalf keer zo lang als Rhand, maar Rhand gooide hem zijn lange tuniekjas en mantel toe en duwde hem de trap af. Toen ze weer door de gelagkamer holden, gaf Rhand de herbergier een knipoog en lachte om diens angstogen. Laat hem maar denken dat ik wegga om dat bloedspel, dat Grote Spel van hen te spelen. Laat hem maar denken wat hij wil. Thom leeft nog. Zodra ze de Jangai-poort door waren in de oostwal van de stad, leek iedereen te weten waar De Druiventros stond. Het duurde niet lang voordat Rhand en Loial er waren. Het was een voor Voorpoort vrij stille straat en de zon stond ongeveer halverwege aan de middaghemel.

Het was een houten gebouw van twee verdiepingen, oud en bouwvallig, maar de gelagkamer was schoon en vol mensen. In een hoek zaten enkele mannen te dobbelen en een aantal vrouwen was in een andere hoek pijltjes aan het gooien. De helft zag er Cairhiens uit, tenger en bleek, maar Rhand hoorde naast het Andoraanse accent ook veel tongvallen die hij niet kende. Allen droegen echter de kleren van Voorpoort, een mengeling van stijlen uit een handvol landen. Enkelen keken op toen hij en Loial binnenkwamen, maar wijdden zich meteen weer aan hun eigen bezigheden. De herbergierster had haar dat even wit was als dat van Thom en scherpe ogen, die zowel Loial als Rhand scherp opnamen. Ze kwam met haar donkere huidskleur en haar tongval zeker niet uit Cairhien. ‘Thom Merrilin? Ja, hij heeft hier een kamer. De trap op, eerste deur rechts. Waarschijnlijk mag u daar van Dena wel op hem wachten,’ – haar ogen gleden over Rhands rode jas met de reigers op de hoge boord, over het borduursel van gouden bramen langs de mouwen en over zijn zwaard – ‘mijn heer.’

De treden kraakten al onder Rhands laarzen, laat staan onder die van Loial. Rhand betwijfelde of het gebouw het nog lang zou uithouden. Hij vond de deur, klopte aan en vroeg zich af wie die Dena was. ‘Kom binnen,’ riep een vrouwenstem. ‘Ik kan nu niet opendoen.’ Aarzelend deed Rhand de deur open en stak zijn hoofd naar binnen. Een groot rommelig bed stond tegen de ene muur aangeschoven en de rest van de kamer werd geheel in beslag genomen door een stel kleerkasten, verschillende met koper beslagen koffers en kisten, een tafel en twee houten stoelen. De slanke vrouw zat in kleermakerszit op het bed, met haar rok onder zich weggestopt, en ze liet de kleurige ballen als een wiel in haar handen ronddraaien. ‘Wat het ook is,’ zei ze terwijl ze naar haar ballen bleef kijken, ‘leg het maar op tafel. Thom zal je betalen als hij terugkomt.’

‘Bent u Dena?’ vroeg Rhand.

Ze griste de ballen uit de lucht, draaide zich om en keek hem aan. Ze was maar enkele jaren ouder dan hij, knap, met een lichte Cairhiense huid en donker haar dat tot haar schouders reikte. ‘Ik ken je niet. Dit is mijn kamer, van mij en van Thom Merrilin.’

‘De herbergierster zei dat u ons hier op Thom Merrilin zou laten wachten,’ zei Rhand. ‘Als u Dena bent?’

‘We?’ Rhand stapte de kamer in, zodat ook Loial naar binnen kon, en de wenkbrauwen van de jonge vrouw gingen omhoog. ‘Dus de Ogier zijn teruggekomen. Ik ben Dena. Wat willen jullie?’ Ze keek zo nadrukkelijk naar Rhands jas dat het ontbreken van ‘heer’ opzettelijk moest zijn, hoewel haar wenkbrauwen weer omhooggingen toen ze de reigers op zijn schede en gevest zag. Rhand hield het pak op dat hij bij zich had. ‘Ik kom de harp en de fluit van Thom terugbrengen. En ik wil hem spreken,’ voegde hij er vlug aan toe; ze leek op het punt te staan hem weg te sturen, ik heb hem al heel lang niet meer gezien.’

Haar ogen dwaalden over het pak. ‘Thom zeurt altijd over het verlies van de beste fluit en harp die hij ooit heeft gehad. Je zou haast denken dat hij een hofbard was, zoals hij erover doorzeurt. Jullie kunnen wachten, maar ik moet oefenen. Thom zegt dat ik volgende week van hem mag optreden in de zaal.’ Ze stond sierlijk op, nam een van de twee stoelen en gebaarde Loial op het bed te gaan zitten.