Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Pytanie wskazywało na to, że się nie pomylił, ale chciał mieć pewność, więc skorzystał z okazji. A moment nie był najgorszy, bo właśnie opuścili system Secour, jak zresztą cała 12. Flota. Count Tilly był okrętem flagowym Zespołu Wydzielonego 12.2 dowodzonego przez wiceadmirała Lestera Tourville’a, a oni byli sami w sali odpraw. Za dwadzieścia cztery dni wszystkie elementy 12. Floty powinny osiągnąć wyznaczone cele i symultanicznie rozpocząć operację „Ikar”. Mieli więc przed sobą parę ładnych dni ciszy, spokoju i odosobnienia na ustalenie wzajemnych stanowisk. A Tourville z jednej strony zdawał sobie sprawę, że jego „rehabilitacja” może być chwilowa, a z drugiej, że niesławnej pamięci towarzyszka Ransom wzbudziła u Honekera takie same uczucia jak u niego. Czyli pogardę i nienawiść. Nie wiedział tylko jak silne.

Nie wiedział też, czy uczucia te przeniosły się tak jak w jego przypadku na resztę Komitetu. Gdyby tak się stało, byłoby to nadzwyczaj miłe i użyteczne. Zwłaszcza że on i Giscard w tych okolicznościach zostali już zaszufladkowani jako „ludzie McQueen”, niezależnie od swej woli.

— Jakoś tak wychodzi, że my, postępowi działacze nowego ładu będący forpocztą ludowych sił, dziwnie dużo czasu spędzamy na oglądaniu się, kto za nami podąża i z jakim zamiarem — odezwał się po dłuższej chwili namysłu Honeker.

Wypowiedź można było interpretować na kilka rozmaitych sposobów, toteż Tourville milczał, czekając na ciąg dalszy. Nastąpił on po kilkunastu sekundach.

— Biorąc pod uwagę, że ci z tyłu często niezbyt rozsądnie reagują w przypadku braku całkowitego zwycięstwa, trudno się dziwić, że moje zainteresowanie wynikiem zbliżającej się walki jest nie tylko czysto akademickie. A szczerze mówiąc, niepokoi mnie perspektywa tak dalekiego zapuszczenia się na teren przeciwnika. Bardzo mnie niepokoi.

— A, jeśli tylko o to chodzi, to nie ma się czym martwić — Tourville uśmiechnął się szeroko, starannie skrywając ulgę.

„Niezbyt rozsądnie” nie było sformułowaniem, którego towarzysze komisarze ludowi powinni używać, wyrażając opinię o swych politycznych przywódcach, zwłaszcza w rozmowie z oficerami, których pilnowali i szpiegowali. Skoro Honeker go użył, zrobił kolejny ruch w tańcu, jaki prowadzili (z paromiesięczną przerwą) od dnia wzięcia do niewoli Honor Harrington. Gdyby wypowiedź ta dotarła do kogo trzeba, Honeker znalazłby się w większym niebezpieczeństwie niż to reprezentowane przez całą Royal Manticoran Navy.

— Miło widzieć taką pewność siebie — skomentował zgryźliwie Honeker. — Ale ja, prosty komisarz, wolałbym usłyszeć jakieś odrobinę choćby konkretniejsze wytłumaczenie, dlaczego niby nie ma się co martwić, skoro lecimy ponad dwieście lat świetlnych w głąb systemu wroga. I na dodatek mamy zamiar zaatakować system członkowski Sojuszu, dysponując jedynie trzydziestoma sześcioma okrętami liniowymi. Może się czepiam, ale to jakoś tak za bardzo przypomina mi to, co przytrafiło się towarzyszowi admirałowi Thurstonowi w systemie Yeltsin. I wolałbym nie brać udziału w powtórce… Jeśli dobrze pamiętam, niewielu uczestników premiery ocalało.

— Niewielu, ale to była zupełnie inna bajka — odparł spokojnie Tourville, starannie maskując zaskoczenie.

Szczerość Honekera przewyższyła jego sondę o ładnych parę tysięcy procent, toteż odpowiedź wymagała zastanowienia. Bardziej nad formą niż nad treścią, ale dokładnego. To, że byli sami, o niczym nie świadczyło — sala odpraw, podobnie jak mostek i pomost bojowy, była na podsłuchu. Czyli Honeker albo ten podsłuch wyłączył, albo miał pewność, że go tak dalece kontroluje, iż skasowanie nagrania będzie bezśladowe.

Ta druga ewentualność nie musiała oznaczać, że jego przekonanie pokrywa się z rzeczywistością. Istniała też możliwość prowokacji, tyle że Tourville w to nie wierzył. Po co Honeker miałby zadawać sobie tyle trudu, skoro wystarczyło niedawno zameldować Saint-Justowi, jak naprawdę wyglądały stosunki między Tourville’em, a Ransom, czy pogrążyć go, wymyślając coś pasującego do przebiegu wydarzeń i podejrzeń szefa UB. Pierwsza ewentualność była prawdopodobniejsza, ale skoro chciał wiedzieć, na czym stoi z Honekerem, musiał kiedyś zaryzykować… To był równie dobry moment jak każdy inny.

Uśmiechnął się więc i wyjaśnił:

— Po pierwsze, istnieją pewne poważne różnice między obydwoma systemami. Zanzibar ma co prawda więcej mieszkańców, ale jest systemem rolniczym. Jedynym dobrze rozwiniętym przemysłem jest górnictwo, gdyż znajdujące się w nim pasy asteroidów są szczególnie bogate w minerały. Przemysł ten rozwinął się w ciągu ostatnich około trzydziestu lat standardowych, ale eksport nadal opiera się na nieprzetworzonych surowcach, a więc system ma gospodarkę trzeciopoziomową w trzystopniowej skali. Yeltsin zaś bezwzględnie dwupoziomową i szybko zbliża się do pierwszopoziomowej. A poziom gospodarczy związany jest ze stanem ufortyfikowania i poziomem floty systemowej. Zanzibar dysponuje typową obronną flotą systemową, w większości podświetlną, i umocnieniami, o których nie warto wspominać. Dlatego do skutecznej obrony niezbędne jest stacjonowanie tam sporych sił Królewskiej Marynarki. Tymczasem Marynarka Graysona z niewielką tylko pomocą RMN zmieniła Yeltsin w czarną dziurę dla naszych okrętów.