Każde martwe marzenie

Po co wró­ci­li­ście, bę­kar­ty? Czy znów bę­dzie­my mu­sie­li z wami wal­czyć?

Dru­ga część du­szy zło­dzie­ja uśmie­cha­ła się na ten gniew i kpi­ła – a od­mó­wisz im pra­wa do po­wro­tu? Ty? Wła­śnie ty?

To dziw­ne roz­dwo­je­nie jaź­ni, nie­ustan­na wal­ka z my­śla­mi, cza­sem go ba­wi­ło, a cza­sem mę­czy­ło. Tak jak te­raz. Póki nie po­twier­dzi po­dej­rzeń, nie było sen­su ani się wście­kać, ani nie­po­ko­ić. Oum wy­da­wał się pe­wien swych ra­cji, gdy opo­wia­dał Alt­si­no­wi hi­sto­rię wła­sne­go ludu. Nie­śmier­tel­nej Flo­ty. I gdy wy­sy­łał go w po­dróż na Pół­noc, gdzie nie­go­ścin­ne, rzad­ko za­lud­nio­ne zie­mie po­zwo­li­ły prze­trwać wie­lu śla­dom z cza­sów Wo­jen Bo­gów. Ina­czej niż tam, gdzie po­świę­co­no całe stu­le­cia, by od­naj­dy­wać i nisz­czyć każ­dy ma­te­rial­ny do­wód mi­nio­nych wy­da­rzeń. Bo­go­wie za po­śred­nic­twem swo­ich świą­tyń, ka­pła­nów i pro­ro­ków usu­wa­li z ob­li­cza zie­mi wszyst­ko, co nie zga­dza­ło się z ofi­cjal­ną wer­sją le­gend o tam­tych cza­sach.

Zgrzyt­nął zę­ba­mi.

I za­raz uspo­ko­ił się, stłu­mił gniew. Nie wście­kaj się na cu­dze błę­dy i grze­chy sprzed ty­siąc­le­ci, głup­cze. Myśl o tych, któ­re do­pie­ro się wy­da­rzą. To do­pie­ro bę­dzie za­ba­wa.

Że­glo­wał sze­ro­kim i z każ­dą go­dzi­ną ro­sną­cym ka­na­łem, gdzie kry było mało. Prąd mor­ski, któ­ry co roku wpły­wał za pół­noc­ny kra­niec kon­ty­nen­tu, nio­sąc nie­wy­obra­żal­ną ilość cie­płej wody z po­łu­dnia, wresz­cie zna­lazł przej­ście i ro­bił swo­je. Przy oka­zji pchał łódź Alt­si­na na wschód z pręd­ko­ścią ja­kichś trzech–czte­rech wę­złów, więc zło­dziej mógł na chwi­lę od­po­cząć, prze­stać kon­cen­tro­wać się na ko­rzy­sta­niu z Mocy. Je­śli tak da­lej pój­dzie, to za kil­ka, kil­ka­na­ście dni Pół­noc zrzu­ci więk­szość lo­do­wej po­kry­wy i na­wet An­day’ya nie da rady znów skuć jej mro­zem. Przy­naj­mniej do­pó­ki dni nie sta­ną się krót­sze niż noce, a na­tu­ral­ny bieg rze­czy nie wspo­mo­że Kró­lo­wej Zimy.

Ist­nia­ła szan­sa, że wkrót­ce rze­czy­wi­ście po­ja­wią się ła­wi­ce drob­nych mor­skich stwo­rzeń, za któ­ry­mi przy­pły­ną ryby, pin­gwi­ny, foki, mor­sy i wie­lo­ry­by. Ist­nia­ła szan­sa, by…

Nie łudź się; ja­kaś mrocz­na i pa­skud­na część jego roz­dwo­jo­nej jaź­ni szturch­nę­ła go tą my­ślą. Na­wet je­śli tak się sta­nie, na­wet je­śli tu­tej­sze mo­rza eks­plo­du­ją ży­ciem, dla nich bę­dzie za póź­no. Więk­szość umrze. Prze­ży­ją tyl­ko ci, któ­rzy zde­cy­du­ją się ży­wić mię­sem swo­ich bli­skich. Ale po czymś ta­kim… po czymś ta­kim…

Obóz ahe­rów utkwił mu w pa­mię­ci bar­dziej, niż chciał­by przy­znać. Gorz­kie, pa­lą­ce po­czu­cie bez­rad­no­ści… Miał w ręku po­tę­gę, któ­ra kru­szy­ła góry lo­do­we na proch, a nie mógł na­kar­mić głod­nych ni­czym wię­cej niż cia­łem wy­chu­dzo­ne­go niedź­wie­dzia.

Stłu­mił gniew i fru­stra­cję.

Za­po­mnij o tych le­d­wo po­włó­czą­cych no­ga­mi szkie­le­tach, któ­re po­ma­ga­ły ci ru­szyć z miej­sca po­da­ro­wa­ną łódź. Nic nie mo­żesz po­ra­dzić. To nie two­ja spra­wa.

Ale, do cho­le­ry, ni­cze­go in­ne­go nie nie­na­wi­dził tak, jak bez­sil­no­ści.

Sku­lił się na ła­wecz­ce, szczel­niej owi­nął ha­bi­tem, przy­mknął oczy. Po­trze­bo­wał od­po­czyn­ku choć na go­dzi­nę lub dwie. Mo­rze wy­da­wa­ło się w tym miej­scu dość spo­koj­ne, pra­wie nie było już na nim kry, a prąd niósł go w po­żą­da­nym kie­run­ku.

Od­pły­nął w nie­spo­koj­ny pół­sen.