Wojna [Conventions of War - pl]

— Gdzie jest doktor? — spytała Sula. Chciała usłyszeć to bezpośrednio z nieruchomych, grających ust.

— Nadal na sali operacyjnej. Przeszedł do następnego pacjenta.

W jej mózgu rozbrzmiał gorzki śmiech. Nie ma sensu przeszkadzać lekarzowi. Trzeba dać mu szansę zabicia następnego rannego.

— Nazywał się Massaud — powiedziała Sula. — Casimir Massaud. Zapiszcie to.

— Tak, milady.

— Chciałabym go zobaczyć.

Ponieważ wszystkie sienniki i nosze wykorzystano dla rannych, Casimir leżał w kostnicy na zimnych kafelkach podłogi. Miał na sobie tylko bandaże z pierwszej operacji i skręcone niebieskie prześcieradło. Małe dziurki na prawym boku, przez które lekarz wprowadzał narzędzia, zostały starannie zalepione krążkami z różowego plastiku. Krążki wyglądały jak lekarskie bańki — zabawki.

Paciorki Jednego-Kroku miał owinięte wokół dłoni.

Sula uklękła i spojrzała, na jego oczy pod ciężkimi powiekami, które zamknęły się po raz ostatni. Wrzała w niej burza silnych uczuć, emocje narastały i gasły, zanim nadążała je rozpoznać.

Zrobiłabym z ciebie lorda — myślała. Przeszlibyśmy przez Górne Miasto jak gniewny wiatr. A gdybyś przy tym zginął, to dlatego, że wszyscy baliby się i ciebie, i mnie.

Nie wiem, czy mam w sobie siłę na samotną walkę z systemem. Nie wiem, czy będę chciała walczyć.

Nachyliła się, by pocałować zimne wargi i odetchnąć po raz ostatni jego zapachem, ale Casimir już nie pachniał sobą. W oczach Suli pojawiły się łzy.

Wstała nagle i zwróciła się do asystenta chirurga.

— Zgłoszę się po ciało później — powiedziała. — W tej chwili muszę zająć się wojną.

— Tak, milady.

Tak czy inaczej, znowu będzie z Casimirem. Albo przyjdzie po ciało i urządzi mu wspaniały pogrzeb gangstera — z kwiatami, których nie pomieściłaby żadna cieplarnia, chórem Daimongów i z karawanem zaprzężonym w białe konie — albo przyniosą ją i tu położą — już bez krwi — obok niego, na zimnych kafelkach.

W tej chwili było jej wszystko jedno, która z tych możliwości się ziści.

Jeden-Krok i torminelski ochroniarz wyszli za nią z kostnicy.

— Jak się nazywasz? — Zwróciła się do Torminela.

— Turgal, milady.

— Teraz pracujesz dla mnie, Turgal.

— Tak, milady.

— Gdzie jest twój partner?

— Martwy, milady.

Zawahała się.

— Współczuję ci — powiedziała.

— Milady — oznajmił Torminel. — Mam tu testament pana Massouda.

Nastawiła swój displej narękawny.

— Mogę odbierać.

„Będziesz potrzebowała pieniędzy” — powiedział Casimir, wiedząc, że umiera. Chciałby, żeby po wojnie odgrywała ważną rolę w Górnym Mieście.

Może tak będzie. A może zamieni to wszystko na drogocenne kamienie i zrzuci je z Górnego Miasta ludziom w dole.

Kiedy schodziła frontowymi schodami szpitala, w nagłowniku odezwał się głos Macnamary.

— Milady. — W głosie mężczyzny wyczuła zaniepokojenie. — Wiem, że chciałaby pani jeszcze pobyć w szpitalu, ale sądzę, że powinna pani przyjść jak najszybciej do dowództwa.

Sula odpowiedziała, że już idzie, i spytała, o co chodzi.

— Kiedy Naksydzi odeszli, nie pozostawili w dowództwie specjalistów od sprzętu — wyjaśnił Macnamara. — Ale zajrzało tam kilku techników z ministerstwa i stwierdzili, że chyba coś się dzieje. Coś w kosmosie.

Prawdopodobnie nadlatuje Flota.