De Grote Jacht

‘Is dat zo? Is hij echt geboren in Tweewater, Egwene?’ Egwene dwong zichzelf kalm instemmend te knikken. Wat weet hij? ‘Natuurlijk is hij dat. Ik ben samen met hem opgegroeid.’

‘Natuurlijk,’ zei Gawein langzaam. ‘Zo’n vreemd heerschap. Een schaapherder, zei hij, maar ik heb nog nooit een schaapherder met zijn uiterlijk en zijn gedrag gezien. Vreemd. Ik heb allerlei mensen gesproken die Rhand Altor hebben ontmoet. Een paar kennen niet eens zijn naam, maar ze kunnen hem nauwgezet beschrijven en hij

heeft al die levens veranderd. Een oude boer bijvoorbeeld, die alleen maar voor Logain naar Caemlin kwam, toen die door de stad werd gevoerd, maar die boer bleef en koos partij voor moeder toen de rellen uitbraken. Vanwege een jongeman die de wereld wilde zien, die hem liet zien dat er meer in het leven was dan alleen een boerderij. Vanwege Rhand Altor. Je zou bijna denken dat hij ta’veren is. Elaida heeft zeer zeker belangstelling voor hem. Ik vraag me af of door onze ontmoeting met Rhand Altor ons leven in het Patroon zal veranderen.’

Egwene keek naar Elayne en Min. Ze was er zeker van dat zij absoluut niet wisten of Rhand echt ta’veren was. Daar had ze nooit eerder bij stilgestaan: Rhand was Rhand en hij was opgescheept met het vermogen om te geleiden. Maar ta’veren had invloed op mensen, of ze dat nu wilden of niet. ‘Ik vind jullie echt aardig,’ zei ze opeens, en betrok beide meisjes in haar gebaar, ik wil vriendschap met jullie sluiten.’

‘En ik met jou,’ zei Elayne.

Egwene omarmde haar spontaan, en toen sprong Min naar beneden en stonden de drie meisjes op de brug elkaar met z’n drieën te omhelzen.

‘Wij drieën zijn met elkaar verbonden,’ zei Min, ‘en we laten geen man daartussen komen. Zelfs hem niet.’

‘Zou een van jullie het erg vinden om dit aan mij uit te leggen?’ vroeg Gawein gemoedelijk.

‘Je zou het niet begrijpen,’ zei zijn zuster en de drie meisjes proestten het uit.

Gawein krabde aan zijn hoofd en zei toen hoofdschuddend: ‘Nou, als het iets met Rhand Altor te maken heeft, zorg er dan voor dat Elaida er niets van hoort. Sinds onze aankomst heeft ze me al drie keer als een Ondervrager van de Witmantels op de huid gezeten. Ik geloof niet dat ze hem kwaad...’ Hij schrok. Verderop liep een vrouw de tuin door, een vrouw met een stola met rode franje. ‘Als je het over de Duistere hebt...’ zei hij. ‘Ik heb geen nieuw lesje nodig over wel of geen hemd buiten het oefenterrein. Een goedemorgen aan jullie drie.’

Elaida keek terloops de weglopende Gawein na toen ze de brug op liep. Egwene dacht dat ze mooi, maar niet echt knap was. Het leeftijdloze uiterlijk kenmerkte haar evenzeer als haar stola; iets wat bij de jongste zusters nog ontbrak. Toen haar ogen over Egwene gleden en even bleven hangen, zag Egwene plotseling hoe hard deze Aes Sedai was. Ze had altijd gedacht dat Moiraine zo sterk was als staal maar gehuld in zijde, maar Elaida kon zonder de zijde. ‘Elaida,’ zei Elayne, ‘dit is Egwene. Zij is ook geboren met de kiem in zich. En ze heeft al een paar lessen gehad, dus is ze even ver als ik. Elaida?’