Każde martwe marzenie

Usta Zie­mi za­czę­ła z nią ćwi­czyć kil­ka cy­kli póź­niej i do­pie­ro wte­dy Key’la po­zna­ła, co to zna­czy cięż­ki tre­ning.

Jed­no­oka ol­brzym­ka nie oszczę­dza­ła dziew­czyn­ki, wal­czy­ła, uży­wa­jąc naj­pierw jed­nej, póź­niej dwóch, a w koń­cu czte­rech sza­bel, a pierw­sza lek­cja, któ­rą jej prze­ka­za­ła, brzmia­ła: „Ni­g­dy nie po­zwól, by va­ihir zwią­zał two­ją broń ja­kimś młyn­kiem. On ma jesz­cze co naj­mniej trzy ostrza w po­zo­sta­łych rę­kach”.

Kil­ka­dzie­siąt si­nia­ków po ude­rze­niach pła­zem sza­bli przy­po­mi­na­ło jej o tym przez na­stęp­ne dni.

Ale bro­ni­ła się co­raz le­piej, naj­pierw przez kil­ka, póź­niej przez kil­ka­na­ście ude­rzeń ser­ca, wresz­cie wy­star­cza­ją­co dłu­go, by Usta Zie­mi cof­nę­ła się i ki­wa­jąc gło­wą z uzna­niem, po­wie­dzia­ła:

— Je­steś go­to­wa. Tak, by ra­zem z nim — wska­za­ła Ko­cy­ka — nie dać się za­bić za­raz na po­cząt­ku wal­ki. Zro­bi­my jesz­cze pró­bę na po­waż­nie.

Na po­waż­nie? To co to, do li­cha, było przed chwi­lą?

Pró­bą na po­waż­nie oka­za­ła się wal­ka z Dwo­ma Pal­ca­mi w krę­gu ple­mien­nym. Je­śli Key’la mia­ła na­dzie­ję, że żół­to­oki va­ihir po­trak­tu­je ją ła­god­niej, bo się zna­ją, pierw­sze ude­rze­nie że­la­znym, na­bi­ja­nym gu­za­mi prę­tem wy­pro­wa­dzi­ło ją z błę­du. Le­d­wo je spa­ro­wa­ła, na­stęp­ny cios huk­nął o jej że­bra, koń­cząc po­cząt­ko­we star­cie. Dziew­czyn­ka za­to­czy­ła się i omal nie ze­mdla­ła z bólu, choć gdzieś pod czasz­ką trze­po­ta­ła jej świa­do­mość, że gdy­by Dwa Pal­ce nie zła­go­dził ude­rze­nia, za­bił­by ją na miej­scu.

Czwo­ro­rę­cy nie uzna­wa­li jed­nak cze­goś ta­kie­go jak usta­wio­ne, po­zo­ro­wa­ne po­je­dyn­ki.

Ko­cyk pod­szedł, ob­jął ją, przy­tu­lił, a jego twarz mia­ła taki wy­raz, że Key’la na wszel­ki wy­pa­dek szep­nę­ła mu do ucha:

— To tyl­ko za­ba­wa. Nie za­bi­ja­my. Pa­mię­taj.

Osta­tecz­nie wy­gra­li dru­gi, trze­ci i pią­ty po­je­dy­nek. Ich tak­ty­ka była pro­sta: ona sta­ra­ła się nie dać tra­fić, a Ko­cyk brał na sie­bie cię­żar ata­ku. Je­śli łań­cuch krę­po­wał mu ru­chy, Key’la ak­tyw­niej włą­cza­ła się do wal­ki. Ra­dzi­li so­bie chy­ba nie­źle, bo ża­den ze sto­ją­cych w krę­gu wo­jow­ni­ków nie zgło­sił obiek­cji co do uczci­wo­ści po­je­dyn­ku.

Po któ­re­go za­koń­cze­niu pod­szedł do nich Dwa Pal­ce, po­czo­chrał obie ciem­ne gło­wy i wy­mru­czał:

— Sła­ba Jed­na. Po­win­ni­śmy ci zmie­nić imię.

Zdą­ży­ła już od­zy­skać od­dech, splu­nę­ła jesz­cze raz, nie przej­mu­jąc się, co by na to po­wie­dzia­ła Ana’we, i po­sła­ła pło­we­mu ol­brzy­mo­wi zło­śli­we spoj­rze­nie.

— A ty? Za­mie­rzasz zmie­nić imię czy ob­ciąć so­bie po­zo­sta­łe osiem… na­ście pal­ców? Poza tym po­do­ba mi się, jak to brzmi po va­ihir­sku – Sau­ri-noi.

— Mnie też się po­do­ba — uśmiech­nął się z góry. — My­ślę, że je­ste­ście go­to­wi.

Za­sko­czył ją. Go­to­wi?

— Na co? — strze­li­ła py­ta­niem.

Za­wa­hał się, mru­żąc żół­te oczy. Na­uczy­ła się już roz­po­zna­wać ta­kie miny. Był zdzi­wio­ny i skon­ster­no­wa­ny.

— Usta Zie­mi nie mó­wi­ła? Nie mó­wi­ła, dla­cze­go tak in­ten­syw­nie uczy cię wal­ki?

Key’la cof­nę­ła się nie­co, strze­la­jąc oczy­ma na boki. Krąg roz­padł się na czę­ści. Więk­szość zgro­ma­dzo­nych wra­ca­ła do swo­ich spraw, za­jęć, ja­kie­kol­wiek by one były. Usta Zie­mi sta­ła z boku w oto­cze­niu kil­ku­na­stu in­nych va­ihi­rów obu płci. Dys­ku­to­wa­li. Nikt nie pa­trzył w jej stro­nę.

— Cze­go Usta Zie­mi mi nie po­wie­dzia­ła? Dwa Pal­ce?

Wo­jow­nik zmru­żył oczy jesz­cze bar­dziej, za­ci­snął usta w wą­ską kre­skę. To też już zna­ła. Był zły.

— Idzie­my na woj­nę. Trzy­dzie­ści Dło­ni i inne ple­mio­na Mar­twej Zie­mi. Idzie­my do na­sze­go boga, któ­ry zo­stał uwię­zio­ny i nie po­tra­fi się uwol­nić. Usta Zie­mi po­wie­dzia­ła, że to ostat­nia chwi­la. A ty idziesz z nami.

Woj­na.

Krzy­ki ran­nych, rzę­że­nie ko­na­ją­cych, wy­cie roz­dzie­ra­ją­ce nie­bo, wy­rwa­ne nie wie­dzieć z czy­je­go gar­dła, pło­ną­ca tra­wa, pło­ną­ce cia­ła, że­la­zny za­pach krwi zmie­sza­ny ze smro­dem spa­le­ni­zny. Mar­twi męż­czyź­ni. Mar­twe ko­bie­ty. Mar­twe dzie­ci.