Een Kroon van Zwarden

‘Zekerheid.’ De honing ging ten onder in zwaarmoedigheid en opnieuw kolkte haar boosheid op, ditmaal koel. Annoura gaf rukjes aan Berelains mouw, maar die schonk er geen aandacht aan. ‘Terwijl ik in Mayene zit met jouw papieren zekerheden, zullen anderen jou dienen. Ze zullen hun beloning opvragen, en de dienst die ik je hier heb bewezen, zal oud en vergeten zijn terwijl die van hen nog vers en stralend in je geheugen ligt. Als Hoogheer Weiramon je Illian schenkt en op zijn beurt Mayene vraagt, wat zeg je dan? Als hij je Morland en Altara geeft en alles tot aan de Arythische Oceaan?’

‘Zul je me ook dienen als dat je vertrek inhoudt?’ vroeg hij kalm. ‘Je bent wel uit het oog, maar niet uit mijn gedachten.’ Lews Therin lachte weer, zodanig dar Rhand er haast van moest blozen. Hij genoot van het kijken, maar soms dacht Lews Therin dingen... Berelain nam hem koppig op en hij kon bijna zien hoe de vragen achter Annoura’s voorhoofd opschoten en hoe ze zorgvuldig afwoog welke ze zou stellen.

Opnieuw verscheen Riallin in de deuropening. ‘Een Aes Sedai die de Car’a’carn wil spreken.’ Het lukte haar tegelijk kil en onzeker te klinken. ‘Ze heet Cadsuane Melaidhrin.’ Riallin werd op de voet gevolgd door een opvallend knappe vrouw met de ijzergrijze haren in een knot vol ornamenten. En toen leek alles tegelijk te gebeuren.

‘Ik dacht dat je dood was.’ Annoura snakte naar adem en haar ogen rolden bijna uit haar hoofd. Merana schoot met uitgestoken armen dwars door de ban heen. ‘Nee, Cadsuane!’ gilde ze. ‘Je moet hem geen kwaad doen. Doe het niet!’

Rhands huid tintelde alsof iemand in de ruimte saidar omhelsde, misschien wel meer dan één vrouw. Hij schoot snel bij Berelain vandaan, graaide naar de Bron, liet zich volstromen met saidin en voelde dat de Asha’man hetzelfde deden. Dashiva’s gezicht betrok, terwijl hij van de ene Aes Sedai naar de andere keek. Ondanks de Kracht die hij vasthield, greep Narishma het zwaardgevest met twee handen beet en nam de houding aan die Luipaard in de boom werd genoemd. Hij stond op het punt zijn zwaard te trekken. Lews Therin snauwde iets over doden, dood ze allemaal, dood ze nu. Riallin trok haar sluier op, schreeuwde iets en opeens stond een tiental gesluierde Speervrouwen in het vertrek met de speren in de aanslag. Het was amper verrassend dat Berelain keek alsof iedereen gek geworden was.

Voor iemand die zo’n ophef had veroorzaakt, bleef deze Cadsuane opmerkelijk onverstoorbaar. Ze keek hoofdschuddend naar de Speervrouwen en de gouden sterren, manen en vogels op haar kapsel zwierden zachtjes mee. ‘Een poging om behoorlijke rozen in het noorden van Geldan te kweken, Annoura, mag op de dood lijken,’ zei ze droogjes, ‘maar is nog geen echt graf. O, hou je rustig, Merana, voor je iemand laat schrikken. Men zou toch aannemen dat je wat minder snel opgewonden raakt sinds je het novice-wit hebt afgelegd.’

Merana deed haar mond open en dicht en keek opvallend beteuterd, en opeens verdween de tinteling. Rhand liet saidin echter niet los en de Asha’man evenmin.

‘Wie ben je?’ wilde hij weten. ‘Welke Ajah?’ Aan Merana te zien was ze van de Rode Ajah, maar het zou van doodsverachting getuigen als een Rode zuster hier ontspannen kwam binnenvallen. ‘Wat wil je?’

Cadsuanes ogen bleven slechts heel kort op hem rusten en ze gaf geen antwoord. Merana’s lippen gingen open, maar de grijsharige vrouw keek haar kort aan, trok één wenkbrauw op, waarna Merana was afgehandeld. Die werd zelfs vuurrood en sloeg haar ogen neer. Annoura stond nog steeds naar de nieuw binnengekomene te staren alsof ze een geest zag. Of een reuzin.

Zwijgend stapte Cadsuane vastberaden op de twee Asha’man af en haar donkergroene rijrok ritselde luid. Rhand kreeg meer en meer het gevoel dat ze altijd met die glijdende snelheid bewoog, sierlijk maar doelgericht, en zonder zich door iets te laten tegenhouden. Dashiva nam haar schamper van top tot teen op. Hoewel ze hem recht aankeek, leek ze dat niet te merken. En evenmin dat Narishma zijn handen aan zijn zwaard had geslagen, hoewel ze een vinger onder zijn kin hield en zijn hoofd van links naar rechts bewoog voor hij zich losrukte. ‘Wat een prachtige ogen,’ mompelde ze. Narishma knipperde onzeker met zijn ogen en de schampere blik van Dashiva ging over in een grijns. Wel een heel onaangename, waarbij zijn eerder meesmuilen opgewekt was.

‘Doe niets,’ snauwde Rhand. Dashiva had de onbeschaamdheid hem woest aan te kijken, voor hij stuurs een vuist tegen zijn borst drukte, de groet van de Asha’man. ‘Wat wil je, Cadsuane?’ vervolgde Rhand. ‘Bloedvuur, kijk me aan.’