Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Fakt — przyznał Honeker, ale nie skomentował.

Tourville uśmiechnął się, tym razem ciepło. Tego uśmiechu wystrzegał się równie starannie jak przyjaznego tonu czy „tykania” Honekera, gdy istniał choć cień szansy, że ktoś może ich usłyszeć czy zobaczyć. Cóż, ludzie, którzy przeżyli kraksę dwóch pojazdów, nie zapalają zapalniczki, by sprawdzić, czy zbiorniki paliwa są szczelne. Choć z drugiej strony takie sprawdzanie szczelności zbiornika z wodorem było bezpieczniejsze od tego, co on wykonał. A najbardziej niewiarygodne było nie to, że odważył się sprzeciwić członkini Komitetu Bezpieczeństwa Publicznego, bo był zbyt wściekły, by kierować się rozsądkiem, ale że to przeżył.

Za to menda nie przeżyła. I zginęła, zanim zdążyła zorganizować dla niego cokolwiek w rewanżu.

I to była świadomość, która nadal wprawiała go w doskonały humor.

Choć gdy przypominał sobie lot do systemu Cerberus, nadal robiło mu się zimno i czuł krople potu na czole. Dziwka zagrała tak, że dał się sprowokować, ale dopiero później, analizując na spokojnie całą sytuację, zrozumiał, że nie był to przypadek czy impuls. Ta wredna małpa chciała, by zrobił cokolwiek, czego mogłaby użyć jako pretekstu, by go zabić w majestacie prawa. I nie dlatego, że miała coś do niego prywatnie, tylko dlatego, że był dobrym oficerem i próbował wrogów traktować jak ludzi, a nie jak robactwo, które należy eksterminować. Te dwa czynniki wystarczyły, by ją przekonać, że nie można mu ufać, a ponieważ chorobliwie nienawidziła i bała się floty…

Cóż, udało jej się go sprowokować, ale ona była przeszłością, a on cieszył się dobrym zdrowiem. I ani przez moment nie udawał, że jej żałuje — nawet w czasie przesłuchań w UB. To byłoby głupie i niebezpieczne, bo wszyscy wiedzieliby, że fałszywe. Wywnioskował, że nikomu nie zdradziła swoich planów względem niego, ale ludzie pokroju Saint-Justa, z którym miał wątpliwą przyjemność wielokrotnie rozmawiać, nie byli idiotami. Musieli zdawać sobie sprawę, że zabrała go na wycieczkę, która miała skończyć się na Haven, nie po to by go awansować i ucałować. Gdyby więc zaczął udawać, że żałuje, iż zginęła, wiedzieliby, że łże, a co gorsza mogliby zacząć podejrzewać, że robi to, by ukryć coś innego. Jak dajmy na to, że miał coś wspólnego z jej śmiercią.

Na szczęście było dość dowodów potwierdzających jego niewinność, a postarał się, by wszystkie były dostępne, gdyż uparł się (a Honeker go poparł), by towarzyszył mu zastępca dowódcy Hadesu wraz z kopiami nagrań rozmów i z sensorów z całego wydarzenia. Towarzysz nadzorca Tresca nie był tym uszczęśliwiony, ale musiał ustąpić, gdyż sam zlekceważył ostrzeżenia Tourville’a dotyczące tego, co dzieje się na Tepesie, i zakazał mu udzielania pomocy. W ten sposób sam wpakował się w tarapaty i ostatnią rzeczą, jakiej potrzebował, było sprzeciwianie się rozkazowi komisarza ludowego lub inne zachowanie wskazujące, że próbuje przeszkodzić w śledztwie dotyczącym śmierci członka Komitetu.

W ten sposób Tourville przywiózł na Haven towarzysza majora Garfielda wraz z opieczętowanymi nagraniami całego wypadku oraz rozmów między Tepesem a obozem Charon i Tepesem a Count Tilly. Wynikało z nich jasno i wyraźnie, że to Tourville pierwszy wszczął alarm i zrobił wszystko co mógł, by zapobiec tragedii. W sumie zachował się lepiej niż wszyscy obecni na planecie ubecy, co Honeker podkreślił w swoim raporcie jako nadzwyczajne wypełnienie obowiązków.

Tourville często zastanawiał się przez te ostatnie miesiące, czy przypadkiem jego problemy nie wynikły z niedbalstwa ubeków. W końcu Urząd Bezpieczeństwa podlegał Saint-Justowi, a w sprawie śmierci Ransom jego funkcjonariusze zachowali się co do jednego jak dupy z rączką. Wątpliwe było, by Saint-Just polubił oficera floty, który na ich tle jaśniał jako wzór cnót i gorliwości.

Naturalnie Saint-Just nie znał prawdy — gdyby ją poznał, Lester Tourville i cały jego sztab (o ile nie cała załoga) byliby już dawno martwi. A na Hadesie roiłoby się wręcz od ubeków. Całą prawdę znali tylko on i Shannon Foraker, gdyż tylko oni widzieli przekaz sondy, który Tourville zniszczył, korzystając z ogólnego zamieszania wywołanego wybuchem Tepesa. Sensory obozu Charon nie były w stanie tego zarejestrować, gdyż zostały oślepione potężnym impulsem elektromagnetycznym. Co oznaczało, że nikt inny nie miał pojęcia, co jeszcze się wydarzyło. A Tourville nie miał najmniejszego zamiaru przyznawać się, co widział. I dlatego po pięciu czy sześciu miesiącach aresztu pokładowego zaczął się naprawdę martwić.

Bo nie miał cienia wątpliwości, iż lady Harrington nie zaszyje się w dziczy, by doczekać końca wojny. Co prawda nie wiedział, co zrobi, ale coś na pewno wymyśli i da o sobie znać. A kiedy UB zorientuje się, że ona żyje, najgorszym miejscem, w którym mógł się znaleźć, byłaby orbita parkingowa planety Haven. A zwłaszcza w czasie trwania aresztu pokładowego. Na szczęście lady Harrington jeszcze nie wykonała żadnego ruchu, a on w końcu odzyskał wolność. A teraz obojętne co by się stało, nie pozwoli zabić się bez walki ani „zniknąć”.