De Grote Jacht

Hij boog zich over de tafel heen om een van de lange, smalle, houten instrumentkistjes te pakken. Toen hij het opensloeg, lag er een fluit in, van eenvoudige makelij maar met zilver afgewerkt. Hij deed het kistje weer dicht en schoof het over de tafel naar Rhand toe. ‘Misschien heb je die op een goeie dag weer nodig om je kostje te verdienen, jongen.’

‘Dat zou best eens kunnen,’ zei Rhand. ‘Nou ja, we kunnen tenminste praten. Ik slaap in...’

De speelman schudde zijn hoofd. ‘Een snel afscheid is het beste, jongen. Als je steeds maar langs blijft komen, zal ik die Hoorn nooit uit mijn gedachten kunnen verbannen, zelfs als je er met geen woord over rept. En ik wil er niet bij betrokken raken. Zeker niet.’

Nadat Rhand was weggegaan, gooide Thom zijn mantel op het bed en ging zitten, met zijn ellebogen op tafel. De Hoorn van Valere. Hoe heeft die boerenknul dat... Hij onderdrukte die gedachten. Als hij al te lang aan de Hoorn bleef denken zou hij er toch samen met Rhand tussenuit trekken om dat ding naar Shienar te brengen. Dat zou me een verhaal zijn. Hoe ik de Hoorn van Valere naar de Grenslanden bracht en door Trolloks en Duistervrienden werd achtervolgd. Zuur herinnerde hij zichzelf aan Dena. Zelfs als ze hem niet lief had, zo’n groot talent als de hare kwam je niet iedere dag tegen. En ze hield van hem, al had hij geen flauw idee waarom. ‘Ouwe gek,’ mompelde hij.

‘Jep, ouwe gek,’ zei Zera, die in de deur stond. Hij schrok op. Hij was zo door zijn gedachten in beslag genomen dat hij de deur niet had horen opengaan. Hij kende Zera al jaren, slechts onderbroken door zijn omzwervingen en zij benutte het voordeel van hun vriendschap om hem alles onverbloemd te zeggen. ‘Een ouwe zot die het Spel der Huizen weer speelt. Tenzij mijn oren mij bedriegen, heeft die jonge heer de klank van Andor op zijn tong. Hij is zeker geen Cairhienin. Daes Dae’mar is al gevaarlijk genoeg, daar hoeft een edelman uit het buitenland jou niet in te verstrikken.’

Thom knipperde met zijn ogen en dacht toen na over Rhands uiterlijk. Die jas was zeker mooi genoeg geweest voor een man van adel. Hij werd oud, dat zulke dingen hem niet meer opvielen. Beschaamd besefte hij dat hij overwoog Zera de waarheid te vertellen of haar in haar waan te laten. Ik boef maar aan het Grote Spel te denken en ik begin eraan. ‘Die jongen is een schaapherder, Zera, uit Tweewater.’ Ze lachte honend. ‘En ik ben de koningin van Geldan. Ik zeg het je maar, het Spel in Cairhien is de laatste jaren gevaarlijk geworden. Echt niet meer zoals vroeger. Men moordt tegenwoordig zelfs. Ze zullen je nog de keel afsnijden, als je niet uitkijkt.’ ik zeg je toch dat ik niet meer in het Grote Spel zit. Dat is allemaal al bijna twintig jaar geleden.’

‘Ja ja.’ Het klonk niet of ze hem geloofde. ‘Hoe het ook zij, en los van alle buitenlandse jonge heren, je treedt wel op in de grote huizen van de hoge heren.’

‘Ze betalen goed.’

‘En ze betrekken jou bij hun plannetjes zodra ze een manier kunnen vinden. Ze zien iemand en bedenken hoe ze hem kunnen gebruiken, dat gebeurt even natuurlijk als ademhalen. Die jonge heer van jou zal niet veel helpen; ze verslinden hem levend.’ Hij gaf het op haar te overtuigen dat hij er buiten stond. ‘Kwam je hiervoor naar boven, Zera?’

‘Jep. Vergeet het Grote Spel, Thom. Trouw met Dena. Ze wil jou, gek genoeg, met je magere botten en witte haar. Trouw met haar en vergeet die jonge heer en Daes Dae’mar.’

‘Bedankt voor je raad,’ zei hij droogjes. Met haar trouwen? Haar opzadelen met een oude vent? Ze wordt nooit een bard met mijn verleden als een molensteen om haar nek. ‘Als je het niet erg vindt, Zera, wil ik een poosje alleen zijn. Ik heb vanavond een optreden voor vrouwe Arilyn en haar gasten en ik moet me erop voorbereiden.’ Ze haalde minachtend haar neus op, schudde haar hoofd en sloeg de deur achter zich dicht.

Thom trommelde met zijn vingers op de tafel. Jas of geen jas, Rhand was nog steeds slechts een schaapherder. Als hij meer was geweest, als hij was geweest wat Thom eens vermoedde – een man die kon geleiden – had Moiraine noch enige andere Aes Sedai hem nooit ongestild laten wegkomen. Hoorn of geen Hoorn, de jongen was een boerenjongen uit Emondsveld.

‘Hij doet niet meer mee,’ zei hij hardop, ‘en ik ook niet.’