Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Sądzę, że to rozsądne założenie, komandorze — oceniła cicho O’Brien.

Jako jedna z nielicznych okazała się całkowicie odporna na jego urok.

— Zdaję sobie sprawę, że wszystkie analizy na to wskazują — zgodził się Yanakov. — I najprawdopodobniej są słuszne, ale powinniśmy rozważyć także ewentualność, że nie są. Gdyby Komitet pozwolił jej na samodzielne podejmowanie decyzji bez cywilnej ingerencji, byłoby to poważne odstępstwo od całej dotychczasowej polityki. Sądzę, że powinniśmy dopuścić możliwość, iż stanowisko Komitetu nie uległo całkowitej zmianie, a przynajmniej znacznie ostrożniej przyjmować w planowaniu operacyjnym założenie, że McQueen ma pełną samodzielność, jako że nie jest ono oparte na żadnych faktach.

— Masz rację, Zack — zgodził się White Haven. — Choć osobiście uważam, że wywiad floty i SIS mają rację w ocenie stopnia samodzielności McQueen.

— Tak jak powiedziałem, sir, sam skłonny jestem tak sądzić. — Yanakov jak zwykle pozostał uparty. — Ale skoro założymy, że samodzielnie decyduje, to dlaczego bardziej nie wzmocniła Theismana? Wywiad zgubił gdzieś co najmniej trzy eskadry superdreadnoughtów, nie wspominając o jeszcze większej liczbie pancerników. Na miejscu McQueen, chcąc utrzymać Barnett, wysłałbym przynajmniej część tych okrętów właśnie tam. A ona nie zrobiła tego.

I wzruszył wymownie ramionami.

— Sama sobie zadawałam to pytanie — przyznała O’Brien. — Pytałam także kapitana Leahy, głównego oficera wywiadowczego 3. Floty, oraz nasz wywiad floty, jak i wywiad Marynarki Graysona. Niestety w odpowiedzi usłyszałem jedynie, że nikt nic nie wie. Jedyne, czego jesteśmy pewni, to tego, że okręty te nie pojawiły się nigdzie; wywiad floty ocenia, że najprawdopodobniej skierowano je do modernizacji. Jest to o tyle prawdopodobne, że mimo embarga technologia wojskowa nadal przecieka z Ligi do Republiki, toteż sensowne jest stopniowe wyposażanie w ostatnie zdobycze wszystkich okrętów, nie tylko nowo budowanych czy naprawianych. Prawda zaś jest taka, że przez minionych osiemnaście miesięcy daliśmy im dość czasu, by się tym zajęli.

— Wiem, Jenny — mruknął White Haven, spoglądając w zamyśleniu na hologram nad stołem.

Był on podzielony — połowa przedstawiała system Trevor Star, a druga widok jak na głównym ekranie wizualnym: zbliżenie szyku 8. Floty. Łącznie robiło to duże wrażenie.

8. Flota składała się z dwustu okrętów, w tym trzydziestu siedmiu superdreadnoughtów oraz dwunastu dreadnoughtów (należących do Floty Erewhon). Zajmowała pozycję o czterdzieści pięć sekund świetlnych od terminalu, czekając na przybycie ostatnich superdreadnoughtów. Wyglądała na uporządkowany rój świetlików, ponieważ światło systemowego słońca odbijało się od białych kadłubów.

Nie były to jednak wszystkie widoczne w holoprojekcji okręty, mapa systemu zawierała bowiem także wszystkie jednostki wchodzące w skład 3. Floty, a znajdujące się obecnie w układzie planetarnym. Na orbicie San Martin stacjonowało pięćdziesiąt pięć superdreadnoughtów, osłaniając planetę oraz budowane na jej orbicie forty. Połowa z tych fortyfikacji miała osłaniać San Martin, druga miała zostać ulokowana w terminalu. Chwilowo jednak nie były ukończone, wbrew pierwotnym założeniom, gdyż Ludowa Marynarka zniszczyła infrastrukturę systemu naprawdę dokładnie — nie ocalała ani jedna stocznia orbitalna. Dlatego wszystko musiało być dostarczane z systemu Manticore, co opóźniało prace.

Wpierw trzeba było wybudować stocznie mogące zająć się montażem prefabrykowanych elementów fortów, a dopiero potem tworzyć same umocnienia. Według najnowszych szacunków pierwsza seria fortów powinna być gotowa za sześć do siedmiu miesięcy standardowych. Do tego momentu jednak cała obrona z takim trudem zdobytego systemu spoczywała na okrętach liniowych.

Których widok doprowadził admirała White Havena do ataku ciężkiej złości. Nie dlatego, że przypominały mu ostatnią krwawą bitwę zakończoną zdobyciem systemu, bo wspominał ją z dumą. I nie ze względu na dowodzącą 3. Flotą Theodosię Kuzak, jako że żywił do niej wyłącznie głęboki szacunek. Złość wywoływała świadomość, iż Trevor Star działał jak kotwica, unieruchamiając taką liczbę niezbędnych do prowadzenia dalszej walki okrętów liniowych. Swoistym paradoksem było, iż zdobycie terminalu miało zwolnić sporo sił do dalszej ofensywy, a tymczasem blokowało je do chwili ukończenia stałych fortyfikacji systemowych.