Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Panie Lukas — powiedział Porey — ludzi rozstrzeliwuje się za ignorowanie rozkazów.

— Jestem zmęczony — wyjąkał nerwowo. — Z przyjemnością odejdę, sir. Niepotrzebna mi eskorta.

Porey skinął ręką. Jeden z żołnierzy stojących przy drzwiach wykonał sprężysty zwrot w miejscu i czekał na niego. Przepuścił Jona przodem, a kiedy znaleźli się na korytarzu, zrównał się z nim; chcąc nie chcąc, Jon musiał przystać na jego towarzystwo. Mijali po drodze innych żołnierzy znowu rozstawionych na posterunkach w spokojnym już, noszącym ślady niedawnych zamieszek niebieskim jeden.

Dokowały dalsze jednostki Floty. Cofnęli się zacieśniając perymetr i w końcu zdecydowali się wejść do doków, co wydawało się Jonowi niedopuszczalnym błędem w sztuce wojennej, ryzykiem, którego powodów nie rozumiał. Ryzyko Maziana stawało się teraz jego ryzykiem. Ryzykiem Pell, bo Mazian wrócił.

Może, pomyślał ze zgrozą, Unia została pobita. Może utrzymywano coś w tajemnicy. Może nastąpi opóźnienie w przejęciu stacji przez Unię. Myśl, że rządy Maziana mogą się przeciągnąć, napawała go niepokojem.

Nagle z windy zatrzymującej się przed nimi w niebieskim jeden wysiadła grupka żołnierzy, żołnierzy noszących inne insygnia. Zastąpili mu drogę i pokazali eskortującemu go żołnierzowi jakąś karteczkę.

— Pójdziesz z nami — zwrócił się do Jona jeden z nich. — Kapitan Porey kazał mi… — zaprotestował, ale drugi z żołnierzy dźgnął go pod żebra lufą karabinu i popchnął w stronę windy. Europa, przeczytał na naszywkach. Żołnierze z Europy. A więc przybył sam Mazian.

— Dokąd idziemy? — spytał przerażony. Żołnierz z Afryki został w niebieskim jeden. — Dokąd mnie zabieracie?

Nie doczekał się odpowiedzi. Celowo udawał zastraszonego. Wiedział, dokąd się udają… i jego podejrzenia potwierdziły się, kiedy wysiedli z kabiny w dokach i skierowali się do oświetlonego rękawa przejściowego statku stojącego w doku.

Nigdy jeszcze nie był na pokładzie statku wojennego. Pomimo wymiarów zewnętrznych było tutaj ciasno jak na frachtowcu. Ta ciasnota przyprawiała go o klaustrofobię. Karabiny w rękach postępujących za nim żołnierzy wcale nie poprawiały mu samopoczucia i kiedy tylko się zawahał, skręcając w lewo i wsiadając do windy, otrzymał szturchańca lufą w plecy. Było mu niedobrze ze strachu.

Wiedzieli, że jego mózg wciąż pracuje. Starał się wmówić sobie, że to wojskowe honory, że Mazian pragnie się spotkać z nowym komendantem stacji, że Mazian blefuje albo chce go nastraszyć. Ale z tego miejsca mogli robić, co im się żywnie podobało. Mogli wypchnąć go w próżnię zsypem na śmieci i nikt by go nie odróżnił wśród tysięcy dryfujących tam teraz zamarzniętych na kość ciał, stanowiących plagę dla zgarniaczy oczyszczających sąsiedztwo stacji, które musiały zamrażać je w pęczki i wyrzucać dalej w kosmos. Co za różnica. Usiłował wziąć się w garść zdając sobie sprawę, że albo uda mu się teraz, albo wszystko skończone.

Wypchnęli go z windy na korytarz obstawiony żołnierzami i wprowadzili do kabiny szerszej od większości innych pomieszczeń na statku, gdzie pośrodku stał okrągły stół otoczony pustymi fotelami. Kazali mu usiąść w jednym z tych foteli, a sami stanęli wyczekująco z karabinami przewieszonymi przez ramię.

Wszedł Mazian. Ubrany był w prosty, ciemnozielony skafander, twarz miał wymizerowaną. Jon podniósł się z szacunkiem z miejsca; Conrad Mazian dał mu ręką znak, że może usiąść. Do pomieszczenia weszło jeszcze paru ludzi, którzy zajęli swoje miejsca przy stole. Żaden z nich nie był kapitanem — sami oficerowie Europy. Jon rzucał ukradkowe spojrzenia na każdego po kolei.

— Panie tymczasowy komendancie stacji — odezwał się cichym głosem Mazian. — Panie Lukas, co się stało z Angelo Konstantinem?

— Nie żyje — powiedział Jon starając się stłumić wszystkie swoje reakcje oprócz tych niewinnych. — Wichrzyciele wdarli się do biur stacji. Zabili jego i wymordowali cały personel.

Mazian patrzył na niego nieruchomym wzrokiem milcząc wymownie. Jon zaczął się pocić.

— Podejrzewamy — ciągnął dalej Jon starając się odgadnąć myśli kapitana — że mógł to być jakiś spisek, uderzenie na inne biura, otwarcie drzwi w Q, zgranie tych wszystkich wypadków w czasie. Prowadzimy śledztwo.

— Co ustaliliście?

— Jeszcze nic. Podejrzewamy obecność agentów Unii, którzy przeniknęli w jakiś sposób na stację podczas przyjmowania uchodźców. Niektórych przepuszczono, może w Q pozostali jacyś ich przyjaciele albo krewni. Na razie jest dla nas zagadką, jak zdołali nawiązać kontakty. Podejrzewamy o współudział strażników… powiązania z czarnym rynkiem.

— Ale niczego konkretnego jeszcze nie ustaliliście?

— Jeszcze nie.

— I nie ustalicie tego w najbliższym czasie, prawda, panie Lukas?

Serce zaczęło mu bić w przyśpieszonym tempie. Nie dopuszczał na twarz przerażenia; miał nadzieję, że mu się to udaje.

— Przepraszam za to zaniedbanie, kapitanie, ale mieliśmy sporo roboty z tłumieniem zamieszek, z usuwaniem szkód… ostatnio pracujemy pod rozkazami pańskich kapitanów Mallory i…