De Grote Jacht

Hij denkt dat ik een Aielman ben, dacht Rhand zuur. Hij wilde dat hij uit Cairhien weg was. Maar het was de enige plek waar Ingtar hen kon vinden. En Selene had gezegd dat ze in Cairhien op hem zou wachten.

Het duurde even voor hun kamers klaar waren, legde Cuaal met te veel glimlachjes en buiginkjes uit, omdat voor Loial een bed bijgeplaatst moest worden. Rhand wilde eigenlijk best een kamer delen, maar na een ontzette blik van de herbergier en op aandringen van Hurin – ‘We moeten die Cairhienin laten zien dat wij weten wat volgens hen gepast is, heer Rhand’ – eindigden ze met twee kamers. Een voor hem alleen, verbonden door een tussendeur met de kamer van Hurin en Loial.

De kamers waren vrijwel hetzelfde, behalve dat hun kamer twee bedden had, een op maat voor de Ogier, terwijl in Rhands kamer slechts één bed stond. Dat was haast net zo groot als de andere twee samen, met massieve vierkante stijlen die bijna tot het plafond reikten. Zijn zachte stoel met de hoge rug en de wastafel waren eveneens vierkant en massief, en de kleerkast tegen de zijmuur toonde zulk zwaar en strak houtsnijwerk dat het leek of het ding op het punt stond op hem neer te tuimelen. De twee ramen naast zijn bed keken uit op de straat, twee verdiepingen lager.

Zodra de herbergier wegging, opende Rhand de tussendeur en liet Loial en Hurin binnen. ‘Deze plek vreet aan me,’ zei hij tegen hen. ‘De mensen kijken je aan alsof ze denken dat je iets van plan bent. Ik ga zeker terug naar Voorpoort, waar ik tenminste leuk kan wandelen en waar de mensen in ieder geval lachen. Wie van jullie wil als eerste de Hoorn bewaken?’

‘Ik blijf,’ zei Loial snel. ‘Ik zou graag een kans krijgen weer wat te lezen. Dat ik geen enkele Ogier heb gezien, wil niet zeggen dat er geen steenwerkers uit stedding Tsofu zijn. Die ligt hier niet zo ver vandaan’

‘Ik zou denken dat je ze graag wilt opzoeken.’

‘Eh... nee, Rhand. Ze stelden de laatste keer zoveel vragen waarom ik alleen buiten was. Als ze bericht hebben gekregen van stedding Shangtai... Nou, ik ga hier gewoon rustig zitten lezen, denk ik.’ Rhand schudde het hoofd. Hij vergat vaak dat Loial feitelijk van huis was weggelopen om wat van de wereld te zien. ‘Hoe staat het met jou, Hurin? Ze maken muziek in Voorpoort, en daar lachen de mensen. Ik wed dat daar niemand Daes Dae’mar speelt.’

‘Daar zou ik niet zo zeker van zijn, heer Rhand. Hoe dan ook, dank u voor de uitnodiging, maar ik denk van niet. In Voorpoort wordt zoveel gevochten – en ook gemoord – dat het er stinkt, als u begrijpt wat ik bedoel. Ze zullen het daar een heer natuurlijk niet gauw lastig maken, want de soldaten zouden ze meteen in de kraag grijpen. Maar als het u niet ontrieft, zou ik graag gewoon in de gelagkamer wat willen drinken.’

‘Hurin, je hebt mijn toestemming niet nodig, nergens voor. Dat weet je.’

‘Wat u zegt, mijn heer.’ De snuiver maakte een buiging die net geen buiging was.

Rhand haalde diep adem. Als ze niet gauw uit Cairhien weggingen, zou Hurin om de haverklap staan buigen en de knokkels tegen zijn voorhoofd drukken. En als Mart en Perijn dat zagen, zouden ze hem voortdurend uitlachen. ‘Ik hoop maar dat Ingtar nergens door wordt opgehouden. Als hij niet gauw komt, zullen we de Hoorn zelf naar Fal Dara moeten brengen.’ Hij voelde in zijn jas naar Selenes briefje. ‘Dat zullen we wel moeten. Loial, ik kom bijtijds terug, zodat jij nog iets van de stad kunt zien.’

‘Ik zou die kwade kans liever niet willen lopen,’ zei Loial. Hurin vergezelde Rhand naar beneden. Zodra ze de gelagkamer inkwamen, boog Cuaal voor Rhand en hield hem een dienblad voor waarop drie opgevouwen en verzegelde perkamenten lagen. Rhand pakte ze op, aangezien dat de bedoeling van de herbergier leek te zijn. Ze waren van een fijn soort perkament, het voelde zacht en glad aan. Duur.

‘Wat zijn dit?’ vroeg hij.

Cuaal maakte weer een buiging. ‘Uitnodigingen natuurlijk, mijn heer. Van drie adellijke Huizen.’ Buigend schuifelde hij achteruit. ‘Wie stuurt mij nou een uitnodiging?’ Rhand bekeek ze van alle kanten. Niemand aan de tafeltjes keek op, maar hij had het gevoel dat ze toch zaten te loeren. Hij herkende geen van de zegels. De maansikkel met sterren van Selene zat er niet bij. ‘Wie zou er nu weten dat ik hier ben?’

‘Zo langzamerhand iedereen, heer Rhand,’ zei Hurin zachtjes. Hij leek de spiedende ogen ook te voelen. ‘De wachten bij de poort zullen hun mond niet houden over een buitenlandse heer die naar Cairhien is gekomen. De stalknecht, de herbergier... iedereen vertelt wat hij weet waar het hem het meest oplevert, heer.’ Met een grimmige grijns liep Rhand in twee stappen naar het vuur en slingerde de uitnodigingen erin. Ze vatten onmiddellijk vlam. ‘Ik doe niet mee aan Daes Dae’mar,’ zei hij zo hard dat iedereen het kon horen. Zelfs Cuaal keek niet naar hem. ‘Ik heb met jullie Grote Spel niets te maken. Ik ben hier alleen om op enkele vrienden te wachten.’ Hurin greep hem bij zijn arm. ‘Alstublieft, heer Rhand.’ Zijn stem klonk ondanks het gefluister dringend. ‘Doet u dat alstublieft niet nog eens.’