Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Cała ta sprawa wzbudziła w nim zresztą pełen niepokoju proces myślowy, pod wpływem którego zaczął dość krytycznie analizować istnienie i poczynania Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego. Doszedł jednak do wniosku, że było to błędne porównanie. Działania wojskowe były bowiem wyspecjalizowane i ograniczone sferą ludzkiej aktywności, a jej główna sfera, jaką było kierowanie Ludową Republiką, wymagała odmiennego podejścia. Tutaj połączenie scentralizowanej władzy i wielu punktów widzenia, czyli Komitet, było bez wątpienia najlepszym możliwym rozwiązaniem. Dojście do tego wniosku niepomiernie uspokoiło towarzysza komandora Diamato. Podobnie jak zrozumienie, że zdecydowany i wymagający posłuszeństwa styl dowodzenia towarzyszki kapitan Hall doskonale sprawdzał się w siłach zbrojnych. Diamato pojął też, że to właśnie dlatego towarzysz komisarz w całej rozciągłości popierał towarzyszkę kapitan. Addison nie lubił Hall, ale ją szanował. A jej osiągnięcia od chwili objęcia dowództwa Schaumberga były głównym powodem, dla którego towarzysz kontradmirał Kellet wybrała ten właśnie pancernik na okręt flagowy Zespołu Wydzielonego 12.3.

— Tylko bez przesady z tymi przeprosinami — Hall uśmiechnęła się lekko. — W końcu jest pan moim oficerem taktycznym, więc nie jest całkowicie bez sensu, że spędza pan czas na analizie problemów taktycznych… nawet w czasie służby jako oficer wachtowy.

Po czym ominęła go i zasiadła w fotelu kapitańskim, sprawdzając odczyty, by zorientować się w stanie okrętu i sytuacji taktycznej.

— Znaleziono powód tych drgań harmonicznych węzła beta 30? — spytała po chwili.

— Nie, towarzyszko kapitan — odparł natychmiast Diamato, gratulując sobie w duchu, że przed kwadransem rozmawiał na ten właśnie temat z towarzyszem komandorem porucznikiem Hopkinsem.

Ten, kogo towarzyszka kapitan złapała na niedoinformowaniu o stanie okrętu w czasie wachty, miał przed sobą perspektywę niemiłej rozmowy. A towarzysz komisarz w takich sprawach jeszcze dodawał swoje uwagi, może mniej kąśliwe, za to w pełni zgodne z wygłaszanymi przez Hall.

— Hm… — mruknęła Hall i wystukała polecenie na klawiaturze fotela.

Spowodowało to uaktywnienie ekranu taktycznego fotela, na którym natychmiast wyświetliły się rzędy cyfr i kodów. Diamato zajrzał jej dyskretnie przez ramię i stwierdził, że przegląda to samo nagranie, którym się zajmował, gdy weszła, tyle że z sześciosekundowym przyspieszeniem. Hall nagle uniosła głowę i złapała go na podglądaniu. Spiął się wewnętrznie, czekając na reprymendę, ale ona jedynie uśmiechnęła się do niego.

— Teraz rozumiem, co pana tak wciągnęło, towarzyszu komandorze — powiedziała, dając mu znak, by stanął obok fotela.

Po czym puściła nagranie przebiegu symulowanego starcia od początku.

— W czasie ćwiczeń nie zdałam sobie sprawy, jak zgrabnie przeprowadził pan ten manewr… o tu… — przyznała, zatrzymując nagranie.

Diamato ostrożnie przytaknął. Sam był raczej dumny z tego, co zrobił, bo choć w czasie starcia flot manewr taki był mało praktyczny, w walce między mniejszymi siłami mógł się okazać decydujący, tak jak w czasie tej właśnie symulacji. Kapitan, który niespodziewanie opuściłby dziób okrętu, równocześnie obracając go i wykonując ostry skręt o dziewięćdziesiąt stopni, gdyby miał szczęście i nie spowodowałby katastrofy, zostałby ulubieńcem dowodzącego admirała z takim wpisem do akt, że mógłby uznać swą karierę za zakończoną.

Ponieważ jednak symulowana bitwa przedstawiała pojedynek dwóch okrętów, tak nieortodoksyjny manewr dał zupełnie inny efekt — Diamato był w stanie ostrzelać pełną salwą burtową nie osłonięty niczym dziób przeciwnika, powodując naprawdę poważne zniszczenia.

— Pozostaje pytanie — Hall oparła się wygodniej i założyła nogę na nogę — czy przewidział to pan i działał zgodnie z planem, czy też był to impuls i reakcja instynktowna. Każda z tych ewentualności i tak stawia pana znacznie powyżej średniej, ale ja chcę znać prawdę do ewentualnego przyszłego wykorzystania. Więc jak to wyglądało?