Wojna [Conventions of War - pl]

— Podajcie swoje nazwiska, by was odnaleziono w historycznych zapisach tej bitwy.

Kiedy podawali swoje nazwiska, w ich głosie dźwięczała duma.

Potem Sula wydała rozkazy reszcie rezerwy. Mieli wsiąść w pojazdy i szarżować ulicami za grupą szturmową. Nie powinni się zatrzymywać ani uciekać pod osłonę, dopóki cała grupa szturmowa nie zostanie zatrzymana albo póki ich pojazdy nie zostaną trafione.

— Ruszajcie na dźwięk klaksonów — powiedziała. Teraz zwróciła się do Jednego-Kroku.

— Wróć do pałacu Ngenich — powiedziała — i przyprowadź tu na plac wszystkie grupy, które tam czekają.

Wiedziała, że może powtarzać tę sztuczkę wielokrotnie, za każdym razem z nowym mięsem armatnim.

Podczas, kiedy czekała na Bulwarze Praxis, a jej armia zajmowała stanowiska, przy kolejce znowu zaczęła się strzelanina. Casimir meldował, że to taka sama taktyka jak poprzednio — ogień przykrywający dla ataku, który jeszcze się nie rozpoczął.

— Czy przypuszczasz, że to wszystko po to, by odciągnąć naszą uwagę od czegoś innego? — zauważył.

Sula też o tym pomyślała. Próbowała skontaktować się z zespołami umieszczonymi na obrzeżu, ale nie mieli żadnych wieści. Potem włożyła nagłownik i wywołała Macnamarę.

— Tu nic się nie dzieje, milady — zameldował. — W ogóle ani śladu Naksydów. Kilka grup operacyjnych nadal podjeżdża drogą. Zablokowaliśmy drogę ciężarówkami i nie pozwalamy im przejechać, póki ich nie zidentyfikujemy, a następnie kierujemy ich do pałacu Ngenich, jak rozkazałaś.

Kazała Macnamarze, by posyłał ich teraz na plac Ashbar.

— Tak jest, milady.

— Jaki jest stan dział antymaterii? — zapytała. — Czy możesz je ruszyć z zamocowań?

Tak, milady. To są takie same działa, na jakich się szkoliliśmy; możemy je wyjąć z wieżyczek. Będziemy musieli zdjąć, a potem zamocować wielką osłonę przeciwradiacyjną, dlatego to zajmie trochę czasu.

Dobrze. Wyciągnijcie jedno i umieśćcie je z tyłu ciężarówki. Powiedźcie mi, jak skończycie.

Martwiła się o działa antyprotonowe — były niezwyciężone do czasu, aż Naksydzi rozwalą je w proch swymi własnymi działami antyprotonowymi. Wydostać broń z rzucających się w oczy wieżyczek i umieścić ją w bardziej zakamuflowanym miejscu to najlepszy sposób ich ocalenia.

Z przodu nagle rozległy się strzały. Sula nie wiedziała, skąd dochodzą, musiała wiec założyć, że to jedna z grup wysłanych w uliczki natknęła się na wroga. Nie chciała, by Naksydzi posłali tam dodatkowe posiłki, więc uznała, że przyszedł czas na rozpoczęcie następnego ataku.

— Włączcie klaksony! — zawołała. — Idziemy! Samochody, ciężarówki i furgonetki zaczęły trąbić, wydając dźwięki od kokieteryjnego pisku do basowego ryku organów. Szwadron samobójców ruszył, kierując odwróconymi tyłem do przodu dużymi pojazdami. Nawet na tylnym biegu prowadzili w bardzo dobrym tempie. Sula miała nadzieję, że dzięki jeździe wężykiem utrzymają się przy życiu.

Kiedy natarcie osiągnęło zaprogramowaną strefę obronną Naksydów, rozległo się bębnienie — to pociski spadające na ciężarówki. Kawałki pojazdów zaczęły odlatywać i łomotać o jezdnię.

Sula pomyślała, że karabinów maszynowych jest conajmniej trzy, gdyż przynajmniej trzy ciężarówki zostały jednocześnie trafione.

Reszta rezerwy jechała za nimi; karabiny wystające z okien od czasu do czasu ostrzeliwały budynki. Sula pędziła po chodniku, póki nie natknęła się na pierwsze rozrzucone tu ciała. Dała wtedy nura do jakiegoś sklepu, gdzie kule najwyraźniej popsuły kompozycję towarów na wystawie.

Spomiędzy kaset z piórami i papeterii spojrzało na nią pięciu Tormineli.

— Ruszajcie! — krzyknęła. — Jesteście potrzebni! Niech wasza jednostka idzie do przodu i przeskoczy przez oddziały, które wysłałam!

Zdaje się, że Torminele dostrzegli sens takiego działania, gdyż wybiegli ze sklepu, po drodze waląc w okna i drzwi i wołając swych towarzyszy, by do nich dołączyli.

Na Ulicy zapanował hałaśliwy chaos. Zapach spalenizny drapał w gardle. Kule trzaskały nad głowami. Sula przebiegła sprintem bulwar i przeskoczyła trupa, który leżał rozciągnięty w drzwiach sklepu warzywnego.

Coś w jego wyglądzie kazało jej się zatrzymać, nim weszła do sklepu. To był P.J. Ngeni. Trafiono go w pierś i upadł plecami na chodnik. Jego wymyślna myśliwska strzelba leżała w poprzek ciała. Na twarzy miał wyraz smętnego zaskoczenia.

Sula poczuła, jakby przyciśnięto jej do twarzy miękką poduszkę, i z wysiłkiem zaczerpnęła tchu.

Lubiła P.J. Jego uprzejmą życzliwość, głupią zuchwałość i wyczucie towarzyskie. Był uosobieniem wszystkich złudzeń i śmiesznostek starego porządku i wszystkiego, co wojna skazała na zagładę.