Wojna [Conventions of War - pl]

— Łóżko? — zapytał.

Łóżko nie było podłączone do źródła zasilania, ponieważ najwidoczniej w sali było zbyt wiele łóżek i czyjeś łóżko musiało być odłączone, by można było włączyć łóżko Casimira do ściennego gniazdka wtyczkowego. Casimir patrzył bez zainteresowania, jak displeje nad jego głową jaśnieją, gdy Sula poinformowała łóżko, że leży na nim samiec Terranin.

Sygnały alarmowe zaczęły natychmiast ćwierkać. Ciśnienie krwi było niebezpiecznie niskie.

— Mówiłem ci, że coś się popsuło — oznajmił obojętnym tonem.

— Przyprowadź doktora! — krzyknęła Sula do Torminela. Ten pomknął do drzwi.

Sula odwróciła się do Casimira i ujęła jego dłoń. Ścisnął jej palce. Nadal miał mocny chwyt.

— Będziesz potrzebowała po tym wszystkim pieniędzy — powiedział. — Żałuję, że nie będę lordem Sulą i nie pomogę ci w złupieniu Górnego Miasta.

Jego postawa oburzyła ją. Widziała, jak się gniewał, jak się skręcał ze śmiechu, jak dopadał go atak morderczej wściekłości. Widziała, jak przebiegle potrafi planować. Znała jego umiejętności panowania nad każdą sytuacją.

Ale nigdy przedtem nie widziała u niego takiej bierności.

— Nie umrzesz! — powiedziała rozkazującym tonem. — Zostaniesz lordem Sulą.

Spojrzał na nią przez półprzymknięte powieki i na jego wargach pojawił się smętny uśmiech.

— Mam nadzieję — powiedział i zemdlał.

Łóżko zaczęło świergotać na alarm.

Casimir przyszedł trochę do siebie, kiedy sanitariusze rzucili się na pomoc. Otworzył nieco oczy i sprawdził, co to za krzątanina. Potem jego spojrzenie rozjaśniło się na widok Suli, znowu uśmiechnął się i zacisnął mocną dłoń na jej palcach.

Sula zdjęła z szyi sznureczek paciorków, które dał jej Jeden-Krok, i włożyła mu do ręki.

— To ci zapewni bezpieczeństwo — powiedziała.

Jego dłoń zamknęła się na paciorkach.

Przybył daimongski lekarz. Prezentował się godnie w sterylnych beżowych szatach. Przez długą chwilę patrzył na displeje.

— Wyjąłem wszystkie kawałki szrapnela — powiedział, jakby obrażony, że Casimir uparcie odmawia wyzdrowienia. — Nie rozumiem, co z nim jest.

Sula chciała na niego wrzasnąć, ale wciągnęła woń jego martwego ciała i jej trzewia gwałtownie szarpnęły.

Casimir znowu zemdlał. Doktor kazał odjechać łóżkiem na dalsze badania. Sula chciała iść za nim, ale lekarz był stanowczy.

— Tylko by pani przeszkadzała — powiedział. Jego niemrugające oczy zlustrowały ją od stóp do głów. — I nie jest pani sterylna. — Sula spojrzała na siebie, zobaczyła, że jest zbryzgana krwią, i uznała, że doktor ma rację.

Ponadto zaczynali już ściągać dowódcy zespołów i grup, którym kazała przyjść.

— Tu wszędzie panuje bałagan — stwierdziła, kiedy Casimir i doktor wyszli. — Musicie to ogarnąć i wziąć swoich ludzi w garść.

Wyznaczyła Torminela i Lai-owna do służby wartowniczej, by zmieniali się na dzień i na noc, pozostałych przydzieliła do sprzątania.

— Od tej pory, jeśli nie będziecie potrzebni w walkach, wszystkich waszych ludzi trzeba uważać za pomocników personelu medycznego — oznajmiła. — Jeśli sanitariusz poprosi o pomoc, musicie jej udzielić. Jeśli trzeba wysprzątać korytarz, wasi ludzie mają to zrobić. I cholernie grzecznie poprosić o środki czyszczące. I niech usuną tę stertę trupów spod wejścia. To miejsce ma być czyste, do cholery. Jeśli kostnica nie pomieści ciał, wywieźcie je gdzieś ciężarówką.

Coś w jej postawie — może wściekłość i plamy krwi — sprawiło, że usłuchali bez szemrania. W każdym razie nie musiała już zastrzelić żadnego z własnych podkomendnych. Już po chwili zobaczyła kilku terrańskich bojowników, którzy przewiesili broń przez plecy, a w rękach trzymali ścierki na kijach i wiadra.

Powiew gnijącego ciała poprzedzał nadejście daimongskiego doktora. Miał ze sobą duży kompnotes ze zdigitalizowanym przekrojem wnętrzności Casimira.

— Rozumiem teraz, na czym polega problem — oznajmił. — Młody dżentelmen został trafiony szrapnelem z rakiety. Przypadek był prosty. Ponieważ wszystkie skanery były przedtem zajęte, a w przypadku szrapnela równie dobrze mogliśmy wykorzystać rentgen, zrobiliśmy prześwietlenie. Zlokalizowałem wtedy wszystkie kawałki szrapnela i je usunąłem.

Podsunął Suli displej. Jaskrawe kolory rozmywały jej się przed oczami.

— Problem polega na tym, że kiedy go zraniono, dżentelmen miał na sobie pancerz. Kawałek zbroi przeniknął do ciała, a był zrobiony z jakiegoś twardego plastiku, który akurat dla promieni X jest przezroczysty, więc rentgen go nie zobaczył. Ale teraz skaning całego ciała ujawnił ten fragment, i oto on.

Sula nie mogła odczytać displeju. Zmusiła się do mówienia, choć pięść uciskała ją w gardło.

— Niech mi pan wyjaśni, co się dzieje.

W kurantowym głosie Daimonga pojawił dźwięczny, wytrenowany ton współczucia.