Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Poza tym z pewną niecierpliwością oczekiwał, co się stanie, gdy granat trafi w szambo i UB będzie musiało ukarać własnych funkcjonariuszy za rażące zaniedbania obowiązków. Miał też nadzieję, że UB nie złapie Honor Harrington i jej ludzi, bo jeśli zostaną ujęci, czeka ich pewna śmierć. Po oficjalnym uśmierceniu Harrington po prostu nie będą mieli wyjścia, nie chcąc przyznać, co się naprawdę stało. A na pewno nie zechcą. Zabiją więc ją i wszystkich świadków.

Była to przykra perspektywa, ale na to już niczego nie był w stanie poradzić — zrobił dla niej i jej ludzi wszystko co mógł i teraz pozostała mu jedynie rola obserwatora. Który miał aż za dużo własnych problemów i powinien skupić się na starannym rozważeniu swej obecnej sytuacji.

Podejrzewał, że sporo osób uznałoby jego awans na wiceadmirała za słuszną nagrodę za największe jak dotąd zwycięstwo w tej wojnie. Osobiście Tourville uważał go bardziej za łapówkę — rekompensatę za ponad pół roku aresztu pokładowego. I wcale nie był z niego zadowolony. Wiceadmirałowie byli zbyt widoczni i często obwiniano ich za niewykonanie bzdurnych rozkazów. Przez ostatnie osiem lat poświęcił naprawdę dużo czasu i pomysłowości, by uniknąć takiego zaszczytu, i udawało mu się pozostać kontradmirałem. Teraz niestety awans go dopadł i nic nie mógł na to poradzić.

Winda dotarła do celu i drzwi się otworzyły. Obaj wysiedli — Tourville nadal pogrążony w rozmyślaniach.

Esther McQueen obiecała wstrzymanie egzekucji przegranych oficerów flagowych — być może miała możliwość dotrzymać słowa. I to byłaby zdecydowanie dobra wiadomość. Z kolei złą było to, iż to właśnie ona wybrała go do części obecnego zadania i wykłóciła się z Saint-Justem o jego uwolnienie z aresztu wraz z okrętem. Jeżeli więc okaże się, że McQueen próbuje zaspokoić swoje ambicje i jej się nie uda, on znajdzie się na równie przegranej pozycji, jakby faktycznie spiskował wraz z nią. To, że ledwie ją znał, nie będzie miało znaczenia. Dla każdego ubeka będzie oczywiste, że skoro tak zawzięcie o niego walczyła, to należy do jej frakcji, tyle że jako supertajny członek.

Dalsze rozmyślania przerwało mu otwarcie się drzwi windy naprzeciwko. Wysiedli z niej barczysty kapitan Bogdanovich, który powitał ich skinieniem głowy, oraz Shannon Foraker, której twarz była całkowicie pozbawiona wyrazu.

Zwykle Shannon wyglądała na atrakcyjną kobietę, choć nikt by jej nie zarzucił, że jest piękna. Od paru miesięcy kontrolowała niezwykle dokładnie mimikę swej pociągłej twarzy, zmieniając ją w lodowatą maskę. Widząc ją, Tourville zaczął się niepokoić. Po przejęciu Honor Harrington przez Ransom Shannon zaczęła się zmieniać, a areszt pokładowy dokończył tę przemianę i Tourville przyznawał sam przed sobą, że nie potrafi jej już zrozumieć. Był jedynie pewien, że nie zdradzi tajemnicy, którą dzielili. Ale poza tym zmieniła się całkowicie — zniknęła radosna i nie zwracająca uwagi na nic poza pracą technowiedźma ignorująca politykę i jej wpływ na otoczenie. Teraz Shannon Foraker obserwowała wszystko, co się wokół działo, starannie dobierała słowa i nigdy nie zapominała o właściwej formie grzecznościowej.