Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Rozdział XXX

Drzwi windy otworzyły się i na mostek wmaszerowała energicznym krokiem towarzyszka kapitan Joanne Hall. Znana wśród przyjaciół i rodziny jako „Żabcia” z powodów pozostających całkowitą niewiadomą dla oficerów i załogi pancernika Ludowej Marynarki Schaumberg.

— Kapitan na mostku! — Oznajmił donośnie podoficer wachtowy.

Towarzysz komandor Oliver Diamato będący właśnie oficerem wachtowym podskoczył i pospiesznie zerwał się z fotela. Hall przyjrzała mu się bez słowa, ale i tak wiedział, że pokpił sprawę. Powinien usłyszeć sygnał oznaczający zatrzymanie się windy i zareagować, zanim obecność dowódcy została ogłoszona. Ponieważ tego nie zrobił, wiedział, że w najbliższej przyszłości zostanie mu to w jakiś sposób przypomniane. Hall miała zwyczaj tak postępować.

— Dzień dobry, towarzyszu komandorze — powitała go, jak zwykle w jakiś sposób potrafiąc ze słowa „towarzysz” zrobić zbędny dodatek.

— Dzień dobry, towarzyszko kapitan — odpowiedział energicznie, akcentując „towarzyszkę”. — Przepraszam, że nie zauważyłem wcześniej pani przybycia, ale przeglądałem nagranie ostatnich ćwiczeń i wciągnęło mnie to bardziej niż powinno.

Różnili się nie tylko podejściem do używania oficjalnego zwrotu grzecznościowego. Już choćby z wyglądu stanowili przeciwieństwo. Diamato miał kręcone blond włosy i bladą cerę oraz błękitne oczy. Hall śniadą cerę, czarne proste włosy i czarne oczy doskonale pasujące do poważnej i surowej osoby, jaką ze wszech miar starała się być wobec wszechświata.

— Hmm — przyglądała mu się z namysłem przez długą chwilę, po czym leciutko wzruszyła ramionami. — Jako że ani Bóg, ani nikt inny nie wyposażył nas w oczy z tyłu głowy, uważam, że nic wielkiego się nie stało… tym razem.

— Dziękuję, towarzyszko kapitan. Postaram się, by to się więcej nie powtórzyło — odparł służbiście Diamato, w duchu uważając całą tą rozmowę za nienaturalną i nie na miejscu.

Nic jednakże nie mógł poradzić na to, że towarzyszka kapitan Hall czasami zdawała się zapominać, iż stary imperialistyczno-burżuazyjny korpus oficerski wraz ze wszystkimi tak mu drogimi tradycjami został zmieciony przez rewolucję ludową. Towarzyszka kapitan była zwolenniczką, jak to określała, „stosownej dyscypliny wojskowej”, co ku swemu rozczarowaniu towarzysz komandor porucznik Diamato odkrył, kiedy ledwie jedenaście standardowych miesięcy temu zameldował się na pokładzie, mając przydział na stanowisko asystenta oficera taktycznego. Raziło go to jako niebezpieczny anachronizm, gdyż sam był produktem rewolucyjnego ładu. Przed zamachem był ledwie podporucznikiem, a tak błyskotliwą karierę w ciągu zaledwie ośmiu lat standardowych zawdzięczał zarówno swym zdolnościom, jak i politycznemu zaangażowaniu. Fakt — był jednym z lepszych taktyków w szeregach młodszych oficerów Ludowej Marynarki, ale gardził też starym porządkiem tak zapamiętale jak najbardziej uświadomiony towarzysz komisarz ludowy. Dlatego ktoś tak staromodny (i z pewnością reakcjonista) jak towarzyszka kapitan Hall napawał go głębokimi podejrzeniami.

Spodziewał się, że towarzysz komisarz Addison będzie podzielał jego zastrzeżenia względem dowódcy, jako że szczupły blondyn był całkowicie oddany nowemu ładowi. By się o tym przekonać, wystarczyło wziąć udział w jednej z jego pogadanek uświadamiających. Ku swojemu jednakże zaskoczeniu Diamato stwierdził, że zamiast być jej naturalnym wrogiem, Addison wspierał poczynania Hall. Dopiero gdy zobaczył ją w akcji, zaczął rozumieć dlaczego i powoli zmieniać swój stosunek do towarzyszki kapitan Hall.

Fakt, była staromodna i poważnie wątpił, by żywiła właściwe przekonania polityczne. Ale wynikało to z faktu, iż nie miała żadnych przekonań politycznych. Wykonywała swe obowiązki dokładnie tak samo za poprzedniej władzy, jak i za nowej, a że robiła to lepiej niż większość jej kolegów, brak światopoglądu jakoś jej uchodził.

Diamato nadal uważał to za nienaturalne, bo każdy powinien mieć jakiś światopogląd polityczny (najlepiej, ma się rozumieć, właściwy), ale przestał mieć do niej jakiekolwiek zastrzeżenia siedem miesięcy temu, gdy udowodniła, jak jest kompetentna i dobra jako dowódca. W tym czasie oficerem taktycznym był nadal stary towarzysz komandor Young. A Young był niestety przykładem oficera, który nawet towarzysza komandora porucznika Diamato zmusił do przyznania, że nowy ład ma swoje słabe punkty i nie jest idealny pod każdym względem. Rewolucyjny zapał i odpowiednio wysoko postawieni przyjaciele spowodowali, iż towarzysz komandor Young zajmował stanowisko, do którego niestety nie posiadał potrzebnych predyspozycji i umiejętności i którego wyłącznie dzięki nim na pewno nie osiągnął. Co gorsza, Hall i Addison mimo zgodnej współpracy nie mogli się go pozbyć. Dlatego w krytycznym momencie towarzyszka kapitan przejęła po prostu dowodzenie okrętem i dała towarzyszowi komandorowi porucznikowi Diamato raczej otrzeźwiającą lekcję dotyczącą jego umiejętności.